# Tawerna RPG numer 89

## Stary uparty czarodziej

> Tam za lasem, za zielonym.
> W zamku całkiem rozwalonym
> mieszka starzec zwariowany
> Czarownikiem przezywany.
> To czarodziej, władca mocy.
> Cuda czyni w dzień i w nocy.
> Włada magią doskonale,
> lecz on zwykły nie jest wcale,
> w kategoriach czarodziejskich.
> Wyśmiany przez tych miejskich
> i tych innych.
> Czarodziejów bardziej zwinnych
> w sztuce magią się parania.
> Tak już było od zarania.
> Ten zaś obrał kiedyś cel dla siebie
> i doń dąży, choć już w glebie
> jedną nogą siedzi stary.
> Ten czarodziej zwariowany.
> Już majątek wziął przetracił,
> nawet kota przekabacił
> na swą stronę. Ku swym celom.
> Czarodzieje zeń się śmieją.
> "Stary grzybie, bucu głupi!
> Tyś majątek w tym udupił.
> Tfu, to znaczy, żeś utopił.
> Już po ptokach. Wodą popił."
> On nie słucha. Wierzy w cud.
> Wierzy w swój daremny trud.
> Wziął biedaczek i zwariował.
> Wnet w zakładzie wylądował.
> Teraz biorąc proszki drogie
> już nie myśli, że jest bogiem.
> Uczy dzieci w podstawówce,
> lecz ma ciągle szmery w główce.
> I gdy nikt nie widzi tego,
> znowu skłania się do złego.
> Mikstury miesza dziwne,
> w swe marzenia dość naiwne
> nie przestaje starzec wierzyć.
> Nie chce też się z nikim mierzyć.
> Dłubie, skrobie i mamrocze.
> Miesza żaby, łuski smocze.
> Pewnej nocy tak pracując
> i swój czas głupio marnując,
> zmylił był proporcję trochę
> i rozpieprzył całą wiochę.
> Ślad po nim zaginął całkiem.
> Nie był już jednym kawałkiem.
> Za marzenia oddał życie...
> całej wsi jak widzicie.

Autor: Blantus

Spis Treści

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.