# Tawerna RPG numer 81

## Baśń o toalecie

> Raz w toalecie siedząc i myśląc,
> daję wam słowo - dziś mógłbym przysiąc
> spotkała mnie historia doprawdy niebywała.
> Niespodziewanie rzecz ta się stała.
> Siedziałem sobie bardzo wygodnie.
> Lektura w ręce, spuszczone spodnie.
> Wtem...
> Sam dobrze nie wiem,
> jak to się stało.
> Wszystko sprzed oczu mi się rozwiało.
> Po chwili wróciło do normy
> znów odzyskały strukturę formy.
> Wtem...
> Sam już nie wiem, czy śnię.
> Zatrzęsło mną i muszlą całą
> sufit się otwarł i mnie wywiało.
> Lecąc tak dziko w górę, to na dół
> myślałem już, że opuszczę ten padół.
> Skręciło mi kiszki i wykręciło,
> dosłownie na lewą stronę mnie obróciło.
> Chwyciłem sedes dwiema rękami.
> Nie zajmowałem się już spodniami.
> Wtem ciemność blaskiem rozbłyska
> i wypluwa mnie z czarnego pyska.
> Rzuciła mnie siła tak wielce poteżna,
> że nie było takiego oręża
> by mnie zatrzymać.
> I nie udało się mnie powstrzymać.
> A o co chodzi?
> Bo kiedym z ciemności w ten sposób wychodził,
> rzuciło mnie w inny świat.
> Czyli przeleciałem rzeczywistości szmat.
> Wpadłem na swym porcelanowym rumaku
> w wymiar zupełnie nowy.
> W sam środek wojny,
> pomiędzy zbrojnych.
> Zmiątłem po drodzę kilku walczących,
> nie powiem, bardziej niż można sądzić, śmierdzących.
> Z całym impetem wpadłem na tego,
> dowódcę armi złej jedynego.
> Wielki i zły był to stwór.
> Lecz zmasakrował go rumak mój.
> Zwaliłem się tuż obok niego,
> zaś armia jego
> widząc śmierć mu zadaną w tej właśnie chwili,
> stanęła, zawahała się - żołnierze zapał stracili.
> Wielka panika ich ogarnęła.
> Całą taktykę cholera wzieła.
> Ot i rycerze w srebrzystych zbrojach
> co zwycieżyli już w wielu bojach
> wyrżneli całą armię ciemności
> i już w tym świecie spokój zagościł.
> Ledwie zdążyłem spodnie naciągnąć,
> zdążyli mnie przed króla zaciągnąć.
> Ten wynagrodzić mi postanowił wielki mój wkład,
> złoto, klejnoty przedemnie kładł.
> Ja zaś mu mówie by mi poradził,
> wskazał, lub poprostu do domu sprowadził.
> Zdjął on koronę diamentów pełną
> i się uśmiechnął ku mnie pełną gębą.
> - Pomogę Ci bardzo serdecznie
> i obiecuję przymierze wieczne
> pomiędzy tobą, a moim ludem.
> Przyklękłem z wielkim trudem.
> Bo plecy nadwyrężyłem
> gdy w złego dowódce uderzyłem.
> Mianował mnie rycerzem swoim
> i w zbroję srebrą piękną bogato przystroił.
> Mądość zaś jego jest nieprzebrana i stara,
> wszak Eflim królem nikt nie zostaje od zaraz.
> Mówi on do mnie bym na sedes wsiadł.
> Potem mi obie dłonie na barki kładł.
> Spojrzał w niebo i spojrzał na wschód.
> Poczułem jak wszystko drży i spojrzałem w oczy mu.
> Nim znikłem ,rzucił mi miecz.
> - Będziesz walczył, to wiedz!
> Krzyknął mi na odchodne.
> Ja poprawiłem niedopięte spodnie.
> Wtem...
> Myślałem, że śnię.
> Wstałem z sedesu i drzwi otwieram.
> Wszystko normalnie zdaje się teraz.
> Nie piłem i nic nie brałem,
> ale w kiblu się przekimałem.
> Przchodzę przedpokój i w zerkam w lustro.
> O ja piernicze święta kapusto!
> Mam ja na sobie prawdziwą zbroję
> i już pięć miniut zdziwiony stoję.
> Wtem...
> Zamka chrobot. Przecież wiem,
> że to mój kumpel z zajęć już wraca.
> Patrzy na mnie i się przewraca.
> Leży jak długi i aż się popłakał,
> turla się śmiejąc, zaraz będzie skakał.
> Sam się już dziwię co tu się dzieje.
> Też nie wytrzymam i sam się śmieje.
> Siadam na dywam i ledwo dycham.
> Ze śmiechu płaczę i tylko wzdycham.

Autor: Blantus

Spis Treści

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.