Zwierzę i wieża Drużyna szła, szła, szła i szła. Droga dłużyła im się niemiłosiernie, a wszystkiemu był winny wiedźmin i jego lęk przed ciemnością. Postanowili temu zaradzić. Początkowo najzwyczajniej w świecie spijali Palanta na umór, by mógł podróżować także w nocy. Ale przeciw temu postawiono w końcu siedem poważnych argumentów. Pierwszy to fakt, iż wiedźmin owszem mógł iść (koni się na razie nie dorobili) również nocą, ale szedł ledwo ledwo i jeszcze strasznie kluczył. Powód drugi to kończąca się liczba monet w mieszku, które zamiast być przeznaczane na prowiant, szły na paliwo dla Palanta. Pozostałe pieć argumentów to Propan, Butan, Pentan, Argon i Hel. Jedynie oni byli za opcją podróżownania tylko w dzień. Wcale nie z powodu troski o organy wewnętrzne wiedźmina. Dzięki jego przypadłośći mieli ograniczony dostęp do trunków i stawali się bardzo nieprzyjemni kiedy trzeźwieli, a post w ogóle nie wchodził w rachubę. Niespodziewanie spotkali wędrowca. Tenże poinformował ich o magu, który być może im pomoże. Szanse na spotkanie takiego kogoś praktycznie wynosiły jedną na milion i zawsze sprawdzały się w dziewięciu przypadkach na dziesięć, jak mawiał wielki filozof Tera Precz'het. - Bedzie tak - powiedział wędrowiec - pójdziecie na wprost tym traktem, a za lasem na międzykrainową A-166 i dalej jak w pysk strzelił będzie taki las... A w lesie wieża. Ale uważajcie, bo podobno w tym lesie są jakieś potwory, co niby je ten mag wyczarował. Nooo, to ja już idę... - Bywaj wędrowcze! Aaa, nie wiesz przypadkiem czy gdzieś po drodze nie napotkamy możliwosći zarobienia na potworzej głowie? - zapytał Wiedźmin. - Hmm, raczej do samego lasu nic. Bestie rzekomo wszystko zeżarły. Bywajcie! Wędrowiec oddalił się spokojnie i tylko raz rzucił spłoszone spojrzenie w kierunku krasnoludów. - Wiesz Palant. Ta opcja z magicznym wybawieniem całkiem mi się podoba. Zabijemy parę stworków, zarobimy, wyleczymy się i jak bogowie pozwolą, zabawimy się jeszcze w tym tygodniu w jakiejś karczmie. - Nie wzywaj imion bogów nadaremno!! - z oburzniem powiedział Palant. Na słowo karczma bardzo energicznie zareagowały krasnoludy gotowe nawet teraz zabić potwora, a nawet cokolwiek innego byleby tylko napchać się i napić. - Nie będziemy chyba tak stać? A jak dobrze pójdzie, to załatwimy dla Mirona nowe szkła. Bo bez okularów nic nie słyszy... - Chyba nie widzi - wtrącił się Jaskrze Kisiel. - To jakieś magiczne okulary były. Tylko patrzeć jak zaniemówi. Ale on i tak w życiu nic mądrego nie powiedział. Nie Miron?!? - Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa?! - odpowiedział łucznik. - Ej! Idziem, stać nie bedziem! Robota czeka! - stwierdził Hel. - Jeżeli nie chcemy przymierać głodem i usychać z pragnienia, to może byśmy się ruszyli, co? - dodał Pentan. I ruszyli dziarsko na spotkanie nowej fascynujacej przygody... *** - Hej ho, hej ho, potworów ubijem sto!!! Hej ho, hej ho!!! Na potwory by się szło!!! - nie kryły się z radością krasnoludy. - Ale co to? Jakaś tablica... Palant! Obacz no, co tu nabazgrane! - "TEREN PRYWATNY - WIEDŹMINI, BERSERKERZY, WOJOWNICY, PŁATNI MORDERCY I AKWIZYTORZY: DOBIEGAMY DO OBRZEŻA LASU W 5 SEKUND, A WY?" - Eeee? O co chodzi? - zapytał Parszywiec. Na odpowiedź nie czekał długo. Kisiel wziął go pod pachę, stanął w odległosci około 10 metrów od lasu i pięknym kopniakiem posłał gnoma w chaszcze. Po pięciu minutach gnom wrócił. Miał rany drapane na całym ciele, kuśtykał i z nosa ciekła mu krew, ale co