# Tawerna RPG numer 73

## Pieśń Bastionu Milczących Ptaków

> - Peukreuz!

Spowity w mroku gmach sprawiał wrażenie jeszcze bardziej posępnego i niedostępnego, niż był w rzeczywistości. Chmury, leniwie toczące się po granatowym nieboskłonie, zasłoniły już dawno księżyce i srebrne nici nocnej poświaty rzadko przecinały spękane boki murów. Wieki temu mury te zostały wykute przez krasnoludzkich budowniczych i teraz były tylko cieniem tego, czym mogły być. Nikt nie przypuszczał, że...

> - Peukreeeeuz!

Nikt nie przypuszczał, że stworzona wyłącznie do obrony twierdza - prawdziwy majstersztyk najlepszych architektów i inżynierów Imperium - tak szybko będzie musiała ukorzyć się przed nieprzyjaciółmi, a jej koniec, którego nie przewidzieli projektanci, okaże się bliższy i mniej chwalebny od obrazu, jaki przed cesarzem rysowali doradcy.

> - Peukreuz!... No, jesteś nareszcie...

Właściwie ich słowa poniekąd sprawdziły się. Twierdza, choć nigdy nie ukończona, nie została zdobyta. Na kpinę zakrawa fakt, że zanim postawiono mury nie do pokonania, całe tutejsze pasmo górskie, a wraz z nim warownia, znalazło się poza granicami włości cesarza. Historia jednak pokazała, że kpina nie jest jej obca.

> - No... Ruszże się szybciej!

Plugawe i wynaturzone monstra, dzieci Chaosu, bez trudu opanowały nieprzyjaźnie sterczące pionowe ściany warowni oraz zadomowiły się w wydrążonych w skale pomieszczeniach mających służyć za kwatery i magazyny stacjonujących tu jednostek. Ich niepokorna natura, stworzona przecież z przewrotności samej w sobie, nie pozwoliła im na dłużej zagrzać tu miejsca. Po kilkunastu, a może kilkudziesięciu latach, ta nieprzyjazna kraina wiecznych deszczy przeplatających się z mrozami została opuszczona i ponownie zionęła pustką, chłodem i nieprzyjaźnią, trwogą i niepokojem napełniając serca wszystkich, którzy mieli nieszczęście zbłądzić tu kiedykolwiek. Na długie wieki zagościła tu cisza za nic mająca wszelkie walki, najazdy i konflikty. A jedynymi żywymi istotami, które czasami zapuszczały się aż tutaj, były wychudzone i wiecznie milczące, ciemne ptaki. Od nich to właśnie narodziło się miano powoli obracającej się w ruinę twierdzy, które zaczęło funkcjonować wśród opowieści bardów i gawędziarzy snujących niestworzone historie o dziwach dziejących się w tych ponurych gmachach. Bastion Milczących Ptaków...

> - Podaj mi tamto, Peukreuz!

> - Auuu...!

> - Ruszaj się, mówię!

Właściwie do niedawna nic specjalnego się tutaj nie działo. Bo cóż mogło się zdarzyć w miejscu, które zwykły omijać nawet stwory chaosu? Tak było do niedawna...

Ostatnio bowiem Bastion ma nowych lokatorów. Właściwie lokator to nie jest dobre określenie. Warownia ma rezydenta, któremu towarzyszy wierny i zaufany sługa.

> - Odkręć ten kurek! Teraz! Odkręcaj!

Nikt nie wie, skąd kilka tygodni temu wziął się tutaj wóz wyładowany najdziwniejszymi urządzeniami oraz jego właściciel ze zezwierzęconym sługą. Krótka obserwacja poczynań tej dwójki pozwala jednak łatwo domyślić się, że mamy tu do czynienia z naukowcem - genialnym umysłem, którego plugawe badania zmusiły do ucieczki z Imperium, a który za nic nie może zrezygnować z prowadzenia badań, którym poświęcił całe swoje dotychczasowe życie. Jego miano - jakiekolwiek by nie było - zaginęło gdzieś na bezdrożach prowadzących do Bastionu Milczących Ptaków, dość, że z uwagi na niekomunikatywność werbalną jego sługi, murom twierdzy nigdy nie dane było go usłyszeć.

