# Tawerna RPG numer 95

## Gościu z obrazka

> Choć minęły setki dni
> moje oko wciąż lśni.
> Skąpałem się we krwi,
> lecz mój ogień wciąż się tli.
> Nie zliczę bitw stoczonych.
> Nie zliczę przyjaciół straconych.
> Spisano mych przygód tomy.
> Broni zużyłem tony.
> Wrogów niezliczone hordy.
> Zlały się w jedno potworów mordy.
> Codziennie czekam wieczoru
> by pozbyć się z duszy stworów.
> Czekam początku snu,
> a on znów przychodzi tu.
> Okrutny mój los.
> Płonie mej duszy stos.
> I teraz gdy dzień pożera mrok
> słyszę tylko swój krok.
> Mój oddech tak ciężki.
> Ja i moje żywe lęki.
> W oczekiwaniu na deszcz trwam.
> Tylko siebie tu mam.
> W słuchawce słowa, rozkaz - kierunek.
> Idę na stos bez szans na ratunek.
> Ulica w cieniu drzew. Wzrasta lęk.
> W śmietniku szkła brzdęk.
> Wychodzą ze swych jam.
> Opuszcza strach cień bram. Tupot ich stóp.
> Kontra mój ciężki but.
> Ponure wycie psa.
> Godzina przyszła zła.
> Czarnych kruków cień na niebie.
> Krzyczą: "Przyszliśmy po ciebie!"
> Dookoła miasto całe kładło się spać,
> lecz cóż sen może mi teraz dać.
> Okrutna demonów brać
> stawia się. Diabeł ich mać.
> Oczy ich błyszczą żądzą krwi.
> Miasto śpi.

> Zatrzymał się czas.
> Niezliczone mrowie demonicznych mas
> zwaliło się na mnie z wolą śmierci.
> Zaraz jatka się rozkręci.
> Metalu klik.
> Magazynek znikł.
> Co za wrzask.
> Przeżyć aż przyjdzie brzask.
> Demonów oddziały
> ulicę zalały.
> W słuchawce wołanie pomocy.
> Czy ktoś przeżyje tej nocy?
> W centrali
> nieliczny się ostali.
> Ofensywa zła
> trwa.

> Rozgrzana broń paruje.
> Ze zmęczenia rąk nie czuję.
> Uciekam wąskimi alejami.
> Uciekam między blokami.
> Każdy nabój policzony.
> Sen o przetrwaniu brutalnie skończony.
> Ciążą mi nogi, serce dudni.
> Wtem głos mnie dochodzi niczym ze studni.
> Zaporę stawiam z ognia przed sobą.
> Czy jestem jedyną żywą osobą?
> Zadrżała ziemia, strzeliły płomienie.
> Wylazło na powierzchnię przebrzydłe stworzenie.
> Stanęły demony i krzykiem radości
> otoczyły mnie kręgiem żywej złości.
> Bestia z płomieni skoczyła przede mnie.
> Szukałem myślami ucieczki daremnie.
> Rzekł do mnie potwór głosem ze studni:
> "Jesteś mój!" Ryk jego w uszach mi dudnił.
> Rozpostarł ramiona. Paszczę otworzył.
> Przeraził mnie na sposób typowo potworzy.
> Nie widząc sposobu by przeżyć tę noc
> oddałem swe życie w niebiańską moc.
> Ustawiłem karabin na ciągły strzał.
> Nie żebym się wtedy czegoś bał.
> To nie była odwaga, ta szaleństwa chwila.
> Zapłonęły mi oczy, nadzieja rozmyła.
> Nim demon okrutny wykonał swój ruch.
> Padłem mu pod nogi celując w brzuch.
> Kule odbiły się niczym od stali.
> Jacy wobec demonów jesteśmy mali.
> Zaśmiał się w duchu. Obnażył zęby.
> Zrozumiałem, że droga nie biegnie tędy.
> Miał mnie u stóp i zajrzał mi w oczy.
> Widziałem jak śmierć za nim kroczy.
> Ku mnie. Już widziałem kosy blask.
> Wtem brzask
> rozdarł nocy ciemność.
> Ostatnia mego życia przyjemność.
> Ryk, krzyki i wrzask demonów nad chmury
> wzbił się, a słońce oświetliło mury
> budynków. Potwory uciekły do cieni.
> Już byłem z zaświatów sieni.
> Wtem śmierć ujrzałem naprzeciw siebie.
> Rzekł mi: "Ja nie po ciebie."
> Pierwszy raz widziałem u demona strach.
> Śmierć ruchem dłoni zamienił go w piach.
> Piach w popiół. Zaś wiatr porwał pył.
> Nagle spadł deszcz i wszystko zmył.

> Cisza w słuchawce.
> Siadam na ławce.
> Urwanie chmury.
> Świat tonie bury.
> Spoglądam w górę,
> wtem poprzez chmurę
> przepływa okręt - statek świetlisty.
> Obraz dostrzegłem troszeczkę mglisty.
> Wybiegłem z alei.
> Deszcz mnie ośmielił.
> Zmył krew demonów.
> Zmył grzech milionów.
> Okręt się zniżył,
> do mnie przybliżył.
> Złote okucia. Maszty srebrne.
> Było mi to do szczęścia potrzebne.
> Nie pamiętam jak ponad świat wzleciałem.
> Życie wydało się strasznie małe.
> Los delikatny a wiara siłą.
> Wysechł ślad po deszczu. Mnie już nie było...

Autor: Blantus

Spis Treści

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.