# Tawerna RPG numer 100

## Magik

> Wędrując po lesie ponurym
> Przykrytym przez mgły chmury
> Spotkałem Chińczyka
> Co tkwił we wnykach
> Nogą swą lewą
> Cóż, za potrzebą
> Był dość znaczną
> Łatwe nie było ofiarowanie wolności
> Na szczęście nie złamał kości
> Gdy wstać mu pomogłem
> Obdarzył mnie szczodrym
> Swym skośnym uśmiechem
> I obdarzył pechem
> Pechem była mapa – droga
> Do miasta jednego boga
> Gdzie skarb nieprzebrany
> Znajduje się schowany
> Nim zdążyłby krzyknąć kto:
> „Patelnia, antena, słoń!”
> Jego już nie było
> Widmo się rozmyło
> Lub jak kamfora
> Rozpłynął się po polach
> Przejrzałem mapę uważnie
> I myśląc dość poważnie
> Jakie kupić Ferrari
> I drugie też do pary
> Ruszyłem zgodnie z planem
> Było to nad ranem
> W siedmio milowe buty
> Byłem wtedy obuty
> Czary także rzuciłem
> Gdyż z tym się liczyłem
> Że źle ten kończy
> Gdy siedem mil odległości od kończyn
> Ma
> Ryzykowna gra
> Nim doszło południa
> Byłem gdzie studnia
> Bez dnia na pustyni
> Co zwie się „Naimi”
> Jakieś to czarne lądy
> Czuć stąd magiczne prądy
> Wskazówki były jasne
> Do studni wejście ciasne
> Wsunąłem się ostrożnie
> Bo może coś mnie pożre
> Wessało mnie dość nagle
> Co nagle to po diable
> I chyba go widziałem
> Gdy w przepaść tą spadałem
> Jak oczy otworzyłem
> To wielce się zdziwiłem
> Nie byłem plackiem mięsa
> Posadzka też nie wklęsła
> Nie byłem duchem – żyłem
> Czy mówiłem, że się zdziwiłem?
> Ta mapa prosta była
> Blodni by nie zbłądziła
> Lecz były na niej znaczki
> Te chińskie dziwne krzaczki
> Co one oznaczały?
> Po chwili się ukazały
> Chińskie długie smoki
> Wzbijały się w obłoki
> I szybko opadały
> W miasto jak orły wpadały
> Polujące
> Straszliwe bestie płonące
> Były tak liczne i wielkie
> Że zmroziło mnie lękiem
> Przesłoniły słońce
> Przerośnięte zaskrońce
> Lecz mapę miałem i skrycie
> Skradałem się, bo życie
> Kiedyś się skończy
> A duch we mnie gorący
> Lepiej zginąć w wielkim pożarze
> Niż nie żyć wcale
> Tak przez puste ulice
> Tak jak wspominałem – skrycie
> Niczym cień przemykałem
> Okrutnie się wtedy bałem
> To nie wstyd bać się smoka
> Diabelska ta wywłoka
> Uosobieniem jest zła
> I na tej zasadzie trwa
> Czy chińskie czy wawelskie
> Przeraża wielkim cielskiem
> Rozpala swym oddechem
> Smok jest moim pechem
> Zgodnie z mapy wskazaniem
> Szedłem już na spotkanie
> Bogactwa, skarbów, majątku
> I niby wszystko w porządku
> Gdy myśl mnie naszła okrutna
> Twarz ze skupionej smutna
> Nagle mi się zrobiła
> Zaraz, chwila
> Jak ja to przetransportuję
> Gdy teraz ich oddech czuję
> Może gdybym chiński znał trochę
> To wiedziałbym, o co się proszę
> Wchodząc do miasta boga
> Teraz dopadła mnie trwoga
> Usiadłem gdzieś za schodami
> Z podkulonymi nogami
> I trzęsąc się jak w febrze
> U boga o litość żebrzę
> U bram będąc raju
> Znalazłem się na skraju
> Śmierci, to koniec
> Już widzę jak płonie
> Moje ciało przez smoka zdmuchnięte
> Życie jak bańka pęknie
> I wtedy iskra szalona
> Skoro sprawa jest stracona
> Nie ma co tkwić jak trusia
> Dałem do przodu susa
> I biegłem jak mapa każe
> Już po schodach włażę
> Już jestem u bram świątyni
> Już widzę jak wrota rozchylił…
> Chińczyk z lasu!!!
> Magik wszechczasów
> Przez drzwi się rzuciłem
> I wtedy się obudziłem
> Leżałem na polanie
> I czułem ból w kolanie
> To wnyki złapały za nie
> To mnie nie złamie
> Zakląłem siarczyście
> Aż spadły z drzewa liście
> Dopadnę Cię Chińczyku
> Sposobów mam bez liku…

Autor: Blantus

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.