# Tawerna RPG numer 72

## Dla siostrzanej duszy

> "Można zbywać ją negacją, zamknąć oczy i udawać, że myśl o niej nigdy swej obecności nie naznaczyła
> na czole zmarszczką.
> Można szukać w modlitwie ucieczki, wyraźnie i głośno recytując każdą z słów hipnotyzującej formuły sylabę
> i zgrywać głuchego.
> Można żartem odegnać ją od siebie i na tematu staronowego, nudnomodnego, wyszukanego lub i nie tory
> pokierować rozmowy trasę.
> Można przeć wciąż naprzód, inhalując się pełnią trujących wyziewów rzeczywistości skryć się pod obranej drogi kurzu peleryną
> i zatracić się w ślepym pędzie.
> Można w głąb siebie sięgnąć i zawarłszy pakt ze zwierzęciem, które tam mieszka, napuścić hordę najemnych instynktów
> by zaczadziły Ją wizją przetrwania.
> Można, założywszy koronę, zanurkować w nieprzebranych trzewiach swego skarbca, wierząc bezmyślnie w gwarancję, jaką daje
> wszechpotężny arytmetyczny miraż
> Można rwać garściami smukłe obłoki iluzji, wpychać je na siłę do gardła i wypełniając wnętrzności pełnią pustki
> oszukiwać egzystencjalny głód.
> Można też w swej naiwności stawiać wszelkie fundamenty beznadziei, wgłębiać się w nie i ze wszystkich sił trzymać
> niby kotwicy

> ...jednak...

> Ona była, jest i będzie - przeklęta ironicznie cudnym błogosławieństwem wieczności.
> Nic i nikt tego zmienić nie może.
> Żaden z bogów zatrzymać Jej nie zdoła, wymigując się zgrabnymi gadkami ziemskich demagogów.
> Żadna z religii nie znalazła na Nią leku.
> Uśmiechem smutnym zareaguje na każdy dowcip i zatopi swą kosę w największym nawet wesołku.
> Ona jest ostateczną ripostą
> Na każdej ścieżki końcu Ona właśnie czeka na wyniszczonego i zmęczonego podróżą tułacza.
> Zanuci mu wiecznego snu kołysankę, nagrodzi odpoczynkiem.
> Każda z sił sromotną poniesie porażkę w starciu z melancholijną determinacją malującą się w Jej oczach.
> Wszystko nazwane i nienazwane roztropnie schodzi jej z drogi.
> Materia ostygła z wszelkiego ciepła śladów kusić będzie swymi obietnicami innego śmiertelnika.
> W rzędzie jednolicie żałosnym staną żebracy i królowie.
> Nieważne, czym się karmić będziesz i tak skończysz jako padlinia uczta dla niewybrednych larw.
> Im mocniej walczysz teraz - tym dłużej żerować będą na zwłokach Twych bezbronnych.
> Emocje, marzenia i wspomnienia nie stworzą łańcucha, którym gdzieś mógłbyś na stałe się przymocować.
> Nie ma kruszcu, z którego wykuć można by dla Niej kajdany.

> ...Ona jedna zapłacze nad Twoim zanikającym rumieńcem
> i zwilży na drogę pocałunkiem gnijące usta
> wciąż wykrzywione w niedokończone "Carpe diem".
> ...więc gdy następnym razem zechcesz zapłakać nad sobą
> uroń kilka łez nad nieubłaganym losem Tej,
> która niewyobrażalnie smutniejsza jest od Ciebie"

- z dedykacją.

Autor: Mumei Kagami

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.