# Tawerna RPG numer 83

## Okrutny owad

> Leżę nocą. Wręcz zasypiam.
> Nagle chrobot. "Co to?" - pytam
> siebie. Coś jest nie tak.
> Wleciał mi przez balkon ptak?
> Nie, to robal. Bzyka strasznie.
> Wiem na pewno. Ktoś nie zaśnie.
> Zrywam się więc z łóżka.
> Wzdycham - tak wygodna ta poduszka.
> Nim wygodnie się ułożę teraz
> minią lata, jak już nieraz.
> Włączam lampkę. Nic nie widać.
> To musiało mi się wydać.
> Lecz doprawdy. Wzrok nie myli.
> Na dywanie? Tom się schylił.
> Nic. Włączam światło pod sufitem.
> Chyba spotkam się ze świtem
> dziś. Robal znikł. Rozpłynął się jak dym na wietrze.
> Wpływa przez balkon świeże powietrze.
> Relaks. Pewnie już wyleciał. Wyłączam
> światło. Kładę się i muzykę załączam.
> Wtem znowu coś chrobocze i bzyczy.
> Do już dowcip iście byczy.
> Coś tam klnę. Mamroczę sobie. Wstaję.
> Klnąc po drodze światło palę.
> Jest! Na zasłonie siedzi bydle. Iście bycze.
> Zaraz ja się z nim policzę.
> Chwytam książkę. Oko błyska.
> Tryumpf już bije z mego pyska.
> Zerka na mnie on z ukosa.
> Ni to motyl, ni to osa.
> Widzę wredność w jego ruchach.
> Siedzi no i czegoś słucha.
> Biorę zamach i go grzmocę. Dostał.
> Prosto w odwłok. Lecz gdzie odrzucony został!?
> Patrzę w prawo, patrzę w lewo. Znikł. Przepadł!
> Słyszę bzyk i robię unik. Ze strony pleców napadł.
> Wyprowadzam książką kontrę. Trafiam w próżnię.
> Szybki jest. W cieniu nie odróżnię
> go od ściany.
> Kręcę w koło się jak zalany.
> Bzyczy z lewa. Bzyczy z prawa.
> Lata w koło. Ot zabawa.
> Znowu atak bestia czyni. Książką blok.
> Trafił weń. Unik w bok.
> Ponad głową mi przeleciał. Padam plackiem. Leżę
> na dywanie. No nie wierzę.
> Żeby jakiś bezkręgowiec zmusił mnie do desperacji.
> Mnie, człowieka z dumnej nacji.
> Tnie mnie z góry. Turlam się po mym pokoju.
> On tnie ja zaś blokuję książką. Krew poleje się w tym boju.
> Przewrót w tył i prosto stoję.
> Z przodu pewnym. Lecz o plecy wciąż się boję.
> Bzyczy. Skrobie. Atakuje!
> Już go za plecami czuję.
> Skaczę na łóżko.
> Zasłaniam się poduszką.
> Siada na przeciwko. Błyszczy głową szklanooką.
> Coś chrobocze owadzią mordą szeroką.
> To wyzwanie! Takie buty!
> Więc nie jesteś tchórzem kuty.
> "Stawaj Waść!" - doń przemawiam.
> Teraz w szlachtę się zabawiam.
> Co ja widzę, staje w chwilę.
> Odwłok spina. Jad mi wbije.
> W lewej ręcę mam poduszkę. W prawej książkę. Cienką.
> "Wyspę skarbów" do walki w sam raz. Lecz poduszkę ciut za miękką.
> Skrzydła ruszył. Znak mi daje.
> Ot do walki robal staje.
> Skoczył pierwszy. Dziko bzycząc.
> Krzycząc "Gore!" mógłbym przysiąc.
> W szyję mierzył. Lecz nie trafił. Spadłem z łóżka.
> Wyleciała mi poduszka.
> Nawrót zrobił. Od sufitu w pełnym pędzie
> ku mnie leci. To ostatni cios już będzię.
> Wyczękuję go. Jest bliżej. Odwłok napiął pewny swego.
> "Przeliczyłeś się kolego!"
> Myślę sobie.
> Zaraz ja przywale tobie.
> Biorę zamach i odbijam.
> Lecz robala nie zabijam.
> Ogłuszony gdzieś na półce siedzi.
> Bzyknął. Ja zaś w odpowiedzi
> książką cios zadaję mu i miążdżę. Przeżył.
> Twardy jest. Nikt by nie uwierzył.
> Raz więc jeszcze tnę go z boku.
> Ginie!? Rozmazane pół odwłoku.
> Spadł za szafę. Przepadł w końcu.
> Leży w miejscu niedostępnym słońcu.
> Nawet jeśli przeżył walkę, zginie.
> Bo pająków sieci nie ominie.
> Dumny i zmęczony srodze w sen odchodzę.

Autor: Blantus

Spis Treści

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.