# Tawerna RPG numer 91

## Trolle w śniegu

> Czas mi się dłużył. Nauka brzydła.
> Nic nie wpadało w demonie sidła.
> Osiedle moje już oczyszczone.
> Wszystkie potwory odstraszone.
> Tak wyposzczony od walki słusznej
> szukałem wyjścia z tej matni dusznej.
> Tylko nauka i jeszcze jej więcej.
> Gdzie czasy bitew i poświęceń.
> Wtem patrzę w skrzynkę moją na tlenie.
> Otóż na wsi takie to wydarzenie.
> Bo na Podlasiu (tym legendarnym)
> wzgardził żywotem swym już dość marnym
> Czarodziej mroczny. Co miał potwory.
> Po jego śmierci uciekły stwory.
> Tak dzikie hordy zaczęły jawić ludziom swe mordy.
> Wzywa więc władza wszystkich do broni.
> Któż jak nie my naród obroni.
> Zbieram w pośpiechu więc urządzenia
> do powszechnego stworom szkodzenia.
> Wymienię je w trakcie używania.
> Moje zabawki do eliminowania
> zbędnych w kole życia cudaków.
> By nie napastowały rodaków.
> Wsiadam w Fiata Tipo co magią przepojony
> i ruszam w swe rodzinne strony.
> Z gazu on palić nie chce w te mrozy.
> Zapadł pod śniegiem w stan iście narkozy.
> Włoskie to cudo z benzyny palę.
> Łyka paliwo nie dławiąc się wcale.
> Z tłumika rykiem dość przepalonym
> ruszam w trasę lekko spóźniony.
> Mruczę do siebie, że kupię sobie nowy.
> BMW pięciolitrowy.
> Nie będę pożyczał od kumpla włocha,
> co dosyć często stawia nam focha.
> Komórka dzwoni. Pomocy wzywa.
> Rusza bohater - Tak się nazywam.
> Śnieg był na drodze i moc piaskarek.
> Ironiczne, bo nie było ich wcale.
> Jadąc tak nuty słuchałem pozytywnej.
> Ballady jakiejś chyba naiwnej.
> Gdym województwa granicę minął
> samochód nagle tyłem zawinął.
> Kontra na nic się jednak zdała.
> I tu piaskarka nie posypała.
> W rów wpadłem i dachowałem.
> Na szczęście pasy pozapinałem.
> Gramoląc się z zaspy szacuję straty.
> Zadzwonić do firmy, czy może do taty?
> Już dzwonić miałem gdym spostrzegł trolle.
> Skryły się bestie między topole.
> Za topolami las był dość (tak wnioskowałem) spory.
> Tamże skryć się chciały wredne te stwory.
> Tak o to losu zrządzeniem dziwnym
> trolli tych żywot skrócę naiwny.
> Torbę spod śniegu swą wygrzebałem.
> I karabiny załadowałem.
> Chwyciłem siekierę swą sprężynową.
> Wiertarkę magiczną udarową.
> Zardzewiałe grabie zagłady.
> Nauczę stwory właściwej im ogłady.
> To znaczy wbiję je w śnieg.
> Moje to prawo, a ich to pech.
> Humanitaryzm nie gra tu roli.
> Lepiej niech Greenpeace się...Zajmie czymś innym z dobrej woli.
> I po kolana w brodząc w śniegu
> goniłem trolle. Te w pełnym biegu
> już tuż pod lasem
> dyskutowały z wielkim hałasem,
> którą to wieś najpierw splądrować.
> Czy też wieśniaków zjeść czy mordować.
> Padłem jak długi i swą snajperkę
> oparłem o śniegu zimną kołderkę.
> Załadowałem i przymierzyłem.
> Nie chybiłem.
> Czterysta metrów mnie tam dzieliło.
> Pozostałe trolle to mocno... Wkurzyło.
> Nim zdążyli dostrzec mnie jednak.
> Poleciała kula jeszcze jedna.
> Wtedy na słuch odkryły moją pozycję.
> Załadowałem amunicję
> i ciągły ogień dałem w trolli te stado.
> Patrzyłem jak brocząc krwią w śnieg się kładą.
> Lufa już prawie się topić zaczyna.
> Już widzę przekrwione oczy olbrzyma.
> Wytłukłem ich chyba z kilkunastu.
> Zostało na oko ledwie trzynastu.
> Na krótki dystans wyjąłem grabie.
> Gangreną trolle wszystkie zadziabię.
> Kręgiem mnie otoczyli
> dokładnie wzrokiem przy tym zmierzyli.
> Włożyłem w uszy słuchawki
> od nowej mojej tajnej zabawki.
