Życie Saurona Rozdział 13 Słońce wstało nad stepami Rohanu, ptactwo piszczało, małe bobry biegały wśród traw, jakiś opóźniony w rozwoju elf podskakiwał tu i ówdzie. Był to swojski poranek, jak co dzień. Nic nie zapowiadało tragedii, jaka się miała wkrótce wydarzyć. I nie chodzi tu zbliżający się konkurs na Najgorętszego Rohańczyka po 60-ce. Nagle niebo się zachmurzyło, a mały bóbr (bober) został subtelnie rozmiażdżony pod skórzanym butem na 20cm-owej szpilce, który należał do dzielnego Uruk-Haia. Wojownik ubrany w lateksowy kombinezon oraz skórzaną zbroję pokrytą metalowymi płytkami, a także stalowymi szpikulcami, przeczesał przybłocone włosy i zaryczał ku chwale Ciemności. Po chwili cała armia 50 tysięcy brudasów w sadomasochistycznych ciuchach wydała ze swych zatęchłych ust uroczy okrzyk. Tymczasem 18 wojowników rzuciło się na zwłoki bobra ze słowami: "Świeże mięso!". Jako że zwierzątko wiele tego mięsa nie miało, doszło do tradycyjnej bójki, w której 247 Uruk-Haiów zeżarło się wzajemnie. - Zachowujcie się, paszczury! - zakrzyknął wojownik na 20cm-owych szpilkach. - Gdy wychodziliśmy z Isengardu, było nas 50 tys. Teraz jest nas tylko 48 387, a idziemy dopiero 2 godziny! Przejdźcie na wegetarianizm, wy krzyżówki genetyczne! Banda sadomasochistycznych brudasów trochę się zawstydziła, patrząc nieśmiało na własne buty. Ulżyło im, gdy po chwili przywódca rozkazał im maszerować dalej w rytm rumby. Tymczasem nad uroczą okolicą Martwych Bagien latały radośnie dwa Mroczne Renifery Grozy, Horroru i Terroru z dwoma jeźdźcami na grzbietach. Peleryny Nazguli połyskiwały, jak zawsze, w blasku słońca. Piszczały one posępnie, rozsadzając przy okazji mózgi okolicznego ptactwa. W tej miłej atmosferze mijało im popołudnie. - Jak nazwałeś swojego reniferka? - spytał czule Czarnoksiężnik z Angmaru. - Co cię to obchodzi? - odwarknął Khamul. - Och, czemu się tak znowu złościsz? Nie widzisz, jaki piękny dzień mamy? - W przeciwieństwie do ciebie, mam ciekawsze rzeczy do roboty niż patrolowanie jakiś bagien! Co ja jestem? Drogówka?! - No a co masz ciekawszego do roboty? - spytał Czarnoksiężnik, unosząc zawadiacko brew. - Ekhm... No...Wiem, ale nie powiem! - stwierdził z oburzeniem Khamul. - Oj, przyznaj się po prostu, że humorek ci nie dopisuje, bo jeszcze nie wymyśliłeś imienia dla swojego reniferka - uśmiechnął się pojednawczo. Khamul spojrzał na niego z obrzydzeniem i złapał się za głowę, nie wiedząc, czemu musi tak cierpieć. - To nie jest reniferek, tylko Mroczny Renifer Grozy, Horroru i Terroru. Przestań gadać, jak jakaś podstarzała gospodyni domowa z Rohanu! - Tak żeś się uczepił tego Rohanu - odparł Czarnoksiężnik, machając dłonią. - No tak, tobie się tam podobało. W końcu jest tam ten twój koński kochaś Eomer! - Och, gdzie tam!