# Tawerna RPG numer 136

## Die Burgen von Burgund

Stefan Feld to jeden z najbardziej znanych autorów współczesnych planszówek, choć nie mający szczęścia do polskich edycji jego najlepszych tytułów. Podobnie jest w przypadku Die Burgen von Burgund, które dostępne jest tylko w wersji niemieckiej lub angielskiej. Nie jest to jednak duża wada, gdyż jak na typową eurogrę przystało, pozycja ta jest całkowicie niezależna językowo, a polska instrukcja jest dostępna do ściągnięcia z Internetu.

W pudełku z grą, oprócz reguł i planszy głównej, znajdują się plansze gracza w kilku wariantach (dzięki czemu można w bardzo ciekawy sposób różnicować każdą rozgrywkę), zestaw kostek i znaczników dla każdego z graczy, sporo żetonów (dzięki którym będziemy budować nasze księstwa), a także płytki dóbr, srebrników i robotników. Elementów jest sporo, więc by wszystko posegregować, konieczne będzie wykorzystanie woreczków strunowych. Instrukcja do gry napisana jest w sposób przejrzysty, więc po dokładnym jej przeczytaniu nie powinno być problemów ze zrozumieniem zasad gry.

Rozgrywka dzieli się na pięć faz, po pięć rund każda. Postępy w grze zaznaczane są na torach z dobrami, które po kolei trafiać będą do odpowiednich magazynów. Na początku każdej z faz na planszy głównej uzupełniane są żetony budynków. W przeciwieństwie do innych tytułów z gatunku, w Zamkach Burgundii występuje istotna, choć możliwa w pewnym stopniu do kontrolowania, losowość. Na początku każdej kolejki wszyscy gracze rzucają jednocześnie swoimi kostkami, a gracz rozpoczynający dodatkowo białą, która decyduje o tym, w którym z magazynów w danej turze pojawi się nowy towar. Następnie, poczynając od pierwszego na torze kolejności, gracze wykonują po dwie akcje, za każdym razem zużywając jedną kostkę. Możliwe do wykonania są cztery rzeczy – zebranie kafelka planszy z magazynu odpowiadającego wyrzuconej liczbie oczek do prywatnego magazynu na planszy gracza, wyłożenie kafelka z magazynu prywatnego na planszę gracza, na pole pasujące kolorystycznie i posiadające odpowiednią liczbę oczek, sprzedanie towarów z naszej planszy gracza, również tych z odpowiednim symbolem kostki, a także dobranie dwóch robotników, niezależnie od wyniku rzutu. Ci ostatni pozwalają nam na modyfikowanie wyrzuconej liczby oczek o jeden, zarówno w górę, jak i w dół, włączając w to zamianę jedynki na szóstkę i odwrotnie. Oprócz tego, zużywając dwa srebrniki, możemy wykonać dodatkową akcję zakupu żetonu ze specjalnego, czarnego magazynu.

Każdy z żetonów planszy ma specyficzne działanie. Budynki posiadają przeróżne efekty, przynoszące korzyści natychmiast po ich wystawieniu na planszę gracza. Zwierzęta przynoszą punkty zwycięstwa, kafelki wiedzy mają różnorodne właściwości – ułatwiające nam rozgrywkę lub dające na końcu gry dodatkowe punkty, statki wpływają na tor kolejności i pozwalają na zakup dóbr, natomiast kopalnie dostarczają nam srebrniki. Zwycięstwo osiągnie gracz, który po zakończeniu wszystkich rund będzie miał najwięcej punktów prestiżu, które zdobywane są nie tylko za pomocą zwierząt, ale także niektórych budynków, żetonów wiedzy, sprzedaży towarów czy poprzez zapełnianie obszarów na planszy.

Mechanika oparta na kostkach, zazwyczaj niezbyt lubianych przez eurograczy, w przypadku Zamków Burgundii wprowadza spory powiew świeżości do gatunku. Element losowy może być kontrolowany w sporym stopniu, a nawet – wyrzucając niekoniecznie taki wynik, jaki byśmy chcieli – mamy możliwość obrócenia tego na naszą korzyść, wybierając inną akcję z dostępnych. Niestety w momencie, gdy założony wcześniej plan się sypie, mogą wystąpić pewne przestoje w rozgrywce. Dlatego też siadanie do stołu w maksymalnym gronie, bez odpowiedniego zapasu czasu, nie jest dobrym pomysłem.

Kolejnym plusem dla gry Felda jest duże zróżnicowanie rozgrywek. Możemy za każdym razem losować plansze graczy, a więc również budować w inny sposób. Dzięki temu zmieniają się priorytety, gdyż część plansz wyraźnie premiuje stawianie kafelków w określonym porządku. W połączeniu z wieloma metodami na osiągnięcie zwycięstwa, daje nam to naprawdę sporo możliwości i sprawia, że gra nieprędko się znudzi. Do zalet można zaliczyć także skalowalność. Dzięki odpowiedniej puli żetonów dla wszystkich konfiguracji graczy, mamy pewność że nie będzie ani za ciasno, ani za luźno.

Niestety Zamki Burgundii nie są grą idealną. Przede wszystkim uciążliwe jest przygotowywanie gry – najpierw musimy wszystkie żetony pogrupować, następnie potasować i rozłożyć na planszy. Uzupełnianie zdobytych już kafelków następuje dodatkowo po każdej z pięciu rund. Zajmuje to za każdym razem trochę czasu, przez co spada dynamika rozgrywki, z którą i tak są problemy.

Zastrzeżenia budzi również wykonanie. Kolory żetonów w słabym świetle mogą być bardzo ciężko rozróżnialne – zwłaszcza jasnozielone i żółte oraz brązowe i szare. Grafiki w grze są zresztą w większości szarobure, co nie wpływa na atrakcyjność wizualną. Także plansze graczy mogłyby być wykonane lepiej – choćby z tektury, podobnie jak plansza główna. Oczywiście odbiłoby się to na końcowej cenie, ale dla osób, którym bardziej zależy na trwałości, byłaby to spora zaleta.

Die Burgen von Burgund to zdecydowanie jedna z ciekawszych eurogier. Stefan Feld ma głowę do wymyślania oryginalnych mechanik i tak samo jest w przypadku tego tytułu. Dlatego też Zamki mogą być ciekawą propozycją dla osób, które twierdzą, że widziały już wszystko, co było możliwe do wymyślenia w gatunku. Ponadto dzięki nieskomplikowanym zasadom i swoistemu urokowi, będą bardzo interesujące dla pozostałych fanów gier planszowych.

Plusy:

- ciekawe użycie kostek,
- duża różnorodność rozgrywek,
- wiele sposobów na zwycięstwo,
- niezła skalowalność.

Minusy:

- dłuży się przy czterech osobach,
- mozolne przygotowanie do gry,
- takie sobie wykonanie.

Tytuł: | Die Burgen von Burgund
Autor: | Stefan Feld
Wydawca: | Alea
Rok: | 2011
Liczba graczy: | 2-4
Czas gry: | 90 minut
Ocena: | 5-

Autor: Rafał 'Epyon' Kimla

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.