Co innego jeżeli chodzi o drugiego z goszczących tu osobników. Nazywa się...

> - Peukreuz!

Peukreuz. I przyznam szczerze, że nie tylko miano sugeruje, że jeśli stwór nie jest człowiekiem, to z całą pewnością kiedyś nim był. Obecnie przypomina raczej zwierzoluda - pochylona, zarośnięta kępami gęstych kłaków sylwetka, wydłużone górne kończyny i wiecznie rozchylone w tępym wyrazie usta, obnażające tym samym wydłużone i powykrzywiane zęby. Jednak w jego oczach tli się jeszcze iskierka zrozumienia i zapewne tylko dlatego wciąż służy swojemu panu, a nie skończył jako obiekt jego dziwacznych eksperymentów.

> - Połóż tu rękę... No kładź! Nie będzie bolało!

Jedyną, prawie ukończoną basztę dwójka ta obrała sobie za siedzibę. Służy im ona jako miejsce spoczynku, spiżarnia oraz laboratorium. Właściwie nie opuszczają jej w ogóle, nie licząc krótkich wypadów Peukreuza, podczas których za pomocą prymitywnie skleconej z kawałka szerokiego rzemienia procy poluje na ciemne ptaki. To one są podstawą diety w ponurych ruinach.

Pracownia zajmuje całe najwyższe piętro baszty. Dziwny jest pęd uczonych do urządzania sobie miejsca badań na wysokościach i nie zrozumie go nikt, kto nigdy nie odnalazł w sobie pierwiastka geniuszu i duszy naukowca. Niemniej to właśnie z otworu okiennego tego pomieszczenia sączy się światło niosące się długimi wieczorami daleko w góry. Nikt nie ma go szans zauważyć. Nikt poza ptakami.

> - Już. A teraz idź i podaj mi tamto blaszane pudełko!

Peukreuz skrzywił się koślawo i niezdarnie poczłapał we wskazanym kierunku. Jego nienaturalnie długie ręce pochwyciły przedmiot i nerwowym ruchem przyciągnęły do piersi.

> - Ostrożnie, gamoniu! - mężczyzna, na którego ciele czas wywarł już swoje piętno, odwrócił się i chwycił za dźwignię przytwierdzoną do zmontowanej tu dziwnej maszynerii. Dziwny konstrukt, pełen wajch, fiolek, metalowych rurek i kół zębatych sprawiał wrażenie śmieci niezgrabnie rzuconych na jedną stertę. I tylko jeden umysł Starego Świata potrafił to wszystko ogarnąć i wiedział, że urządzenie nie jest zlepkiem przypadkowych elementów, a precyzyjnie zaprojektowanym i złożonym mechanizmem. Umysł człowieka, który właśnie przesunął dźwignię.

Odgłos metalu trącego o metal wypełnił całe pomieszczenie. Niewielka szufladka, przy podobnym akompaniamencie, wysunęła się tuż przed zdeformowanym sługą.

> - No? Na co czekasz? Wiesz, co masz robić!

Wieczko blaszanego pudełka w dłoniach Peukreuza odskoczyło, a trzy zdeformowane paluchy wyłowiły zeń niewielką, połyskującą zielenią i żółcią kulkę. Jedną z dwóch znajdujących się w środku. Z bezgranicznym uwielbieniem maszkaron uniósł ją na wysokość oczu i począł się weń wpatrywać.

> - Spaczeń - wychrypiał naukowiec. - Serce mojego wynalazku... No dalej! Peukreuz! Rusz się!

