# Tawerna RPG numer 117

## Cytat Miesiąca

### "Klejnot i wachlarz" Feliks W. Kres

> – Więc to tak, spryciaro… Miałaś mnie zabawiać, a wychodzi na to, że właśnie panna do towarzystwa potrzebuje lekarstwa na nudę. No i kto je przyniesie? Oczywiście pani Sa Tuel?

> – Ja przyniosłam książkę – obruszyła się dwórka.

> – To za mało – zdecydowała baronowa. – Skoro jesteś taka odważna i nie wstydzisz się niczego, to pomoższ mi opowiadać.

> – Ale… jak miałabym pani pomóc…?

> – To proste – niby obojętnie, ale powściągając uśmiech, powiedziała Sa Tuel. Usiądź sobie, o, tam, na szezlongu… Ja będę opowiadała, a ty odegrasz wszystko, co opowiem.

> – Odegram…?

> – Odegrasz.

> – Tak jak w pantomimie, którą oglądałam z panią w…

> – Właśnie tak.

> – I co to będzie…? – zapytała niepewnie Melania.

> – Co? Pstro! Chcesz się bawić czy nie?

> – Chcę, ale… – Melania zachichotała. – Nie będzie się pani śmiała ze mnie?

> – Jeszcze jak będę! A niby po co siedzimy tu razem? Żeby płakać? (…) Idziesz?

> – Idę – odważnie rzekła Melania, chociaż miała tremę.

> Uśmiechnięta i zarumieniona już na zapas, ulokowała się na szezlongu.

> – Ale to nie są dobre wiersze.

> – Trudno, niech pani mówi. – Melania gotowa była bohatersko obcować ze złymi wierszami.

> – Tę powiem całą:

> Śmiała się, że mały,
> A wypchnął jej gały.

> – wypaliła Sa Tuel.

> Melania ze śmiechu omal nie spadła z szezlongu.

> – Jak mam to pokazać? – zapytała, chwytając oddech.

> – Ja nie wiem. Pokazuj.

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.