# Tawerna RPG numer 130

## Robin Hood

Recenzja ta zaczynać miała się inaczej. Wstęp miał być opatrzony mądrymi uwagami na temat legendy o Robinie, pojawić miały się uwagi odnośnie jego historyczności, planowałem przedstawić pokrótce dotychczasowe wykorzystanie legendy w literaturze i filmie. Jednak już w kilka minut po rozpoczęciu seansu, uznałem, że znacznie bardziej na miejscu będzie wyrażenie dezaprobaty wobec tego, co staje się coraz bardziej rażące w kinach: reklamy. Coraz dłuższe reklamy. Reklamy coraz bardziej przypominające seanse filmowe w prywatnych stacjach telewizyjnych. Coraz bardziej irytujące reklamy. I coraz bardziej irytujące tłumaczenie kin, jakoby bilety musiałyby być znacznie droższe w momencie zlikwidowania bloku reklamowego. Drogie kina! Oznajmiam, że mogę płacić więcej i podejrzewam, że opinię tą podzieli większość ludzi. Oszczędźcie nam tylko czterdziestominutowych reklam!

Sądzicie, że wstęp ten nie ma nic wspólnego z filmem, który bądź co bądź miałem tutaj recenzować? Mylicie się – ma. Tak się bowiem nieszczęśliwie składa (szczególnie dla osoby, która zmuszona jest płacić za bilety), że owe nieszczęsne reklamy to jedna z najlepszych rzeczy, jakie zobaczycie na kinowym ekranie przez następne 140 minut...

### Historia? A po co nam historia?! Napiszmy własną!

Być może zabrzmiałoby to dla twórców filmu szokująco, są jednak pewne elementy, które powinny znaleźć się w filmie pretendującym do miana ekranizacji legendy. Każda legenda ma takie charakterystyczne motywy – zły smok, dzielny szewczyk, uratowana księżniczka etc. Takie charakterystyczne motywy zawiera również legenda o Robin Hoodzie. Nie miejsce tutaj, żeby je wymieniać, każdy bowiem zna tę historię chociażby pobieżnie, ale rozumiecie o co chodzi, prawda? Banita, las Sherwood, szeryf Nottingham, powracający z krucjaty Ryszard Lwie Serce itd. Nie twierdzę oczywiście, że w filmie znaleźć musi się każdy z nich, istnieje bowiem coś takiego jak wizja reżysera, którego świętym prawem jest przekształcić te wątki w dowolny sposób. Ale całkiem nie od rzeczy byłoby, gdyby pojawił się choćby jeden.

Od zakończenia seansu w głowie kołacze mi się uporczywie jedno pytanie: dlaczego ten film nazywa się Robin Hood? Serio – gdybym nie zobaczył tytułu, sądziłbym że pomyliłem sale kinowe. Przez ponad 137 minut filmu, jedynym co go łączy ze słynną legendą są imiona głównych bohaterów – Robina (Longstride'a, Loxleyem staje się on dopiero około 40. minuty) oraz Marion. W wersji Ridleya Scotta, Robin jest ubogim łucznikiem w armii, prowadzącego wojnę z Francuzami, Ryszarda Lwie Serce. Gdy w trakcie oblężenia jednego z francuskich zamków król angielski ginie, Longstride dezerteruje z wojska wraz z trzema towarzyszami. W wyniku zbiegu okoliczności powróci on do kraju jako rycerz Loxley, przywożąc królowej-matce koronę zabitego syna.

Nadal macie nadzieję na to, że twórcy scenariusza wyjdą na prostą? Nic z tego. Robin w tej wersji nie jest banitą, lecz podrywającym Anglików do walki z Francuzami rycerzem-oszustem. Mimo wszystko, całkiem miłym zabiegiem ze strony twórców byłoby jednak zabranie głównemu bohaterowi broni białej i podarowanie mu łuku – Robin w tym filmie wystrzeliwuje sześć strzał! Za to ostatnią, w iście fenomenalnym stylu, przebija biednego Godfreya (ja naprawdę polubiłem tego faceta!) nie z tej strony, z której powinien. Ponadto możemy się dowiedzieć, iż współtwórcą Wielkiej Karty Swobód był ojciec Robina, kamieniarz-filozof, i że przewidywała ona równość wszystkich stanów. Vive la Revolution!

### W tym dniu, wszyscy jesteśmy Anglikami!

Kolejną rzeczą, jaka wywołała we mnie zniesmaczenie, jest na siłę wciśnięty humor. Być może to tylko moje odczucie, jednak uważam, że teksty pokroju (cytat z pamięci): Ależ jestem podekscytowany! Dziś rano obudziłem się nawet z zapaloną pochodnią!, po prostu do tej produkcji nie pasują. Uczucie to ulega pogłębieniu, gdy weźmie się pod uwagę, że zastosowanie ich w dialogach nie ma specjalnego uzasadnienia. Ot, wrzućmy sobie kilka niewyszukanych żartów słownych, widowni się spodoba. Niestety, mnie nie tylko się nie spodobało, ale po którymś z kolei żarciku na poważnie rozważałem nawet bezpowrotne opuszczenie sali. Scenarzystom raz tylko udało się mnie rozbawić, niestety niezamierzenie – sami przyznacie, że cytat wykorzystany przeze mnie jako śródtytuł, od kilku tygodni przywodzić musi na usta Polaków gorzki uśmiech.

### Rise and rise again, until lambs become lions

Film ten ratują od zupełnej klęski dwie rzeczy: muzyka oraz gra aktorska Russela Crowe i Cate Blanchett. Ta pierwsza komponuje się całkiem nieźle z akcją filmu, nie drażni i choć daleki jestem od poszukiwania ścieżki muzycznej z nowego Robin Hooda, to nie mam do niej absolutnie żadnych zastrzeżeń. Za to drugi z wymienionych atutów stoi na najwyższym poziomie – odgrywane postaci są naturalne i nie rażą swoim zachowaniem (w przeciwieństwie do pojawiającego się epizodycznie szeryfa Nottingham). Oglądając starania Crowe'a i Blanchett czułem żal, że scenarzyści i reżyser nie przyłożyli się tak bardzo do swej pracy. Samotnie, nawet tak doświadczona para aktorów nie jest w stanie dokonać cudu i zamienić tego filmu w arcydzieło kinematografii.

Długo namyślałem się nad wystawieniem końcowej oceny najnowszemu obrazowi Ridleya Scotta i zdecydowałem się ostatecznie na wyciągnięcie średniej arytmetycznej: jako film opowiadający historię Robina z Loxley, zasługuje w mojej opinii na całkowite potępienie i jako taki nie dostałby oceny wyższej niż 2+. Jeśli jednak potraktować go jako osadzony w średniowieczu film przygodowy, opowiadający historię walczącego o wolność ubogiego szlachcica, plasuje się całkiem nieźle. Choć pojawiają się momenty, gdy od strony ekranu czuć delikatny powiew nudy, to sądzę że zasłużyłby na 4-. Średnia arytmetyczna wynosi 3, odjąć należy jednak odrobinę za drobne błędy w tłumaczeniu z języka angielskiego (a raczej nie tłumaczeniu) nazw niektórych miejscowości. Mnie to akurat nie sprawiało problemów, zauważyłem jednak, że osoby starsze takowe miały. Ocena końcowa: 3-.

Tytuł: | Robin Hood
Reżyseria: | Ridley Scott
Scenariusz: | Brian Helgeland
Obsada: | Russel Crowe, Cate Blanchett, Max von Sydow
Rok: | 2010
Czas: | 140 minuty
Ocena: | 3-

Autor: Łukasz "Strider" Hajdrych

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.