# Tawerna RPG numer 89

## Kamienny labirynt

### Zagadka

> Podziemne sfery. W nich mrok i zło.
> Ludzie stanowią tu tylko tło.
> Pod kopułą nocy wiecznej
> płonie ognik, a mroczniej
> piszczą skrzydlate psy.
> Lament słychać, kapią z nocy łzy.
> Lekko spadają łez krople w lustro
> przepiękne, co pusto
> przez wieki spogląda na świat.
> Podziemny to trakt.
> Pomiędzy wieżyce bramy starożytnych olbrzymów
> lekko skręca łukiem by dostrzec tajemnych kominów
> labirynt. Starzec tam siedzi na kamieniu.
> Pokazuje ścieżkę ukrytą w najgłębszym cieniu.
> Palcem wskazuje, a siedzi w zagłębieniu.
> Pójdź za jego wskazaniem, a z pewnością
> labrador rozbłyśnie swą kryszrałową pięknością.
> Patrz nań, lecz nie żądaj, bo kto przystaje
> lekkodusznie śmierci przyzwolenie daje.
> Pies ci drogę przebiegnie, a nim się spostrzeżesz
> pełne chwały ujrzysz inne zwierzę.
> Patrz, skup wzrok, a dostrzeżesz lwa.
> Lew paszczę otwartą ma.
> Lwica zaś obok wskaże drogę.
> Lecz zważaj na co stawiasz nogę.
> Labret jak w kamień wbity, z kości
> prawdziwej, nie tykaj byś złości
> lamentujących dusz nie wywołał.
> Przejdź, a najlepiej omiń, byś przeżyć zdołał.
> Pachnidła jakby kto nagle puścił w zaduch tuneli,
> lekko znów skręca, tam ludzie śmieli
> pisali po ścianach językiem obcym.
> Lecz wskazali drogę, a to pomocnym
> prawdziwie okazać się może.
> Pójdź jak pisali przez "ścieżki boże".
> Las cię otoczy.
> Początkowo nie zliczą drzew twe oczy.
> Ponad tobą i obok drzew tysiące.
> Powietrze przestanie być gorące.
> Lać się będzie ze ścian woda.
> Pij. Zdrowia ci doda.
> Powstrzymaj się gdy już uciszysz
> pragnienie. Usłyszysz
> pacierz odmawiany.
> Paciorki zabłyszczą ci przed oczami.
> Laguna tam bez morza ukryta.
> Woda tam spływa lecznicza, znakomita.
> Lakolity, jakby kto kosz z chlebem wywrócił.
> Porzucił je piekarz i odszedł drogą.
> Patrz więc na wodę, a po której ręce chleb,
> pójdź w ukryty zamknięty żleb.
> Poczekaj jeśli masz chwilę,
> ponad tobą kanion odwrócony,
> przestrzeń jak wszechświat niezmierzony...
> Przepaść ta ostrzega, bo wskazówki już bliski.
> Pędzący podmuch niesie piski.
> Po stronie serca obeliski i głazy oderwane od stropu.
> Patrz pod nogi by uniknąć chytrego podkopu.
> Padnięty będziesz, bo trudność sroga.
> Pójdź jeszcze trochę, a wygodna droga,
> lekka i przyjemna się stanie.
> Po stronie serca znów usłyszysz kapanie.
> "Pac, pac" to las kolejny i bezchmurny deszcz.
> Prorocze tam snuje myśli zgarbiony wieszcz.
> Lustro odbija jego twarz zamyśloną.
> Leczy smutek wodą ożywioną.
> Pod taflą wody ukryte stworzenia,
> Pozbawione oczu od wieków bez słońca spojrzenia.
> Przełyk smoka strumyk wskaże.
> Pójdź nim, a małpi gaj się ukaże.
> Las kolejny,
> piękny i niezmienny.
> Potężny jak żaden.
> Pochyl głowę, ale nie oddając cześć.
> Pójdź zgarbiony jak widziany wieszcz.
> Ponieważ wiszą kły smoka.
> Pod nogami opoka.
> Przed stopami olbrzyma się zatrzymaj.
> Prawdziwy wodospad u stóp jego. Trzymaj
> pochodnię z sił całych.
> Pełno zwierząt okrutnych i małych.
> Prostym pójdź tunelem i wąskim okrutnie
> Lecz droga się nagle utnie.
> Piski sięgną zenitu.
> Lita skała, a na niej zamazane wiersze:
> "Patrzaj na pierwsze".

### Opis

Powyższy wiersz, to zagadka. Zagadka, którą drużyna może znaleźć przy wejściu do kamiennych labiryntów, czy katakumb. Albo przy jedynej drodze ucieczki z pradawnych lochów. Niewielu śmiałków, którzy zdecydowali się przekroczyć próg Skalnego Piekła, jak nazywają to miejsce pieśniarze, kiedykolwiek jeszcze ujrzało światło dnia. Właściwie była tylko jedna taka osoba - autor powyższego wiersza.

Sam, prawie martwy, odnalazł drogę ucieczki, a po pewnym czasie wrócił tą samą drogą, żeby ratować pozostawionych po drugiej stronie przyjaciół. Niestety w czasie drogi powrotnej osunął się ze skały i został poważnie ranny. W obawie przed śmiercią, wyrył na ścianie wiersz-wskazówkę, który miał poprowadzić jego przyjaciół na drugą stronę przez najeżony pułapkami labirynt.

### Rozwiązanie

Chociaż może się wydawać, że wiersz opisuje drogę jaką muszą podążać bohaterowie, tak naprawdę nie chodzi o zawarte w słowach wskazówki. Znamienne są dwa ostatnie wersy, które każą zwrócić uwagę na pierwsze. Chodzi oczywiście o pierwsze litery poszczególnych wersów, nakazujące skręcić w prawo (p), albo w lewo (l).

Wszyscy, którzy będą podążali kolejno w myśl wskazówek, dość szybko pokonają przeszkodę, właściwie bez żadnych dodatkowych atrakcji. Zaś pozostali... No cóż, dołączą do innych nieostrożnych śmiałków zaginionych w tym labiryncie i, być może, zasilą zamieszkującą je lokalną społeczność nieumarłych.

Zagadka jest oparta na pomyśle Pyrtlesa.

Wiersz: Blantus

Opis: BAZYL

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.