> W rytm rockowej ciętej muzyki
> skoczył w przód jak jakiś dziki.
> Pierwszy z zaskoczenia twarz stracił
> i to dosłownie. Za wrogie myśli swoje zapłacił.
> Dziesięciu jeszcze mi pozostało.
> Od uderzenia grabie mi połamało.
> Gówniany szajs z Tajwanu chyba.
> Choć na bezrybiu i rak wszak ryba.
> I z płaszcza ciemnych kieszeni
> wyciągam wiertarkę na tych jeleni.
> Magiczna moc tego narzędzia
> niczym bomba jądrowa wiertło napędza.
> Wirując jak Wiedźmin pośród trolli
> z wiertarką w dłoni żem dziurawił i kroił.
> Na placu boju sześciu nas było.
> Lecz w wiertarce paliwo mi się skończyło.
> Magię wyssało z siłą cyklonu.
> Już miałem wzywać moc dobrych demonów,
> gdym przypomniał sobie o siekierze.
> Wtem troll jak dzikie zwierze
> na mnie się rzuca.
> Drugi zaś za nim do skoku kuca.
> Trzech za plecami czuję. Tak śmierdzą.
> Jeszcze trochę, kompletnie mnie rozsierdzą.
> Skomplikowaną wykonując figurę - Padając plackiem na śnieg krwią ochlapany
> prawie że tracę nogi a z nimi glany.
> Chciał mnie zgnieść troll i podstępem
> zmylił mnie skokiem, takim to przekrętem
> znalazłem się w sytuacji krytycznej.
> W środku kompanii wciąż licznej.
> Otoczyli mnie znów. Lecz dali mi wstać.
> Za to muszę jedynkę im dać.
> Bij wroga dopóty leży.
> Gdy wstanie kopa ci wymierzy.
> Tak i ja. Mają sekundę chwytam siekierę
> i wysyłam dwa trolle w jasną cholerę.
> Trzech jeszcze zerka ku mnie groźnie.
> Czuję, że robi się już mroźnie.
> Wiatr się zrywa i płaszcz mój porywa
> do filmowego tańca.
> Nie oddam pola. Nie oddam szańca.
> Postąpił krok w przód jeden z tych trzech.
> Błyskawicznie wyjąłem broń - A to pech.
> Spojrzeli po sobie
> i dali nogę.
> Jednego jeszcze zdążyłem ustrzelić.
> Drugi w las zdążył spierdzielić.
> Spoglądam do koła.
> Toż to pomsty woła.
> Otóż trupami zryte pole i patriotycznie
> biało czerwono, choć niezbyt ślicznie.
> Ruszam więc, strzepując śnieg z płaszcza.
> Widząc jak wielka czeka mnie chaszcza.
> Wtem słyszę trąbienie.
> Następnie dźwięk jakby uderzenie.
> Trąbi ktoś i nie przestaje.
> Słyszę wyraźnie, to się nie zdaje.
> Myślał by kto, że to jest puszcza.
> Tymczasem w las się zapuszczam,
> a tam po minucie ledwie biegu
> spostrzegam krajową dziewiętnastkę ciemna wśród śniegu.
> Co widzę jeszcze? To troll co ucieczkę życiem przypłacił.
> Tak nie opacznie on życie stracił:
> Wybiegł z lasu
> i nie tracąc czasu
> na spojrzenie to jedna to drugą stronę
> wpadł pod koła piaskarki nie dostrzeżonej.
> Uszkodził pług
> i ranny (bez nóg)
> skonał na środku drogi.
> Obraz to srogi.
> Kierowca oczom nie wierząc stoi.
> Nawet poruszyć się boi.
> Podchodzę doń i klepię w ramię.
> Mówię: "Drogi panie,
> to coś pan zrobił godne medalu,
> mam nadzieję, że nie ma pan żalu
> o pług i samochód ten uszkodzony?
> Troll nie był jednakże ubezpieczony.
> Wezwałem służby i posprzątały
> bałagan ten cały.
> Żadnego trupa nie zostawiły,
> a kierowcy szkody wynagrodziły.
> Podłożyli mu łosia zamiast trolla.
> I tu skończona była moja rola.
> Gdy wszyscy się zmyli jam oprzytomniał.
> O swoim Tipo wszak żem nie wspomniał.
> I jeszcze śmieszniej sprawa wygląda
> bo tak jakem wspomniał
> auto nie moje jest, a kolegi.
> Teraz zaś skrywają je białe śniegi.
> Siadam opodal wywrotki miejsca
> i czekam na nadejście szczęścia...

Autor: Blantus

Spis Treści

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.