# Tawerna RPG numer 104

## Legenda o Śmierci

> gęsim piórem pisał mnich
> gdy gwar miasta nocą cichł
> w cytadeli pośród ksiąg
> pisząc dość pokornie ukląkł
> pióro pękło, cienka nić
> tak przestała się już tlić
> świeca nad ołtarzem ksiąg
> umarł tak jak kląkł
> pod murami kamienicy
> stali dwaj smutni strażnicy
> jeden złapał się za pierś
> złapał strzałę co ją herszt
> wystrzelił strasznej bandy
> i rozwalił na łbie twardy
> kij, drugiemu strażnikowi
> hołd złożony krwi bożkowi
> setki lat tak przeskoczymy
> i współcześnie się zbudzimy
> pewien człowiek na spacerze
> spotkał bardzo dziwne zwierze
> i z pomocą grabi starych
> zabił je a inne mary
> wnet przepłoszył
> sam się prosił
> o uwagę ciemnej strony
> od tej chwili zagubiony
> krążył niby cień wśród ludzi
> oni ślepi, on się trudził
> by ocalić życie w nocy
> kiedy demon jawnie kroczy
> tam napotkał u bram piekieł
> tego, który nie był człekiem
> martwy się urodził wiecznie
> pracę zaś pełnił skutecznie
> przyjaźń między nimi kwitła
> aż skończyła się gonitwa
> i śmiertelnie ranny człowiek
> rzucił mu spod ciężkich powiek
> rozpaczliwe to wołanie
> "ocal mnie, ocal panie!"
> Śmierć zlitował się, odłożył
> czas, a w grobie złożył
> pustą klepsydrę bez piasku
> i już o poranka blasku
> stali obaj niczym bracia
> patrząc jak świat powraca
> do życia, a cienie w swe mroki
> tak rozeszli się a kroki
> do dziś słyszą lasy, mury
> do dziś widzą ich gwiazdy i chmury
> poszli każdy swoją drogą
> i już więcej się nie mogą
> zejść, nie mogą spotkać
> tak do końca musi to trwać
> śmierć dopełnia obowiązków
> ludzie zaś, niby bez związku
> głoszą mity o legendy
> o tym co uzyskał względy
> u żniwiarza ponurego
> który uchronił bliskiego
> ciemną nocą opon pisk
> ryk silnika, wiatru gwizd
> głuchy później blachy grzmot
> rów, drzewo, znak i płot
> przyszedł Śmierć i zabrał znów
> kilka nowych pięknych dusz...

Autor: Blantus

Spis Treści

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.