# Tawerna RPG numer 87

## Wróble złe

> To było tak. Wymienię jak leci:
> Mieliśmy rok temu w mieszkaniu śmieci.
> Były papiery, plastik i brudy.
> Wszak ciężko jest ponieść sprzątania trudy.
> Takoż leżało to dni zbyt wiele
> i w pewną (bodajże) niedzielę,
> postanowiono śmieci wyrzucić.
> Pleśń to musiało raczej zasmucić.
> Do ssypu poszły odpady.
> Przestały nam grozić toksyczne opady.
> Zostało jednak coś pominięte.
> W kąciku leżało sobie zwinięte.
> Kiełbasa kumpla tak zmutowała,
> że już zagrażać nam zaczynała.
> Strach było bydle do ręki wziąć.
> Ustaliśmy, że trzeba siąść
> i postanowić coś w tej sprawie.
> Może by skoczyć zaraz po grabie?
> Albo po widły i tak ją chwycić?
> Lecz z tych pomysłów wyszły nici.
> Nie o kiełbasę tu idzie sprawa.
> Bo teraz rozkręca się zabawa.
> Prawda jest taka, że w sposób tajny
> kiełbasę spotkał los dosyć marny.
> Ktoś, gdzieś, po cichu, przeniósł ją.
> Kiełbasę groźną i złą.
> Na parapecie leżała chwilę.
> I nie pożarły jej sikorki, ni gile.
> Otóż to wróble, szczwane te dziady.
> Porwały kiełbasę (zostały ślady).
> Jakoż kiełbasa nam zmutowała,
> Tak i na wróble oddziaływała.
> Słyszałem potem wieści w Lublinie,
> że ludziom trzoda po nocach ginie.
> Ktoś krew wysysa, ktoś króliki bije.
> Tak podumałem sobie przez chwilę.
> To muszą być one, oni, no nie wiem.
> Wnet zaśpiewają mi wróblim swym śpiewem.
> Jednak mineło bez mała czasu.
> Pewnie schowały się wróble do lasu.
> Mineła wiosna. Mineło lato.
> I zapomniałem, co wy na to?
> Lecz przyszła jesień. Czas gromadzenia
> przez zwierzęta zapasów jedzenia.
> Wracam ci do mieszkania po zajęć czasie.
> Sąsiedzi mówią coś o hałasie.
> Mnie to nie dziwi, toć my są młodzi.
> Muzyka głośna nam nie zaszkodzi.
> Zresztą remont w bloku jest obok.
> Czy może tak głośny być zwykły chrobot?
> Po schodach wchodzę. Nic ciekawego.
> Wchodzę na piętro... Zaraz kolego.
> Drzwi wystawione i w skałki bite.
> Łapię się schodów, wszystko rozmyte
> mam przed oczami.
> Co się stało z tymi drzwiami.
> Wbiegam do środka.
> Smród jak z wychodka.
> Grozą tu bije jak piekła prawie.
> Krajobraz niczym po wiejskiej zabawie.
> Stół stoi, ale na szafie w łazience.
> Stoję i milczę. Strach mówić więcej.
> Wykładzina we krwii tonie.
> Coś w kuchni płonie.
> Zakręcam gaz - tak dla pewności.
> Nie chcę mieć tutaj strażaków w gości.
> Okno na balkon ślicznie wybite.
> Pięcio-komorowe, nowe - znakomite.
> Złość mnie ogarnia na przemian ze strachem.
> Cóż się stało pod tymże dachem.
> Z pokoju swego kumpel wychodzi.
> Tak jak i ja we krwii brodzi.
> Patrzę na niego. Cały czerwony.
> Coś tam mamrocze, że szpaki, czy wrony,
> ogólnie pierzaste maszkarony,
> przeprowadziły atak na jego życie.
> No gwarantuję - nie uwierzycie.
> Pobladłem i patrzę na niego surowo.
> A on mi mówi i trzęsie głową.
> Wtedy dostrzegłem, że pióra wszędzie.
> Oj myślę, chyba i ze mną całkiem źle będzie.
> Siada na stołku, co ledwo cały.
> Ostał się jeden, choć całkiem mały.
> Siedzi więc na nim kolega mój.
> I opowiada, jak go obsiadł rój.
> Potem mi mówi, że było trzech.
> No to mnie zrywa nagle na śmiech.
> Trzy wróble i tyle zamieszania.
> No chyba coś mu wpadło do śniadania.
> Wtedy wspominam naszą kiełbasę. I wróbli ślady.
> Ot wróciły do nas pierzaste gady.
> Jak jednak nas odnalazły?
> Może po węchu i tak przylazły.
> Adres zmieniony. Inne mieszkanie.
> A one wpadły tu na śniadanie.
> Przerywa zadumę mi kumpel słowem.
> Mówi mi: "Zaraz ci opowiem".
> Siadam na resztach z mojego łóżka.
> Na lampie wisi w strzępach poduszka.
> Tak to było, jak opowiadał.
> A strasznie dyszał gdy zdania składał.
> Budzi się rano. Gdzieś przed dziesiątą.
> Miał wolę wstać raczej wątłą.
> Jednak spać mu nie dały.
> Ptaszyska, co za oknem głośno krakały.
