# Tawerna RPG numer 98

## Haluny

> Każdy kto myśli, że widział wiele
> myli się i w kościele
> winien w pierś bić się i popiołem
> głowę trzeć. Wierzcie w mą mowę.
> W każde słowo - czysta prawda.
> To co przeżyłem - kosmiczna jazda.
> Zbudziłem się w nocy. Dziwny dźwięk.
> Jakby szklany kubek pękł.
> Wysokie to było i inne.
> Zdawać się mogło niewinne.
> Na podwórze więc zerkam niepewnie,
> a tam starzec w szaty zgrzebne
> ubrany coś kombinuje.
> Coś mamrocze, ja nasłuchuję.
> Wtem skrzypek mi z dachu spada.
> To już cud nie lada.
> Zakładam spodnie, zakładam buty
> i zbiegam za dźwiękiem nuty.
> Zabił się myślę, lecz co to gra?
> Nikt nie biadoli, nikt nie łka.
> Tysiąc tysięcy stopni tak biegnę,
> co to się dzieje, kiedy stąd zbiegnę.
> W końcu wypadam z klatki jak z procy.
> Prosto pod koła wielkiej karocy.
> O włos jedynie śmierć mnie minęła.
> Znam śmierć od lat, nie będzie klęła.
> Tfu, znam go. Bo śmierć to on jest.
> Z nim znajomość to szczęścia gest.
> Lecz nie widziałem go już z pół roku.
> Ponoć wakacje ma gdzieś w Maroku.
> Kurz więc strząsam i patrzę w mrok.
> Gdzie do cholery zniknął mój blok?
> Coś warkło srodze i coś przemyka.
> W ostatniej chwili przed tym umykam.
> To betoniarka wściekła i z pianą
> co przypomina mi opętaną
> duchem złym sokowirówkę,
> co przerobiła kiedyś lodówkę
> na wódkę klasy pierwszej - eksportowej.
> Lecz zapobiegłem karierze jej światowej.
> Wodą święconą ją nakarmiłem
> czym złego ducha tak wypędziłem.
> Zatem uciekam przed betoniarką
> by stanąć oko w oko z... Kosiarką!
> Obie na siebie się wnet rzuciły.
> Na mnie uwagi już nie zwróciły.
> Co to za miejsce? Co to za wymiar?
> Patrzę znów: Czarownice mieszają wywar.
> Jedna zwraca ku mnie swe lico.
> Druga wyciera twarz swą spódnicą.
> "Witaj thanie Glamis!" rzekła ta trzecia.
> Mało com w kosmos wnet nie wyleciał.
> Poczułem zapach co z kotła bije.
> Ktoś tu grzańca na umór pije.
> Tej pierwszej pod nosem gil wyskoczył
> gdy na scenę sam Diabeł wkroczył.
> Zasada złota
> i pierwsza cnota:
> Zaskocz przeciwnika ucieczką.
> Dlatego znów cieszę się przebieżką.
> Pot spływa ze mnie,
> a ktoś tu bawi się przyjemnie.
> Muzykę słyszę i śpiewy miłe.
> To bawią się Smukwije Jaszmije.
> Koty czarne grzbiety prężą.
> Czy halucynacje dziś zwyciężą.
> "To nie są mary
> to życie stary"
> Poczułem ciężką rękę na ramieniu.
> Oto Śmierć ku memu wybawieniu
> z urlopu urwał się na chwilę.
> Nie widziałem go już tyle.
> "Zrobimy im tu psie pole"
> Poparłem go, bo jego pomysły wolę
> niż naszych wrogów.
> Demonów, Diabłów i Balrogów.
> Pstryknął palcami i zewsząd zabrzmiało rockiem.
> Ruszył z kosą tanecznym krokiem.
> Ja za nim słuchając nuty.
> Powiedział, że teraz Oasis leczy smuty.
> Niczym kombajn szedł w tłum wrogów.
> I gdy już szala po stronie była naszej
> i została betoniarka na okrasę,
> ziemia zadrżała. Wyskoczyła dżdżownica
> do smoka podobna z lica.
> Połknęła Ponurego
> razem z kosą jego.
> Potem betoniarkę pożarła
> i na mnie natarła.
> Pentagram ognisty miała na czole.
> Znów jednak uciekać wolę.
> Już za plecami. Tuż tuż jest za mną.
> Wpadamy w mgłę. Gorąca, parną.
> Ona jest ślepa, ja też jestem właśnie.
> Jak mnie ktoś nagle w łeb nie trzaśnie.
> Obracam się, a to asfalt czarny.
> Siadam "Łoo matko jaki on twardy."
> Patrzę w górę - granatowe niebo.
> Kumpel gdzieś biegnie - chyba za potrzebą.
> Drugi ziomal przysiada z boku.
> Co? Za dużo wypiłeś stary ćwoku.
> W głowie się kręci,
> ja bez pamięci.
> Co ja robiłem?
> Gdzie ja byłem?
> Co straciłem?
> I najważniejsze: Ile wypiłem?
> Wtem ziemia drży.
> Dostrzegam zarysy czegoś dziwnego - trzy.
> Oczom nie wierzę.
> W środku to srogie zwierze.
> Przodem ucieka betoniarka.
> Za nią pędzi kosiarka.
> Zaraz i postać czwarta na ogonie.
> To ponury gniewem płonie.
> Komórkę zgubił we wnętrzu bestii.
> I wielce rozgniewany w tej kwestii.
> Kładę się na asfalcie - szczerze pierniczę.
> Lepiej sobie gwiazdki policzę...

Autor: Blantus

Spis Treści

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.