Dziedzictwo Kości pochowane, wiatr targa wlosy, Tych który ronią łzy na kopcach poległych Wkrótce zakwitną kwiaty, zroszone deszczem łez Zanucą wraz z klęczącymi matkami pieśń o raju wojowników, o tęsknocie które niźli sztylet przeszywa dusze samotnych, Rani głębiej niż najdłuższe ostrze, Trafia celniej niby najtrafniejsze oszczerstwo Upamiętnić, opowiadać, przetrwać by historia przeżyła, rozgrzewała krew przyszłych pokoleń gdy wtuleni w ciepłą pieżynę, wysłuchają opowieści o dzielnych przodkach... Autor: Olorolasse
| (c) Tawerna RPG 2000-2004, GFX by Kazzek, HTML by Darky |