# Tawerna RPG numer 85

## Bajka

> Pewien starzec,
> można by rzec,
> mi w te słowa kiedyś rzekł:
> "Przepłynąłem wiele rzek,
> pokonałem lasy mroczne,
> coś Ci powiem... Niech odpocznę."
> Przysiadł wtedy tuż koło mnie.
> Wyjął fajkę i rzekł skromnie:
> "Młody byłem, stare dzieje.
> Ograbili mnie złodzieje.
> Starość z siły, czas z wigoru.
> Lecz nie zepchną oni z toru
> właściwego mnie już nigdy.
> Wszak mam umysł jeszcze śmigły.
> Słuchaj chlopcze, tu przy ogniu ci opowiem
> historyję jak ten płomień.
> O herosie ponad innych.
> I o rzezi na niewinnych.
> Będzie także kilka osób,
> powiązanych w pewien sposób.
> Słuchaj chłopcze, bo ostrzegam,
> kiedy myślą w przód wybiegam.
> Już nie widzę w sobie życia.
> Choć mi śmierć dni nie odlicza."
> Wziął patyczek od ogniska,
> co iskrami pięknie błyska.
> Fajkę nabił on tytoniem
> i zapalił. Trzęsły mu się strasznie dłonie.
> Spojrzał w niebo. Coś pomyślał.
> Myślę sobie, będzie zmyślał.
> Spojrzał na mnie. Oko błyska.
> "Masz tu chłopcze w co umoczyć pyska?"
> Daję wino mu bez słowa.
> Wypił łyczek. "Teraz lżejsza moja głowa."
> Rzekł. Poprawił swe siedzisko.
> Wrzucił kijek swój w ognisko.
> "Teraz mówił będę, słuchaj pilnie."
> Nie uronić ani słowa, więc postanowiłem silnie.
> Zaczął mówić. Mam nadzieję, że mi nic z pamięci nie wymyło.
> Tak to było:
> "Dawno temu, lecz gdzieś tutaj.
> Radzę ci, dobrze szukaj.
> Starożytne byłe ludy.
> Co im obce były trudy.
> I cierpienie, strach i bieda.
> Wojny im nie było trzeba.
> Żyli w zgodzie w domach wielkich.
> Mieli pełno uciech wszelkich.
> Jak to bywa w takich bajkach,
> nikt nie poznał się na zdrajcach.
> Było ich tam całkiem sporo i na dworze
> i wśród ludu. I królowa może
> także była w spisek zamieszana.
> Krew została więc przelana.
> Zginął król na sam początek.
> I wylano wojny wrzątek.
> Dwór wycięto w pień przez gwardię.
> Tych gdy spali zabił bombardier.
> On im beczkę z prochem ukrył w sali
> i zgineli tak jak spali.
> Bombardiera zła królowa zabić była już gotowa.
> On był jednak dlań za sprytny. Uciekł z kraju.
> I nastąpił upadek raju.
> Powstał lud przeciw królowej.
> Wojska miała zaś połowę.
> Drugie pół po stronie królewskiego syna.
> Wnet królowa rzeź zaczyna.
> Boi się o swoje życie i zabija podejrzanych.
> Generałów, dworu damy.
> Już rebelia zamku sięga. Już żołnierze bramy burzą.
> Nieba wkoło się też chmurzą.
> Syn królewski w czele armii.
> Swą odwagą wojsko karmi.
> Coraz więcej ludzi w jego stronę się kieruje.
> Zatem i królowa nóż na gardle czuje.
> Wladza z rąk umyka w pędzie.
> Wnet królowa ściętą będzie.
> Wzywa wtedy do pomocy kraj zaborczy.
> Własne ziemie we krwii moczy.
> Syn zaś jej rozbity w dwoje.
> Na dwóch frontach toczy boje.
> Siły jednak ma i wolę.
> Znów pod zamkiem zdobył pole.
> I zaborca wrogi
> kraju nie postawi nogi.
> Mrok ogarnia złą królową.
> Ma już zmowę nową.
> Czarnoksiężnik, zły okrutny.
> Syn jej chodzi ciągle smutny.
> Armia silna. Ducha zbywa.
> Wnet wypleni się pokrzywa.
> Zła królowa zginie wkrótce.
> Zapanuje serce ludzkie.
> Czarnoksiężnik dał jej zgodę.
> Lecz zażyczył tę nagrodę.
> Córkę pragnie on królowej
> mieć za żonę. To jej powie.
> Ona przyzwolenie daje.
> Bo wariować już się zdaje.
> Córka płacze. Matko droga.
> Czemuż dla mnie takaś sroga.
> Dni mijąją, dziwne rzeczy.
> Atak chorób, nikt nie leczy.
> Cierpi armia, cierpią chłopi.
> Znów królowa we krwi topi
> lud swój własny bezlitości.
