# Tawerna RPG numer 79

## Na żywo z cmentarza

> Znowu ja i me przygody.
> Chyba już nie znajdę zgody
> z losem, co okrutnie grając
> pcha mnie tu, to tam. W zamian nic nie dając.
> Doświadczony sytuacjami.
> Magicznymi zagadkami.
> Walcząc z mieczem w mojej dłoni,
> czuję jak mnie śmierć już goni.
> Szczęście moje - nadziei duch,
> bo ten śmierć to mój druh.
> Po kolei to wyjaśnię,
> zanim zasnę...
> Szczęście mam, bo dawno temu,
> wyszedłem na spotkanie jemu.
> Czemu wyszedłem, zapytacie i dlaczego
> mam go za kolegę swego.
> Zaraz, chwilka, już tłumaczę
> w mej pamięci obraz znaczę.
> Coś się stało, nie pamiętam,
> było to w ubiegłe święta.
> Nie, to chyba była jesień.
> Późne lato, może wrzesień?
> Tak czy siak, już nie pamiętam.
> Teraz o to się nie lękam.
> Umierałem, tak, spadałem,
> w otchłań zguby popadałem.
> Idąc w ciemnym otoczeniu
> chyba gdzieś podpadłem jemu.
> Dostrzegł mnie wśród tej ciemności
> w swoim stylu mnie ugościł.
> Grałem w szachy z nim, pamiętam!
> Choć to pamięć trochę mętna.
> Grałem, grałem, ciągle grałem,
> lecz wygrałem, czy przegrałem?
> To zagadka dla mnie spora,
> była wtedy późna pora.
> Bo w zasadzie była noc.
> Ogarneła mnie ta moc.
> Niesłychane to uczucie.
> To jak w serce dziwne kłucie.
> Stan lękowy,
> bóle głowy.
> To odeszło, przez niego,
> tak spotkanie mnie wciągnęło.
> Potem mnie odwiedzał czasem,
> lub spacerując lasem
> widywałem dziwne stwory,
> czasem okrutne potwory.
> Czasem wpadał na herbatę,
> poznał mamę, poznał tatę.
> Ciepłe pozdrowienia przysłał,
> które mój pradziadek wysłał.
> Miły gość jest to niezmiernie,
> choć przeraża nas cholernie,
> kiedy wpada niespodzianie,
> to na obiad, na śniadanie.
> Strój cywilny zawsze wkłada
> i o muzyce często gada.
> Wielkim fanem jest metalu,
> zna też kilku fajnych panów.
> Mercurego, Morrisona,
> panią Joplin i Lenona.
> Wciąż namiętnie kontemplują
> i o trendach dyskutują.
> Tak, Śmierci, o ironio droga,
> często bywa u mnie noga.
> Nawet obie, czyli dwie,
> Lecz mało kto o tym wie.
> Mają wady te spotkania,
> bo otwarły drzwi poznania.
> Tego co się kryje w cieniu
> i nie znane jest każdemu.
> Wilkołaki i wampiry, smoki, duchy, nocne zjawy
> tu wpadają dla zabawy.
> Czasem w oknie błysną kły,
> gdy przeleci wampir zły.
> Chwytam wtedy bejzbolowy kij
> i nawalem dziada w ryj.
> Wbijam kołek mu w serducho
> dając przestrogę złym duchom.
> Ciemne moce, dusze złe
> odwiedzają ciągle mnie.
> Kiedy jadę samochodem
> one mi zachodzą drogę.
> Koła wszystkie obsikane
> - wilkołaki te skubane.
> Rozrzucają wciąż mi śmieci,
> te chochliki są jak dzieci!
> Te istoty, nocne - dzienne.
> Ich nastroje wciąż są zmienne.
> Innym razem wielki smok
> wpadł tu do mnie w pewną noc.
> Szkód narobił co nie miara
> wredna z niego jest poczwara.
> Raczej była,
> bo smoczyna się zabiła.
> Choć to wersja oficjalna
> bo afera niebanalana
> była by, bo właściciel zły być musiał
> gdy zabiłem mu Pimpusia.
> Magia, czary, dziwna sprawa.
> Nie jest jednak to zabawa.
> Trochę śmiechu i radości
> dzięki temu w domu gości,
> ale kiedy innym razem
> trzeba gdzieś spierniczać gazem
> lub do boju stawać w lesie
> z wygłodniałym kolesiem.
> Albo duchy spać nie dają,
> łańcuchami wciąż brzękają
> i się ze mnie nabijają,
> gdy na nerwach tak mi grają.
> A ponury tylko wzdycha
> i herbatę ciepłą łyka.
> - "Bardzo przykro mój kochany,
> żeś przez stwory naciskany.
> Trudna sprawa, wilkołaki,
> smoki, wiedźmy i robaki.
> Ja niestety nic nie mogę,
> ja w tej sprawie nie pomogę."
> Kończy mowę i popija łyk herbaty,
> potem zwraca się do taty.
> Polityka, sport, te sprawy,
> obgadują dla zabawy.
> A ja zardzewiałe grabie chwytam,
> znowu z domu się wymykam.
> Wypatruję i czatuję,
> nowej bestii oczekuję.
> Patrzę i grabiami mierzę,
> bo wychodzi dziwne zwierze.
> Bazyliszek się wyłania.
> Już swą mordę tu odsłania.
> Pcha się strasznie on ponury,
> pełznąc z kanalizacyjnej rury.
> Walę w łeb raz i drugi,
> chlapią krwi jego strugi.
> Ranny cieżko w mig umyka
> i w studzience szybko znika.
> Znów rozglądam się dookoła.
> - "No pokażcie się!!!" - tak wołam.
> Cisza niczym zasiałem makiem.
> Nikt nie zdradza się choć znakiem.
> Kilka dni będzie spokoju,
> potem znowu w wielkim znoju
> będę walczył z potwornościa,
> walczył z wielką zawziętością.
> Rzucam grabie zerdzewiałe.
> Choć to oręż nie wspaniały,
> lecz skuteczny
> i w sytuacji mej konieczny.
> Wracam sobie na salony,
> strasznie jestem już zmęczony.
> A ponury się uśmiecha,
> tak, dla niego to uciecha.
> Śmieje się serdecznie do mnie.
> Ja uśmiecham się zaś skromnie.
> Nigdy w życiu o tym nie myślałem,
> a pogromcą zła zostałem.

Autor: Blantus

Spis Treści

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.