# Tawerna RPG numer 81

## Ciemną nocą...

> Jadąc kiedyś ciemną drogą,
> depcząc przy tym cieżką nogą
> pedał gazu, aż jęczało
> auto co się zarzynało.
> Ciemną nocą opon pisk,
> pełen gaz, wiatru gwizd.
> Nagle cisza. Noc tak czarna
> i sytuacja ma fatalna.
> Zgasło auto me kochane,
> chociaż było wychuchane.
> Więc hamuję w ciemnym lesie.
> Wycie wilka wiatr tu niesie.
> Auto zdechło - ja nieborak.
> Bo to nie jest dobra pora
> na spacery lasem nocnym.
> Mechanik byłby mi pomocny.
> Radio milczy. Brak zasięgu.
> Wytrącony byłem z pędu.
> Wytrącony z równowagi.
> Nagle zbrakło mi odwagi.
> Patrzę przed się - Czarna szosa.
> Miałeś (myślę) pechu nosa
> by w sytacji tak fatalnej,
> tak okropnej i tak marnej
> mnie postawić.
> Mnie samego tu zostawić.
> Wśród gałęzi
> miesiąc w pełni.
> Oczy z wolna przyzwyczajam
> i z ciemnością się oswajam.
> Sowa huka, coś gdziesz stuka.
> Trudna sprawa, będę szukał tu pomocy.
> W lesie pośród ciemnej nocy.
> Słyszę mruki i sapanie
> lecz nie zwracam uwagi na nie.
> Chwytam latarkę podręczną
> w mej sytuacji dość poręczną.
> Stawiam trójkąt odblaskowy.
> Teraz auto mam już z głowy.
> Widzę światło pośród lasu.
> Dojście tam nie zajmie czasu
> mi zbyt wiele.
> Może tam są przyjaciele.
> Ludzie dobrzy i pomocni.
> Albo to złoczyńcy nocni.
> Cieżka sprawa, mus mi ruszać.
> Znowu muszę strach zagłuszać.
> Idę więc ku światłu szybko.
> Wtem ja patrzę, ono znikło!
> Co się dzieje? Czary? Dziwy?
> To jest sen już nieprawdziwy!
> Patrzę w prawo, ciemno wszędzie.
> Patrzę w lewo, co to będzie?
> Słyszę znowu chrobotanie.
> Zaraz włos mi dęba stanie.
> W gardle sucho, brak mi tchu,
> chyba wpadłem w gówno tu!
> W oka mgnienu gwiazdy widzę.
> Las ten chyba znienawidzę.
> Ktoś mnie z tyłu w łeb uderzył.
> Gdyby mocniej, już bym nieżył.
> Czułem chyba, jak mnie nieśli.
> Lecz ja nie wiem, gdzie zanieśli.
> To są chyba lochy stare.
> Sen zamienia się tu w marę.
> Śmierdzi strasznie, brudno wszędzię.
> Nikt tu długo żyć nie będzie.
> Do okoła leżą kości.
> Rzadko mają tutaj gości.
> Ślady zębów na piszczelach.
> Kumulacja strachu teraz.
> Czoło zimny pot mi zlewa.
> Już wolałem lasu drzewa.
> Coś przemyka gdzieś w ciemności.
> Chrupią połamane kości.
> Nagle słyszę ludzki wrzask.
> Czy zastanie mnie tu brzask?
> Znów mlaskanie i chrupanie.
> Czy ja stanę się śniadaniem?
> Głowa boli mnie siarczyście.
> Mam tam guza oczywiście.
> Jestem chyba czymś związany.
> Toż to łańcuch zerdzewiały.
> Byłem skuty niedokładnie.
> Uwolniłem się zaradnie.
> Coś przemyka znów w ciemności.
> Chrupią pod nogami kości.
> Łapię topór w trupa wbity.
> Będę bardzo jadowity.
> Nie dam się bez walki pożreć.
> Chcę mieć kiedy indziej pogrzeb.
> Oczy błyszczą pośród cieni.
> To stworzenie się nie leni.
> Skrada się po cichu blisko.
> Śmierdzi niczym wysypisko.
> Sapie, parska, pomlaskuje.
> Już potwora oddech czuję.
> Choć me serce wali niczym młot,
> skradam się jak nocą kot.
> Wącha, wciąga nosem zapach mój.
> Ściskam topór - będzie bój.
> Kilka minut tak łazimy.
> Po tych lochach wciąż chodzimy.
> Nagle myśl - A to cwaniak.
> On w pułapkę mnie zagania!
> Staję w miejscu i nań czekam.
> Nie zje dzisiaj on człowieka,
> a przynajmniej nie zje mnie.
> Lecz czy o tym bestia wie?
> Słyszę teraz dziki ryk.
> Potwór skacze ku mnie w mig.
> Ja toporem zamach biorę
> i na szczęście w samą porę.
> Wbijam ostrze prosto w bok.
> Bestia wykonując skok
> odsłoneła się troszeczkę,
> miast poczekać znów chwileczkę.
> Nie oglądam się za siebie...