dziwne, uśmiechał się, był dziwnie nieobecny. - Grzybki, ahhhhhhhhh, grzybki wszędzie... - Parszywiec!!! Co ci jest!!! Odpowiedz ty durny gnomie!!! - delikatnie szarpany przez wiedźmina Parszywiec nie odpowiadał nic poza słowem "grzybki". Na szczęście Jaskra znała stary druidzki sposób przywracania świadomości. Gnom po otrzymaniu ciosu otwartą dłonią w twarz oprzytomniał jak po dobrej lewatywie. - Auuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu! Podam cię do sądu za znęcanie się nad mniejszościami narodowymi!!! - Akurat tu bym się nie zgodził... mnożycie się jak króliki! - wtrącił Kisiel. -Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaa?! - dodał Miron. - Ale nie tak jak ludzie... (łup) Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaauuuuuuuuuu!!! Już dobrze! Oprzytomniałem. - O jakich grzybach mówiłeś? - zapytał Palant. - Są tam takie małe. Gnomy od stuleci wykorzystywały je w... yyyyy... medycynie! A w tym lesie jest ich od groma! Istny raj dla grzybiarzy! -A dlaczego jesteś taki poobijany? - Jak mnie ten sk... - widząc jak Kisiel zaciska żelazną rękawicę Parszywiec powstrzymał się od epitetów. - Jak mnie Kisiel wysłał na zwiady to odbiłem się od pnia jakiegoś drzewa i wpadłem w kolczasty krzak. Tyle. - A potwory? - Nic. - Ani jednego? Nawet maciupieńkiego? - Nie. - Może zjadły wszystko co było do zjedzenia i sobie poszły? - wypowiedź Kisiela poprawiła humor Wiedźmina, ale krasnoludy wydały się dziwnie zasmucone tą wiadomością. - Nie będziemy tak stać. A tu jest druga tabliczka. "KU WIEŻY". Hmm, "ku" się pisze chyba inaczej - stwierdził Argon. Tylko on z krasnoludów otwarcie przyznawał się do tego, że umie czytać wspólny. Rzekomo krasnoludy ukrywają tę umiejętność by wyrazić lekceważący stosunek do innych kultur. Uznając swoją za wyższą, język krasnoludzki za wyłącznie godny do zapisywania i porozumiewania się. Co jeszcze dziwniejsze, nie pozwalają nikomu uczyć się swego języka przez co wychodzą na analfabetów i debili. *** Ponad lasem cały czas unosiła się chmura. - Czuję, że coś mnie obserwuje? - powiedziała Jaskra. - To Parszywiec całą drogę gapi się na twój tyłek - stwierdził Kisiel. - (łup) Auuuuuuuuuuu! Za co!? - krzyknął gnom. - (łup brzdelęk) Auuuuuu! Za co!? - krzyknął rycerz. - Już ty wiesz za co!!! *** Drużyna maszerowała traktem, czuli to po równym podłożu. Ale poza tym droga była strasznie zarośnięta przez zielsko. Krasnoludom widać było tylko głowy. Jednakże słychać było ich zapewne w okolicznych wsiach... Pod warunkiem, że jakakolwiek przetrwała w okolicach lasu. - Pentan!! A gdzie ty do Wielkiego Marce'Pana idziesz?! - Kisieeeeeel! Szacunek!!! - wtracił Palant. - Słuchaj Kisiel, są takie chwile, że muszę iść w odosobnienie. - Co ty kierdolisz? Jakie odosobnienie?? W środku pełnej potworów puszczy?! - A takie, że to co mam zamiar zrobić, wymaga skupienia! - Co?! Trzymamy się razem!!! Dotarło! - Chodzi oto, że nie chcę robić tego w towarzystwie damy! - Hę? - wtrąciła Jaskra. - Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa?! - inteligentnie podsumował Miron. - Pentan! O co ci chodzi? - raz jeszcze zapytał Kisiel. - A oto, że ci ten hełm blokuje płynny przepływ myśli! Srać mi się chcę! - Acha... Trzeba tak było od razu! Chmura dalej się unosiła. *** W końcu doszli na miejsce. Trawiasta dziura pośród drzew zamieniła się w bruk, a ich oczom ukazała się brama. Mgła pomału zanikła. I wtedy ich zatkało. Brama była otwarta i wmurowana w wysoki mur z czarnej