# Tawerna RPG numer 69

## Mój dom

> Oto znów się wytoczył,
> Jak zwierz dziki wyskoczył,
> Z kniei wszechświata,
> Gdzie słońce lata,
> Buchnęły płomienie piekielne,
> Powstały jamy bezdenne,
> Zapadły ciemności,
> Strach w sercu mym zagościł,
> Dlaczego znowu u mnie te dziwy,
> Dlaczego u mnie paranormalne zrywy?
> Po raz kolejny mrok na pokojach,
> Wyniszczonych w kosmicznych bojach,
> Ogródek mój całkiem zdeptany,
> Smoczym ogniem zalany,
> Wychodzę na balkon i widzę rycerza,
> Co z ognistym mieczem ku bestii zmierza!
> Jednak podmuchem zwalony na wznak,
> Ostatkiem sił tworzy magiczny znak,
> Błysnęło, huknęło i jak pierdzielnęło!
> Oto wykonał swe dzieło,
> Przebity na wylot smok czarny,
> Zmienił się w popiół marny,
> Rozsypał cały po trawie,
> Ja biernie przyglądam się tej zabawie.
> Do kuchni zmierzam,
> Po drodze wpadam na dziwnego zwierza,
> Ten uwagi na mnie nie zwraca,
> Co chwila się przewraca,
> Patrzę i oczom nie wierzę,
> Chyba się z nim na widelce zmierzę,
> Chwytam broń w prawą dłoń,
> Szczerzę zęby i krzyczę doń!
> "Ej ty kudłaty, ty sierściuchu!
> Zaraz będziesz miał sztućca w brzuchu!"
> Jednak przypływ bohaterstwa odbiera mi
> Sam wyżej wymieniony szczerząc kły,
> Nie czekając odpowiedzi jego,
> Uciekam do pokoju innego.
> Już słyszę jak wilkołaki walczą z wampirami,
> Uchylam się przed nadlatującymi widłami,
> Chybiły celu - czyli mnie,
> Jednak trafiły kogoś w... gdzieś.
> Toż to Minotaur, wielki jak góra,
> Ze stali podobno jest jego skóra,
> A tu patrz co za afera,
> Z tyłka mu sterczą widły, cholera!
> W salonie na kanapie cztery krasnale,
> Przy Mtv bawią się doskonale,
> Bo od godziny rock na kanale,
> Aż ze zdumienia w łeb się walę,
> Grzmotnąłem głową w wampira,
> Co znad kominka się wychylał,
> Spadł mi na dywan - strasznie nabrudził,
> Znów z odkurzaczem będę się trudził!
> Co za balety - jaka impreza,
> Za oknem troll chwycił sąsiada poloneza,
> Zmykam do łazienki,
> Bo w salonie mam garaż wielki.
> Wielki idiota nie umie polską mechanizacją miotać.
> Trafił jednak wampira i złamał go w pół,
> Już trzaska w kuchni złamany stół.
> W łazience cicho,
> Słyszę pukanie -"Co za licho?"
> A Licho wchodzi - "Cze jestem Zdzicho!"
> "Na ja piernicze, co za numery!
> Nie mogę w kiblu być sam do cholery!"
> Drzwi z kopniaka bite lecą z zawiasów,
> Nie zniosę więcej w domu hałasów,
> "Już mi! Wynocha!
> Nie będzie w domu rządziła wiocha!
> Chcecie się bić, proszę was bardzo!"
> Drę na nich mordę pozując hardo,
> Zdziwienie wielkie mnie uderzyło,
> Ot coś dziwnego się wydarzyło,
> Wszyscy jak jeden w rzędzie stanęli,
> I na mnie dziwne jakoś spojrzeli,
> "Co się gapicie! Dług dziś spłacicie!
> Wychodzę teraz, wrócę o świcie!
> A jak zobaczę kurzu drobinkę,
> To wam zrobię z *** ozdoby na choinkę!"
> Wyszedłem z domu wprost do garażu,
> Wilkołaki wystraszyły mnie od razu,
> Lecz bardziej zdziwiły mnie w łapach ich grabie,
> I to że pomagały zaczarowanej żabie
> Sprzątać liście z ogródka mego,
> Tego wcześniej wymienionego,
> Ktoś zgasił miecz ognisty,
> Suszył pranie oddechem smok inny - również ognisty,
> Silnik zapalił w aucie od razu,
> Wyjechał w asyście bazyliszka z garażu,
> Zadziwił mnie gad ten wielce,
> Założył ciemne okulary - hmm, nie wierzę!
> Wyjechałem do kumpli w zaświaty,
> A kiedy wróciłem do chaty,
> Oczom nie mogłem uwierzyć,
> Jak im się udało dom mój odświeżyć,
> Stanęli wszyscy znów w rzędzie,
> Przeprosili i powiedzieli, że więcej tego nie będzie,
> Potem rozeszli się - rozlecieli,
> A niektórzy po prostu gdzieś wsiąknęli,
> Jeden tylko sam z rogami czerwony,
> Strasznie już robotą znużony,
> Zszywał porozrywane podłogi w pokoju,
> Co popękały w piekielnym boju,
> Szczeliny ogniem już nie zionęły,
> Języki ogniste już nie płonęły.
> Włączyłem wieże i Iron Maiden,
> Może przy muzie ukojenie nerwów znajdę,
> Bestia szycie skończyła,
> Do słuchania się przyłączyła,
> Poprosił mnie grzecznie o ulubiony utwór,
> Zaczął w rytm muzyki po pokoju skakać stwór,
> Zaraz potem znikł wśród siarki smrodu,
> Pewnie ostrej muzy słuchał za młodu.
> Jeszcze raz przed snem do salonu poszedłem,
> Zaraz kiedy tylko wszedłem,
> Dostrzegłem cztery postacie,
> Wy już je pewnie znacie,
> Bo krasnoludy dalej siedziały w pokoju,
> Dalej słuchając muzyki po ciężkim znoju.
> Teraz do nich się dosiadłem,
> Poczęstowały mnie kramem - grzecznie zjadłem,
> Zimne piwo i miła kompania,
> Już zabawa była fajna,
> Wyszli sporo po północy,
> Ja siedziałem jeszcze długo w nocy,
> Że kiedy wróci Ponury,
> Nie uwierzy mi - powie: "Bzdury!"
> Teraz jednak siedzę i myślę,
> Czy ja śnię?..

Autor: Blantus

Pewne prawa zastrzeżone. Tekst na licencji Creative Commons.