Po chwili kulka znalazła się w szufladce. Wystarczyły tylko dwa ruchy wajchą i w takt stukotów, szurań i zgrzytów, maszyneria zaczęła pracować. Najpierw powoli poczęły obracać się koła zębate, a potem w ruch poszły stalowe ramiona. Żółtawa ciecz znajdująca się w szklanym zasobniku zawrzała i zmieniła barwę na pomarańczową. Jedno z ramion przechyliło pojemnik i wlało ją gdzieś w czeluście urządzenia. Przez metalowe cielsko przeszedł dreszcz.

Kilka chwil minęło, zanim pusta fiolka po drugiej stronie mechanizmu napełniła się płynem wyglądem przypominającym wodę. Naukowiec ujął ją w dłonie i podszedł do stojącej na oknie klatki ze schwytanym niedawno ciemnym ptakiem. Wolną ręką otworzył wiklinowe drzwiczki i sięgnął po zwierzę.

Ptak milczał, lecz nerwowo zatrzepotał skrzydłami. Trzymany jednak za szyję niewiele mógł zrobić. Do siłą otworzonego dzioba stoczyło się kilka kropel płynu zgromadzonego w fiolce. Kilka innych upadło na kamienną posadzkę.

Kiedy starszy człowiek zakończył operację, przysiadł na niewielkim krzesełku i wpatrywał się chwilę w umieszczonego z powrotem w klatce ptaka. Ten jednak skulił się w kąciku swojego więzienia i nastroszył groźnie pióra. Przez jego żylaste ciało przeszedł spazm. Jeden, drugi i... ptak opadł martwy. Dopiero teraz zaczął transformować. Lecz martwy obiekt badań do niczego nie mógł się już przydać.

Czerwone plamy, które pojawiły się na twarzy człowieka, świadczyły o jego wielkim zdenerwowaniu. Rzucając na boki wściekłe spojrzenia, podszedł do stolika z zabazgranymi czarnym inkaustem pergaminami.

> - Peukreuz! - wycedził przez zęby. - To wszystko twoja wina!

Maszkaron, najwyraźniej zaznajomiony z humorami swojego pana, usunął się na skraj pomieszczenia i podparłszy pięściami na ziemi siedział cicho, czasami tylko posyłając spojrzenia to ku starcowi, to ku blaszanej szkatule ze spaczeniem. Człowiek tymczasem przerzucał notatki.

Właściwie w podobnych pozach pozostali by przez całą noc - którąś już z kolei - ale po jakiejś godzinie nocną ciszę przeszył krzyk:

> - Mam! Widzisz, Peukreuz? Tutaj zrobiliśmy błąd! - Koścista dłoń chwyciła za pióro i niechlujnie zaczęła mazać po zapisanych już wcześniej pergaminach. Po chwili poprawki były naniesione.

Mężczyzna rzucił się do maszyny. Według sobie tylko znanego klucza zaczął przełączać dźwignie i kręcić kurkami. Wymienił jakieś płyny zgromadzone za metalową klapą i zacierając z zadowolenia dłonie, rzucił polecenie:

> - Peukreuz... Przynieś spaczeń!

Maszkaronowi nie trzeba było dwa razy powtarzać. Jeszcze dobrze nie przebrzmiały wypowiadane w podnieceniu słowa, a blaszana skrzynka znajdowała się już w jego dłoniach. Znowu zgrzyt otwieranej szufladki.

Trzy paluchy ponownie tej nocy zanurzyły się we wnętrzu pojemnika, tym razem wpierw trafiły w próżnię, po chwili dopiero odnajdując ostatnią zielonawą kulę. Znowu wzniosła się ona na wysokość z utęsknieniem patrzących oczu wynaturzonego człowieka. I po raz kolejny w pomieszczeniu zagrały nuty wypowiadanego niczym zaklęcie ponaglenia:

> - Spaczeń! Serce mojego wynalazku... No dalej... Peukreuz! Rusz się!

