# Tawerna RPG numer 136

## Dungeon Keeper

Żyjemy w czasach, gdy oprawa gier komputerowych jest tak realistyczna, że w mediach co jakiś czas pojawia się nagonka na tytuły, w których krew jest szkarłatna i nie przypomina rozmazanych na ekranie kwadratów. Jednak na długo przed mokrą pobudką domorosłych obrońców moralności pojawił się tytuł, który stwierdzał wprost – zło jest dobre.

W 1997 roku legendarne już dziś studio Bullfrog wypuściło wielkie dzieło Petera Molyneux – mieszankę strategii czasu rzeczywistego i gry cRPG. Tym razem gracz wcielał się w zupełnie inną niż normalnie rolę; jego zadaniem stało się wysyłanie hord potworów na podbój cukierkowych krain i zmienianie tych ziem w pogorzeliska. A jako że nic nie sprawia większej radości niż proces niszczenia, nikogo nie powinien dziwić fakt, że gra została bardzo ciepło przyjęta przez niegodziwców siedzących przed ekranami monitorów.

### Symulator Mistrza Gry

Dungeon Keeper przypomina symulator, znanego z klasycznych papierowych roleplayów, Mistrza Gry – tu nazywanego Strażnikiem. To właśnie jego rolę i obowiązki przyjmuje gracz, budując i zasiedlając potworami podziemne korytarze. A monstrów jest wiele – od służących jako tania siła robocza Chochlików, poprzez Szkielety, które może nie zachwycają muskulaturą, ale z pewnością mogą stanąć przeciwnikowi kością w gardle, aż po Czarne Damy, których dziki temperament mógłby wywołać rumieniec wstydu u niejednej gwiazdy bezkostiumowych filmów akcji. Od czasu do czasu można skorzystać także z usług Rogatego Rozpruwacza, czyli potwora, na myśl o którym samemu Diablo zaczyna falować halka. A to i tak tylko wybrane stwory, z których każdy posiada odrębne predyspozycje, wspomagające prawidłowe utrzymywanie lochu (oczywiście pomijając sól tej gry, czyli radosną wyrzynkę bohaterów, w której to nie uczestniczą chyba tylko Chochliki). I tak Trolle specjalizują się w pracy w warsztacie, dzięki czemu możemy wzbogacać loch w nowe pułapki czy masywniejsze odrzwia, a Czarnoksiężnicy spędzają wolny czas w bibliotece, gdzie zajmują się odkrywaniem nowych zaklęć w zapomnianych woluminach. Ponadto praktycznie każdy stwór, jaki może pojawić się w lochu, posiada co najmniej jedną dodatkową umiejętność, której prawidłowe wykorzystanie może przesądzić o wygranej lub porażce.

Oprócz zwabienia stworów, gracz musi zaplanować rozkład lochu (często w ograniczonych przestrzeniach mapy), zadbać o leża, posiłki i trening potworów, a także dotrzeć do złota, którym płaci się za budowę komnat i służbę podopiecznych. O wszystkim trzeba jednak myśleć z rozwagą, ponieważ w tym brutalnym świecie nic nie przychodzi łatwo. Zapasy złota mogą się szybko wyczerpać, jeżeli będziemy wydawać je ponad miarę, głodne stwory zaczną się buntować i demolować loch, zaś umieszczenie obok siebie naturalnych wrogów (na przykład pająka i muchy) lub opętanego rządzą krwi Rogatego z innym stworem spowoduje wewnętrzne walki, często zakończone śmiercią wyszkolonych na wysokie poziomy doświadczenia podopiecznych.

### Zły dotyk boli całe życie

Reprezentacją Strażnika na ekranie jest szponiasta Ręka Zła, dzięki której można wydawać stworom polecenia, przenosić je, rozdawać klapsy (ileż w tym radości dla gracza!) i rzucać zaklęcia. Unikalną zaletą tej gry jest Opętanie, czar pozwalający ujrzeć loch z perspektywy stwora. Jeśli się na to zdecydujemy, widok zmieni się w FPP ze wszystkimi tego konsekwencjami – każdy stwór posiada unikalne zdolności (często zdobywane dopiero wraz z poziomami doświadczenia) i inne spojrzenie na świat; wliczając w to także perspektywę, barwy i ograniczenia widoczności. Umiejętne wykorzystanie Opętania także może przechylić szalę zwycięstwa na korzyść gracza – stwór obawiający się na przykład pułapki odstraszającej, niewiele ma do powiedzenia, kiedy jest kierowany wolą Strażnika.

Każda z 20 dostępnych misji jest inna. Zwykle trzeba pokonać władcę krainy lub konkurencyjnego Strażnika, są także zadania, w których liczy się przebiegłość i wyczucie odpowiedniego momentu. Gdy przeciwników jest kilku, jedyną szansą na ich pokonanie może być ukrycie własnej obecności, aż wzajemnie się osłabią, a kiedy nadciągający bohaterowie są zbyt silni, kluczem do zwycięstwa może okazać się umocnienie ścian lochu, aby maksymalnie opóźnić moment, w którym nastąpi konfrontacja. Oprócz zwykłych zadań, projektanci umieścili w grze kilka sekretnych – ujawniających się na przykład tylko podczas pełni księżyca lub po znalezieniu odpowiedniej Niespodzianki, których kilka zawsze rozsianych jest w zakamarkach mapy. Ich tematyka jest różna – mogą polegać na eksploracji podziemi, zabijaniu Chochlików na czas itp. Swobodnie można uznać je za minigry i odpalać dla relaksu. Szczególnie jeśli kogoś relaksują fontanny krwi.

### Polska wersja lepsza niż oryginał

Całości dopełnia znakomita polska wersja językowa. Można pokusić się nawet o stwierdzenie, że jest ona lepsza od oryginalnej, głównie przez teksty i popis sztuki aktorskiej, jaki dał Henryk Talar. To właściwie chyba jedyny polski aktor, którego słyszymy podczas zabawy, ale to gwarantuje wysoką jakość i w wielu aspektach przebija polonizacje naszpikowane nazwiskami jak dobra kasza skwarkami.

Aktualnie grafika mocno się już zestarzała, a jedyny sposób odpalania gry, to zabawa z programami emulującymi DOS-a. Oznacza to odrobinę komplikacji, ale trzeba powiedzieć wprost – klimat i niebywała wprost grywalność, która każe wracać do tej gry z zadziwiającą regularnością, sprawiają, że warto wysilić się odrobinę przy jej uruchamianiu. Tym bardziej, że wszystko to, polane smakowitym sosem z krwi pobitych bohaterów, aż się prosi, by stworzyć własne piekiełko!

Tytuł: | Dungeon Keeper
Producent: | Bullfrog
Wydawca PL: | Cenega
Rok: | 1997
Platformy: | PC
Ocena: | 5

Autor: BAZYL

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.