> Biegnę teraz wprost przed siebie.
> Patrzę - w górę schody.
> Biegnę, jestem przecież młody.
> I energi mam pokłady.
> Teraz już nie jestem słaby.
> Zastrzyk adrenalinyny już dostałem.
> Gdy tą bestię pokonałem.
> W mig wybiegam z korytarza.
> Tam się stwór kolejny tarza
> we krwi jakiegoś nieszczęśnika.
> Serce moje ledwo tyka.
> Łeb podnosi umazany.
> Zęby szczerzy rozradowany.
> Patrzę po komnaty ścianach,
> broni żadnej żem nie znalazł.
> Lecz co widzę, leżą zwłoki.
> Rozszarpane mają boki.
> Widok straszny i okropny.
> Trup ten będzie mi pomocny.
> Był to funkcjonariusz prawa.
> Wyjmę mu pistolet zaraz,
> co w kaburze ma ukryty.
> Oręż wszak to znakomity.
> Bestia widząc mnie już się szczerzy.
> Wzrokiem mnie łapczywie mierzy.
> Wstaje z ziemi. Okiem błyska.
> I wydaje okrzyk z pyska.
> Ni to ludzki ni potworzy.
> Jam zaś ogień otworzył.
> Prosto w głowę strzał oddałem
> i potwora do piekła wysłałem.
> Nie zdążyłem się uśmiechnąć słyszę tupot stóp.
> To potworzy cały lud
> biegnie ku mnie tu z podziemi.
> Ja już jestem w budynku sieni.
> Już do drzwi dopadam ja wyjściowych.
> Gdy coś przelatuje koło głowy.
> Wielki topór - jak rzeźnicki
> przebił wrota niby dźwiczki.
> Padam na ziemię i na plecach leżąc
> i do hordy bestii mierząc
> liczę kule w magazynku w myśli.
> Oni po mnie przyszli.
> Stoją na przeciw mnie potwory.
> Widząc zezwłok zlękły się stwory.
> Nie wystraszysz ich tak lekko.
> Ratuj lepiej się ucieczką.
> Strzelam ostrzegawczo w pierwszego z brzegu.
> Nie mam szans z nimi w biegu.
> Powstaję.
> Kolejny strzał oddaję.
> Kolejny pada.
> Ale z prawej coś się skrada.
> Skacze na mnie z boku potwór.
> Wyskakuję przez w drzwiach otwór.
> Wypadam jak dziki na podwórze.
> Strasznie przy tym kurze.
> A gdy pył opada znowu na ziemię upadam.
> Tym razem przygięty siłą.
> Mam tu niespodziankę miłą.
> Pośród nocy księżycowej
> oddział stoi wyborowy.
> Cały czarny. Uzbrojony.
> Zdaje się niezwyciężony.
> Dwóch mnie trzyma. Ja bezwładny.
> Ich dowódca krzyczy na podwładnych.
> Idzie do mnie. W górę dźwiga.
> Kły obnaża. Krew zastyga
> mi w żyłach.
> Nie spotkałem ja wampira
> dotąd nigdy.
> Spadłem z gówna w widły.
> Spojrzał na mnie bez uczucia.
> Rzucił niczym śmieć bez czucia.
> Mruknął coś i wyjął broń.
> Wycelował w moją skroń.
> Wtedy wyskoczyły z dworu bestie.
> Pomyślałem ja - Nareszcie.
> Już o mnie zapomniały wampiry,
> wilkołaki się zdziwiły.
> Miały zrobić krwawą jadkę
> wpadły za to tu w pułapkę.
> Nie czekałem ja efektu starcia tego.
> Nadstawiałem karku - teraz dość tego.
> Bięgne przez las. Krzyki i strzały.
> Odgłos słyszę doskonały.
> Wycie i dzikie ryki.
> Nie chce wiedzieć jakie są wyniki.
> Wyskakuję z drzew na drogę.
> Prawie se zwichnąłem nogę.
> Patrzę w koło. Świta z lekka.
> Czuję zapach świerzego powietrza.
> W dole drogi auto stoi. Moje.
> Teraz czy dobiec zdąrzę się boję.
> Dopadam drzwi. Otwieram i wsiadam.
> Przekręcam kluczyk i błagam:
> Odpal proszę.
> O nic więcej modłów nie wnoszę.
> Zapaliło auto sprawnie,
> jak przed nocą, tak jak dawniej.
> Gaz do dechy i uciekam.
> Bez myślenia, ja nie zwlekam.
> Nie myślałem kto zwyciężył.
> Już nie będę tędy jeździł.
> Dość emocji dla mnie już.
> Będę teraz ostrożniejszy, cóż
> na przejażdzki czołgiem będę jeździł,
> albo wcale. I choćby palec świerzbił
> wziąć kluczki. Nic z tego.
> Bo ja wilkołaków i wampirów nie lubię koleżanko i kolego.

Autor: Blantus

Spis Treści

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.