Tym jednak razem dłoń zamiast powędrować do szufladki, cofnęła się do piersi, a całe ciało skuliło się w sobie, jak gdyby próbowało chronić tę niezwykłą substancję. Uczony zmarszczył czoło.

> - Peukreuz! Oddaj mi to natychmiast!

Szybkimi krokami zbliżył się do maszkarona, który zdziwiony, zdążył uczynić tylko pół kroku w tył. Chuda ręka uniosła się i opadła na gębę zaskoczonego sługi. Kula spaczenia wypadła z jego dłoni i potoczyła się w kierunku maszyny.

> - To cię nauczy posłuszeństwa, Peukreuz! - dyszał starzec. Chwilę potem chwycił ze stołu ogromne, drewniane szczypce i zbliżył się do upuszczonej kuli.

Tak. Nareszcie nadszedł ten moment. Noc, w którą dzieło jego życia zostanie ukończone, czas, w którym wysiłki dotychczasowej egzystencji zaowocują dawno oczekiwanym odkryciem.

Na szczycie baszty, wsłuchując się w odgłosy dobiegające ze środka, siedziały w milczeniu ciemne jak owa niespokojna noc ptaki. I ciągle zlatywały się następne. Gromadziły się. Czekały. Nie spłoszył ich nawet rozdzierający ciszę krzyk, który wybuchł i rozszedł się daleko poza umocnienia niedokończonej warowni.

> -Peukreeeez...!

Następny dzień wstał podobny do setek poprzednich i tysięcy następnych w opuszczonej twierdzy. Chmury tworzyły gęsty kobierzec na niebie, a z ich szarych kłębów mżył deszcz. Drobniuteńkie krople opadały na chłodne kamienie, tworząc mokre nacieki spływające w kałuże tworzące się we wszystkich możliwych zagłębieniach. Jeżeli teraz ktokolwiek zjawiłby się w tym miejscu, przygnębiłaby go ciężka jak ołów cisza tego miejsca. Lecz nie dziwiłaby ona. Bo opuszczonej twierdzy pisane było milczenie i wieki całe trwała ona w ponurej ciszy. Przesiąkła nią.

Jedyna, prawie ukończona baszta była miejscem, w którym można by zatrzymać się chwilę dłużej. A wszystko to dlatego, że na najwyższym swoim piętrze zawierała równie złowieszczą, co tajemniczą maszynę, pełną wajch, stalowych ramion i pokręteł. Wątpliwe jednak czy znalazłby się śmiałek, odważny zbliżyć się i przyjrzeć uważniej urządzeniu. U jego stóp leżą bowiem, w cieniu uchylonej niewielkiej szufladki, zwłoki. Zmasakrowane, połamane szczątki człowieka, z niewielką blaszaną skrzynką z potworną siłą wbitą w czaszkę...

Jedyne, co może ostrzec przed zapuszczaniem się w głąb porzuconych ruin, to tylko truchło maszkarona, z grubsza przypominającego człowieka, ale z dłuższymi ramionami i porośniętego kępkami gęstych włosów. Leży to-to na wznak, w miejscu, gdzie planowana była główna brama do twierdzy. Poranione tysiącem maleńkich nakłuć ramiona wyrzucone ma na boki, a w brzuchu zieje rozdrapany na wszystkie strony otwór, przez który widać umazane poczerniałą posoką trzewia. Nie to jest jednak najgorsze. Najbardziej przerażające wrażenie robi twarz maszkarona... Zalepiona brunatną skorupą krwi, z wydziobanymi oczami i nozdrzami. I również pełna tych małych, niezbyt głębokich nakłuć...

Z góry na wszystko spoglądają ciemne ptaki. W milczeniu. Nikt nie przypuszcza nawet, jak ostre mogą mieć one pazury i jak boleśnie uderzają w ofiarę dziobami. Na ciemnych piórach nie widać plam krwi. Zresztą nie miałby kto ich oglądać. Niewielu się tutaj pojawia. Niewielu dociera.

Autor: M.B.Krupko

Korekta: Falka

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.