# Tawerna RPG numer 85

## [***]

> "I wonder will this grief ever be gone" - Sade

> Cieniem spowity w większości sam stąpa
> Spoglądając na przestronny obraz wszechrzeczy
> Dostrzega tylko szarość pełzającą po kałuży
> Wtedy dotkliwie i przeszywająco wie kim jest

> Czasem się zdarzy, że kolor odróżni
> To ktoś odmienny otarł się o niego
> Chciał się przyglądnąć by i zapamiętać
> Nie zdążył wiedząc kim jest

> Raz jeden było gdy na dłuższą chwilę
> Zamarł w oniemieniu i w niemocy patrzył
> Wspomnienie to jedynym jest wytchnieniem
> Bo ujrzał niepojęte wieko uczuć

> Oślepiony blaskiem gwieździstej jasności
> Uniósł usta w grymasie przyjemnym
> Chcąc upajać się pięknem okrążył jego źródło
> Przedzierając się przez konary swego żalu

> Nieodgadnione wnętrze radość sprawiając
> Bezsłownie ożywiła bicie jego serca
> Powłoka szarości skruszona na ten moment
> Oddaje miejsce tęczy wielobarwnej

> Wciąż nie wiedząc czego się spodziewać
> Próbuje się zbliżyć i poczuć coś więcej
> Oddał swój podziw w niewidzialnym skłonie
> Wzroku nie odejmując z jej twarzy

> Wyczytał na niej wszystko i nicość zarazem
> Napełnił się wtem nieznanym rozlewem
> Gdy odeszła nie miał już czasu na pojmowanie
> Szarość nieustępliwie wtargnęła w kołyskę

> Ostało się wspomnienie które przynosi rys szczęścia
> Widzialny w grymasie uśmiechu tak obcym
> I jedynym jest to napotkanym cudem
> W wiekuistym bycie Króla Smutku

Autor: merkutsio

Spis Treści

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.