# Tawerna RPG numer 100

## Kurczaki zagłady

> Idąc ciemną aleją nie zła się lękałem.
> W sumie nie tego się bałem
> czego bać się miałem...

> Tak się zaczyna moja historia
> w której pada na ryj teoria.
> Pada na ryj całą praktyka.
> Tu nie skutkuje żadna taktyka.
> Spodziewając się prędzej wilkołaka
> lub choć jakiegoś kurzokłaka
> zostałem brutalnie zaatakowany
> przez oddział dość zmutowany.
> Banda Kurczaków Zagłady
> pozbawionych kompletnie ogłady
> ku mnie wali, rycząc!
> Postękując no i sycząc.
> Tłuszcza sroga ta drobiowa
> chyba widzi we mnie wroga.
> Lęk ogarnia mnie i trwoga.
> Jezusiczku! Olaboga!
> Nie czekając sekund wiele
> moi drodzy przyjaciele
> zaskoczyłem dzicz szaloną
> swą taktyką już sprawdzoną.
> Pokazałem wrogom plecy
> by uniknąć większej hecy.
> Szybko wbiegłem na osiedle
> i myślałem, że im zbiegłem.
> Nie, śledziły mnie wytrwale.
> Nie poddałem się i dalej
> biegłem, aż do klatki.
> Wciąż tupały kurze łapki.
> Klucząc wokół wyszukałem
> starej rury skądś kawałek.
> Dostał jeden prosto w dziób.
> Padł i drugi niczym trup.
> Towarzystwo w dzikim wcale
> nie strofuje tu się wcale.
> Dziobią, drapią, powarkują.
> Toć klimatu nic nie czują.
> Gdy ostatni dostał w łeb
> byłbym pewnie cały zbiegł.
> Otóż w całym zamieszaniu
> i dokładnym bandy spraniu
> dałem się otoczyć hordom całym
> nie mniej groźnym i wspaniałym.
> Warcząc na mnie i gdakając
> przy czym całkiem zamierzając
> zmienić mnie w tłuczone mięso
> wyskoczyły tak tu gęsto,
> że deptałem je po głowach.
> A co chwile kura nowa
> mnie dziobała i drapała.
> Nie, krzyknąłem. Wała!
> Dziś nie przegram. Dziś tryumfuję.
> Moc ogromną w sobie czuję.
> Zbieram się i z siłą boga
> czuję już jak znika trwoga.
> Już nie szkoda spodni butów.
> Już nie mierzę, laczków, lutów,
> sierpów, ciosów, kopów, łatań.
> Już nie słyszę warków, sapań.
> Teraz oczy krwią zachodzą.
> Sam już nie wiem co mi robią
> ręce, a co nogi.
> Już dobiegam w bloku progi.
> Obwieszony jestem w kury.
> Wiszą mi na końcu rury.
> Klucz znajduję, drzwi otwieram.
> Jestem chyba już bezpieczny teraz.
> One drapią w drzwi skaczą.
> Lecz już tylko dziś zobaczą
> palec mój środkowy w górze.
> Nie daj wygrać nigdy kurze!

Autor: Blantus

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.