skały. Jakieś 20 metrów za bramą zaczynały się schody, a na ich końcu widać było drzwi. Były one otwarte, a raczej uchylone. Ponad nimi górowało z 10 metrów wieży szerokiej na około 20 metrów i czarnej jak mur. Drużyna bez zastanawiania postanowiła wejść do jej wnętrza. Lecz już przy próbie przejścia przez bramę (pierwszy szedł oczywiście Parszywiec) włączył się system obronny. Gnom ze świstem, smrodem i warkotem przeleciał ponad głowami pozostałych członków drużyny. Wylądował na głowie. Miał szczęście, bo to u gnomów najtwardsza część ciała i zarazem najbardziej odmóżdżona. Jako opcja gratisowa do odgłosów wydawanych przez Parszywca, dołączył się alarm bramy - przeciągłe wycie przypominające 1000 marcujących kotów próbójących przekrzyczeć dźwięk tarcia zerdzewiałymi grabiami o tablicę szkolną. Momentalnie krzaki wokół traktu zaczęły się trząść. Syrena ucichła i do jęku gnoma dołaczył kwik dzikiej świni, tylko bardziej świński i dziki. - Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Umieram! - zawodził gnom. - Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Zjedzą nas z kośćmi! Obgryzą do szpiku! Zgwałcą dumę! - wspólnie krzyknęły krasnoludy tracąc momentalnie kuraż. - Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaauć! - przed Palantem zmaterializował się Remament nadeptując mu na stopę. Wampira dotąd nie było, gdyż uzupełniał siły we wioskach, a jako że okolica w nie nie obfitowała, sporo czasu zajęło mu dotarcie z daleka. - AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!! - wrzasnęła Jaskra swym wysokim głosem. - AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA! - nie przestawała krzyczeć. Wszyscy za wyjątkiem bardki, wampira i Mirona popadali z bólu na ziemię. Kwik ucichł i zamienił się we wrzask. - Dość! Litości! Poddaję się!!! Róbcie co chcecie! Ale niech ona się zamknie! Całe okoliczne ptactwo dawno odleciało poza granicę kraju! Zza krzaka wygramolił się dzik. Miał na sobie skórzaną kurtkę zapinaną na pasy i zamek błyskawiczny, porwane skórzane spodnie oraz kolczyk w uchu. Dziko patrzyło mu z oczu i oprócz tego, że chodził jak człowiek, to był dzikiem. - John? - Remament? - John? Czo czi szię ształo? - Zdziczałem. A gdzie ty byłeś przez ostanie 132 lata? - Aaa tam, gdzie mnie nie było... - To wy się znacie? - Zapytała Jaskra, która przed początkiem rozmowy przestała krzyczeć. Ba, na widok potwora zaczęła sie uśmiechać. Krasnoludy były niepocieszone, potwór był niezbyt potworny i nie liczyli na okazję, by go poszatkować. - No jaszne. Oto John Dzikon. Znany czarodziej - nie patrząc nawet na bardkę powiedział Remament. - Ale czo czi szię ształo? - Eeeee, wejdźcie to wam opowiem - czarodziej ruchem racicy zdjął czar ochronny z bramy. Zanim ostatni w szeregu Parszywiec zdążył przejść, alarm włączył się ponownie i rzucił go na schody. Gnom stracił przytomność, a reszta postanowiła go nie ruszać i wejść do wieży. - Jak to szię ształo John? Czemu tak wyglądasz? - To długa historia. - Mamy czas - powiedział Palant patrząc w górę. Nie był wstanie zobaczyć, gdzie kończą się schody. - Dobrze więc - kiedy wszyscy znaleźli się na schodach, John ruszył racicą i schody same ich poniosły na górę. - Oto jeden z uroków tej wieży. Jak się domyślacie, sam jej nie zbudowałem... - ale chyba nikt się nie domyślał: Miron był nieobecny, a krasnoludy pogrążone w dyskusji na temat tego, co właśnie Argon wydłubał z nosa. - Odkryłem ją jakieś 10 lat temu - kontynuowł John. - Była zakodowana