> Wstał więc i ku oknu bieży.
> Myślał, że je przegoni i się odświeży
> w podmuchu powietrza chłodnego.
> Nic jednak bardziej omylnego.
> Otwiera okno i oddech bierze.
> A na balkonie zaś dziwne zwierze.
> Nie, trzy dokładnie.
> Wyglądały raczej nie ładnie.
> Patrzą na niego czarnymi oczami.
> Jemu zaś oczy zaszły łzami
> od ich odoru.
> Tak biło z nadworu.
> Ścisnął w pięść rękę i groźnie machnął.
> Sklnął je siarczyście i na nie kaszlnął.
> Te zaś za nic go miały.
> I po wróblowemu dalej krakały.
> Wkurzył się, bo byle poczwara
> nie będzie mu snu przerywała.
> Wyszedł więc do nich zbrojny w mop.
> Lecz jeden wymierzył mu w szczękę kop.
> Wpadł więc z powrotem do mieszkania.
> Stąd był ten hałas z samego rana.
> Wybiły nim okno wróble mutanty.
> Wpadły wnet za nim (o mało nie zbijając lampy).
> Nim się z podłogi podniósł i szkło strzepnął,
> zrozumiał w jakie bagno wdepnął.
> Krwii chciały ptaki.
> One nie wpadły tu dla draki.
> Porwały go w szpony i do okna uniosły.
> Lecz on jest facet raczej rosły.
> Nie zmieścił się i w parapet grzmotnął.
> Tak wbyito drugie okno.
> Jak to się stało, że wpier się zmieścił, a potem nie?
> Bo wpierw był sam, a potem nie.
> Jeden z niosących walnął w futrynę.
> Rozwalił sobie tak łepetynę.
> Dwa pozostałe wpadły we wściekłość.
> Zdwoiły w sobie wróblą zaciekłość.
> Skoczyły by mu wyrwać wątrobę.
> Gdy to mówił, aż odebrało mi mowę.
> Uchylił się jednak i raz i drugi.
> Potem na ziemię padł jak długi.
> Złapał za stołek, ten co na nim siedzi.
> Stuknięcie w ścianę słyszeli sąsiedzi.
> Razem z tym stołkiem przez cały pokój
> przeleciał (w bloku budząc niepokój).
> Odbił się od ściany i butem rzucił.
> Trafił jednego, ten się przewrócił.
> Trafiony w głowę z blachą glanem
> wróbel padł z głową opartą o ścianę.
> Skoczył mu kumpel na skrzydło lewe.
> Trzasneło groźnie. Miał do lekarza teraz potrzebę
> udać się wróbel. Lecz nie czas na to,
> bo pojedynek aż wstrząsa chatą.
> Na schodach ludzie sie zbierają.
> I bardzo dziwnie się przyglądają.
> Wtem drzwi na klatkę lecą z drzazgami.
> A wróbel mutant zaraz za drzwiami.
> Dostał on drugim glanem od pary.
> Mało w ścianie nie zrobił szpary.
> Zerwał się jednak i kontrę poprowadził.
> Łba lecz nie schylił i nim zawadził.
> Wykręcił orła i padł pod nogi
> memu kumplowi. Ten mu wymierzył w dziub kopniak srogi.
> Oko mu wybił i tylko tyle.
> Wróbel się podniósł i mierzy w szyję
> szponami swymi. Kumpel padł na ziemię.
> Dlatego wróbel chybił.
> Odbił się i wpadł do kuchni z brzdękiem.
> Zahaczył o kuchenkę bardzo pięknie.
> Akrobatycznie strącił półki i na lodówce
> skończył z widelcem w główce.
> Włączył niechcący ogień, co mu dodało dramatyzmu.
> Dla mnie bardziej sytuacyjnego komizmu.
> Kumpel więc przysiadł. Zwyciężył w boju.
> Poczół się jak po kilkusetletnim znoju.
> Zapomniał jednak o wrogu jednym.
> A zapomnieć o tak przebiegłym,
> perfidnym i groźnym wrogu
> to jest bilet, prosze ja was do grobu.
> Wypełzł z pokoju do przedpokoju ten ze skrzydłem złamanym.
> Rzekł kumpel: Wtedy spanikowałem.
> Chwyciłem to co miałem pod ręką. Czyli szczotkę.
> Biłem po łbie go jak młotkiem.
> Już mi do gardła dziub zbliżał potworny.
> Ja tylko byłem w tą szczotkę zbrojny.
> Wtedy usłyszał kroki na klatce.
> Pomyślał pewnie, że jest w pułapce.
> Uciekać zaczął, a że był ranny - łatwiejsz sprawa.
> Już go przestała kręcić zabawa.
> Skoczył na niego i masą zdusił.
> Złapał za kark i mocno dusił.
> Spocił się przy tym i krwią umazał.
> Jednak odwagą wielką wykazał.
> Pokonał bestie te zmutowane.
> Co go miały za swe śniadanie.
> Pytanie w głowie rodzi się jedno.
> Przy którym pozostałe bledną.
> Jakim cudem połączył w taki sposób bałagan z brudem...

Autor: Blantus

Spis Treści

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.