# Tawerna RPG numer 88

## Smok co krok

> Cofnijmy się o lat tysiące.
> Gdy młode było słońce.
> Nim świat żył magią, nie techniką.
> Czary były informatyką.
> Świat herosów i potworów,
> pełny Elfów i złych stworów.
> Wtedy żyły smoki wrogie.
> Ja opisać ich nie mogę.
> Wielkie głowy, zęby ostre.
> Były groźne. To jest proste.
> Jedne niebem potrząsały.
> Inne ziemię tratowały.
> Siały grozę. Mordowały.
> Żadnych uczuć też nie miały.
> Wciąż szukały skarbów innych
> i nękały lud niewinny.
> Wielu było wtedy ludzi
> w których heros sie obudził.
> Oni tępić je zaczeli.
> Choć tragicznie też gineli.
> Zabić smoka wielka sztuka.
> Kto chce walczyć, śmierci szuka.
> Z jednej strony krwawe gady
> uzbrojone w magii jady.
> A po drugiej silni ludzie
> je zwalczali w krwii i trudzie.
> Ginął smok, a z nim pogromca.
> Była walka to do końca.
> Ja te czasy znam ze słuchu.
> Czasem warto wierzyć uchu.
> Opowieści starców nocą
> pięknie wyobraźnię złocą.
> Niby bajki to dla dzieci.
> Człowiek rośnie, a czas leci.
> Jestem starszy. Swoje wiem.
> Lecz już nie wiem, czy ja śnię.
> Czasem bywa ze mną dziwnie. Inaczej.
> I za często bywa raczej.
> Słysze głosy jak zza ściany.
> Język jest to mi nieznany.
> Widzę czasem świat ukryty.
> Widzę żywe ciągle mity.
> Ponurego znam od lat.
> I niejeden Elf mi brat.
> Krasnoludzkie miasta liczne
> są naprawdę tak prześliczne,
> że zamieszkam tam na dłużej.
> Lecz narazie tutaj służę.
> Toczę boje. Bo to moje.
> I się boję,
> że gdy mnie nie będzie.
> Zło świat zdemoluje w pędzie.
> A wracając do wstępu.
> Otóż doszło do takiego przekrętu:
> Jakoś kilkanaście miesięcy temu
> zagrażał smok domu memu.
> Bestia z baśni ta wyrwana
> była niemile widziana.
> Zabiłem, ale w sposób orginalny.
> Trzepaczką do dywnanów. Niebanalny
> to motyw jak mniemam.
> Lecz tej trzepaczki już nie mam.
> Bo mieszkam w miejscu innym.
> I wcale nie niewinnym.
> Myślałem, że wieś zostawiając, znajdę spokój.
> Czyli miejski stres, pęd, smog i o jutro niepokój.
> Nic z tego.
> Miasto pełne złego.
> Wampiry i wilkołaki.
> Duszożerne robaki.
> Inne stwory.
> W cieniu ukryte zmory.
> I smok.
> Może nie co krok.
> Ale jednak. Był.
> I się zmył.
> Rozmył się. Nim go znów odkryłem.
> A jak walczyłem.
> Widziałem go kilka razy.
> W pamięci wyryte obrazy.
> Latał nocą na obrzeżach miasta.
> Powiedziałem temu basta.
> Dość.
> Czas i tej bestii dać w kość.
> Miecz wykuty przed wiekami
> noszę uwieszony za plecami.
> W płaszczy skryte karabiny.
> Cywilizacja - się nie dziwimy.
> Nóż jak Rambo mam przy bucie.
> Wtem wyczuwam w sercu kłucie.
> Nerwo-bóle narastają.
> O zagrożeniu znać mi dają.
> Jest. Na niebie nocnym cień.
> Nisko szybuje leń.
> Opada na ziemię cicho.
> Skradam się jak licho.
> Wiem, że tu niedaleko,
> Krasnoludowie mają miasto za rzeką.
> I on też wie. Szuka już długi wiek.
> Skarżyli mi się brodaci bracia,
> że smok nie przestaje latać
> ponad ich głowami.
> Rozdrapuje ziemię pazurami.
> Nagle oko mu błyska.
> Dostrzegł mnie. Dym bije z pyska.
> Ogień zaporowy. Opróżniam magazynki.
> Kule w skórze błyszczą jak spinki.
> Tylko go drażnię. Ale skutecznie.
> Znajduję miejsce bezpieczne.
> Ryknął. Hałas ponad miasta szum.
> Szłysze jak idzie. Miarowe: "Dum dum".
> Metaliczny dźwięk, To miecz dobywam.
> Widzę cień. W sekundę się zrywam.
> Tnę i obrywam cios.
> Okrytny bohatera los.
> Silnie grzmocę w samochód 50 metrów dalej.
> Smok, jakby zjadł szalej.
> Uciąłem go głęboko.
> Patrzy na mnie groźnie jego oko.
> Rozpościera skrzydła.
> Karabin mój strzela.
> Ryk niebo rozdziera.
> Deszcz spada ze śniegiem.
> Ruszam na bestię biegiem.
> Miecz w latarni blasku ogniem się rzaży.
> Smoczy oddech parzy.
> Unikam szponów, co jak miecze...
> I sieczę!
> Krew smoka bryzga.
> Ale on się nie broni.
> Zrywa się jakby go diabeł gonił.
> Wzbija się w niebo. Odlatuje.
> Nie tym razem - czuję.
> Ale tu nie wróci. Nie prędko.
> Żegnaj narazie ma udręko.
> Opuścił ten cień, to miasto.
> Pozbawione wisienki ciasto.
> Ale rodzynek wiele.
> Bójcie się nieprzyjaciele.

Autor: Blantus

Spis Treści

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.