pożądnym cza rem. Najpierw przeleciałem się parę razy jak wasz kolega, ale złamałem w końcu czar bramy. Po tem było z górki. Nadziałem się jednak szukając skarbca. Myślałem, że zbadałem wszystkie pułapki, a tu klops. Zaklęcie obudziło uśpioną klątwę i wyglądam jak wyglądam. Próbowałem szukać odpowiedzi w księgach właściciela tej wieży, lecz cieżko jest rzucać czary racicami... Oczywiście Remament liczę na twą pomoc. Dojechali w końcu do drzwi. John otworzył je i zaprosił ich do wspaniałego salonu. Ubrał stół i podał jadło. Wszystko oczywiście magicznie. Nażarli się jak, za przeproszeniem, świnie. Unikali jednak tego słowa i pochodnych przy gospodarzu. Krasnoludy zajęły się winem, Kisiel piwem, a Jaskra szukała czegoś dla Mirona nie zważając na ostrzeżenia Johna by niczego nie dotykać. Remament obejrzał dokładnie miejsce, w którym urok został rzucony. Było to między wielkim i bogato zdobionym kominkiem, a obrazem przedstawiający sejf. Palant pałętał się po salonie. Przechodząc obok drzwi o mało nie spadł ze schodów, po tym jak zaczepił się o podwinięty dywanik. - Ej! Panie Dzikon! Proszę tu sprzątać! Bo komuś może stać się krzywda! - Jak tylko Remament mi pomoże, obiecuję, że to poprawię. Wamipir zajżał głeboko w oczy dzika. Mruknął coś i świnia zamieniła się w człowieka. Był to z wyglądu około 50 letni mężczyzna o siwych włosach i średnim wzroście. Charakterystyczne były jego zielone oczy i duży nos. Ubranie pozostało bez zmian i wyglądał przez to przekomicznie. Od razu skierował się w stronę dywanika, wcześniej dziękując wampirowi. - Panie Johnie, znajdę tu okulary dla tego nieszczęśnika? - zapytała Jaskra. - A, tak. W kufrze obok świecznika... nie! Obok tego dużego! - czarodziej odwrócił wzrok od Jaskry i zwrocił się do Palanta grzebiącego palcem w jakiejś dziurze. - Nie radzę, w tym salonie pełno jest pułapek! - A są w tym lesie potwory? - Były, ale kiedy zjadły wszystko, zaczęły zjadać się nawzajem. Ostatni z głodu zjadł sam siebie. Nie mogły wyjść poza granice lasu gdyż magia im na to nie pozwoliła. - A co z właścicielem? - Pewnie go zjadły... - Mam prośbę. Palant cierpi na lęk przed ciemnością. Można to uleczyć? - wtrącił się Kisiel. - Owszem. Zaraz znajdę odpowiedni czar - mag pogrzebał na półce omijając niektóre pozycje. "Pułapki" mówił zapytany o powód. - O, jest. Żebym się tylko nie pomylił... - wymamrotał zaklęcie. Nic się nie stało. - Już? - Tak. Wątpię, bym się pomylił. Co sądzisz Remament? - O.K. - Mi słowo Remamenta wsytarcza, a tobie Palant? - znowu wtrącił się Kisiel. - Nooo, mnie też... Jak wcześniej obiecał, Dzikon złapał dywan i pociągnął go do góry. Drzwi otworzyły się na całą szerokość, podłoga wybrzuszyła się pod czarodziejem i wyrzuciła go na schody. Słychać było jęki i stukot. Po chwili wszytko ucichło. Wykorzystując nieobecność czarodzieja, Jaskra otworzyła kufer pełen okularów. I w tym momencie rozpoczeło się piekło. Błyskawice, ogniste kule, noże, widelce i krasnoludy zaczęły latać po pokoju. Wampir znikł. Jaskra nałożyła Mironowi okulary i zaczęli zbiegać po schodach, a te wjeżdżały pod górę. Za nimi mordowali się Kisiel i Palant, a doganiały ich krasnoludy przyzwyczajone do szybkich odwrotów w trudnych sytuacjach. Przebiegli obok zwłok Johna, a kiedy wybiegli na schody, czar obronny rzucił ich poza bramę. Tego jęku nie da się opisać. Znowu drużyna skończyła przygodę ewakuacją w nietuzinkowy sposób. Autor: Blantus
| (c) Tawerna RPG 2000-2004, GFX by Kazzek, HTML by Darky |