> Śmierć już tu nie chodzi w gości.
> Ona mieszka tu na stałe.
> Sam na oczy ją widziałem.
> Tfu... To znaczy, ją widzieli.
> Za to umrzeć też musieli.
> Postanowił młody książe, że tak dłużej być nie może.
> Teraz być już może tylko gorzej.
> Bo też bestie z piekła rodem biegają
> po królestwie. Straszne straty w ludziach mu zadają.
> Całą siłą armia rusza.
> Mury zamku wnet rozkrusza.
> Najwierniejsi złej królowej pierwsi padli na dziedzińcu
> ona zaś unika linczu,
> Skrywa się na wieży szczycie.
> Słychać nagle wilków wycie.
> Znikąd wilkołaków armia z rykiem
> w tyle wojska harce dzikie.
> Klęska będzię to rzecz pewna.
> Lecz została sprawa jedna.
> Zła królowa musi zginąć.
> Jej śmierć nie może ominąć.
> Wśród popłochu. Mieczy zgrzytu.
> Wśród potwornej bitwy szczytu.
> Sam czarnoksiężnik się objawia.
> Opór armi dzielnej stawia.
> Nikt go zabić tu nie zdoła.
> On zaś królewicza woła.
> Stają wnet na przeciw siebie.
> Błyskawice biją w niebie.
> I ulewa
> świat zalewa.
> Zamierają armie obie.
> Robiąc na to przerwę sobie.
> Wilkołaki i demony stoją niczym pomnik zgrozy.
> Ludzie też tu nie chcą strwożyć.
> Co to był za pojedynek. Jaka siła.
> Co za walka. Moc od obydwu tak biła,
> że tysiącletniego zamku mury
> rozkruszyli w pył bury.
> Lecz coś strasznego nastapiło.
> Pada książę. Serce jego już nie biło.
> Gdy zwyciezca po nagrodę dumnie kroczył.
> Obie armie tym zaskoczył.
> Armię księcia, swym zwycięstwem.
> A demony ludzi męstwem.
> Gdy oddalił myśli swoje od potwornej własnej armi.
> Stali się już nieporadni.
> Zwarty szereg ludzi zbrojnych siłą zrównał się z morzem potwornym..
> Jednak nie było to zwycięstwo zbrojnych.
> Siły mieli wyrównane. Nikt nie przeżył ostatecznie.
> W śmierć zmieniło się powietrze.
> Czarnoksieżnik piął się w górę.
> Po królewską piekną córę.
> Wtem królowa nań napadła.
> W ręku jej zaś była szabla.
> Niedokładnie przymierzyła.
> I nie w szyję uderzyła.
> Czarnoksiężnik pchnął ją i ze schodów spadła.
> Tak spotkała śmierć ja nagła.
> On zaś czując ciężkie rany.
> Wyknuł ostatecznej zemsty plany.
> Na księżniczkę klątwę rzucił.
> Lecz nikogo nie zasmucił.
> Wszak w królestwie całym dwoje było ocalałych.
> On i córka króla. Najpiękniejsza wśród wspaniałych.
> Umarł on tam. Na tych schodach.
> W piekle czeka go nagroda.
> Ona zaś przemnieniona z człeka
> w bluszcz, wiecznie wybawienia czeka.
> Tak okrutna była zemsta zła.
> Że najbardziej niewinna ta,
> co niczym nie zawiniła.
> Najwięcej cierpienia doświadczyła.
> Kazał w okrucieństwie swym umierający,
> by bluszcz w mury zburzone wrastający
> podziwiał zniszczenia symfonię.
> By księżniczka-bluszcz dokładnie obejrzał kraju agonię.
> Poczuła krew w ziemię wsiąkniętą.
> Wrosła w ziemię na wieki przeklętą.
> Tak to było.
> Na tej ziemi to wszystko się zdarzyło.
> Teraz tysiąc lat mineło.
> I moje skończone dzieło.
> Przekazałem ci historię mój drogi.
> Teraz opuszczą te ziemie me nogi.
> Jeśli spotkasz kiedyś kogoś wartego uwagi.
> Przekaż mu tę historie pełną powagi.
> Zapytasz, czy wszyscy mieszkańcy zgineli?
> Czy wrogowie ich do nogi wycieli.
> Nie. Jeden przeżył. Jednego śmierć omineła.
> I pamięć o nim zagineła.
> Skończyłem chłopcze. To me zadanie.
> Patrz. Robi się jasno. Czas na mnie."
> Wstał i zaczął odchodzić powoli.
> Zapytałem go, mimo woli.
> Kim jesteś, że wiesz tak wiele?
> Odpowiedział: "Bombardierem."

Autor: Blantus

Spis Treści

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.