- powiedział Czarnoksiężnik słodkim tonem, nerwowo chichocząc. - Taak? To może mi powiesz, jak się twój renifer nazywa. - Och, no zupełnym zbiegiem okoliczności nazywa się Eomer. To po takim mędrcu, co to żył w poprzedniej erze w tym... no, tam gdzieś na zachodzie. - Jesteś żałosny - odparł Khamul z obrzydzeniem. - Tak? - spytał obrażony Czarnoksiężnik. - A ty jak nazwiesz tego swojego zwierzaka? - Mroczny Renifer Grozy, Horroru i Terroru musi mieć męskie, bohaterskie imię prawdziwego macho i twardziela! Dlatego nazwę go imieniem wzbudzającym podziw, szacunek i strach, czyli Stokrotka! Czarnoksiężnik z Angmaru popatrzył na towarzysza z konsternacją na twarzy. - Uszanuj to, że nie wszyscy muszą być takimi twardzielami i bezuczuciowymi wojownikami jak ty! Może Stokrotka rzeczywiście jest imieniem wzbudzającym strach, ale Eomer jest z głębi mojej duszy! - Nie wątpię! Najpierw niby taki oburzony byłeś jego impertynenckimi zalotami, ale tak naprawdę ci się spodobało. Udawałeś nieprzystępnego, ty niegrzeczny chłopcze - odparł Khamul złośliwie. - Ładną mamy dzisiaj pogodę, heh - Czarnoksiężnik z zawstydzeniem zmienił temat. - Ej, tam coś chyba jest! - Gdzie? - spytał Khamul, rozglądając się po Marwtych Bagnach. - No tam, na dole, za tymi krzakami. Jakieś kurduple się chowają. Lepiej to sprawdź. - Sam sobie to sprawdź! - wrzasnął Khamul. - Ja tu dowodzę! - No właśnie! - No właśnie! - No to chyba wszystko jasne - powiedział Khamul z zadowoleniem. - Ale o co chodzi? - spytał Czarnoksiężnik z zakłopotaniem. - Dowodzisz. - No i? - No więc sprawdź to. - Co? - To, co powiedziałeś przed chwilą? - To o dowodzeniu? - spytał Czarnoksiężnik z poważną miną. - Skoro tak mówisz. - Aaaa. Ładną pogodę dzisiaj mamy, nieprawdaż? - Tak. - To może wrócimy do domu na obiad? - Ty tu jesteś dowódcą - odparł Khamul, wprowadzając Czarnoksiężnika w konsternację. - A więc to znaczy, że wracamy na obiad? - Skoro chcesz. Czarnoksiężnik miał już łzy w oczach, ponieważ przytomność umysłu najwyraźniej go opuszczała. Postanowił wziąć się w garść i nie dać po sobie poznać słabości, więc zapiszczał przeciągle i poleciał na południe ku Barad-dur. Jakiś czas później Wszechmocny Władca Ciemności, Ostoja Posępności i Szeroko Rozumianej Ciemnoty, Wielki Sauron z Mordoru zasiadł w swoim welurowym fotelu ze złotymi frędzlami w gabinecie. W pomieszczeniu zasiadły także Nazgule w mniej oficjalnych, domowych strojach, czyli wełnianych dresach przetykanych złotą nicią. - Czarnoksiężniku, czy na Martwych Bagnach wszystko w porządku? - spytał Sauron. - No jasne, o Najposępniejszy! - odparł z niewinnym uśmiechem. - No to elegancko! Tak ma być - Sauron zaklaskał z radością. - W sumie to będę miał dla was robotę. - Jaką, o Najpotężniejszy Władco? - spytał Czarnoksiężnik przy akompaniamencie pisku pozostałych Nazguli. Saurona aż przeszły dreszcze od tych wysokich dźwięków. Złapał się za twarz i ziewnął. - Ano taka jest sprawa, że trzeba zlikwidować jednego przygłupa z Gondoru - zaczął Władca Mordoru, a Nazgule zapiszczały złowieszczo. - Którego? - spytał Czarnoksiężnik, zalotnie unosząc brew. - No tego syna namiestnika Gondoru. No ten, co to wygląda na trochę opóźnionego. - No a który nie wygląda? - spytał Khamul, popiskując. - Boromir nie wygląda - powiedział po chwili namysłu Sauron. - Zawsze czułem do niego coś w stylu sympatii. - On nie żyje - powiedział beznamiętnie Khamul. - Jak to nie żyje?! - spytał z oburzeniem Władca Ciemności. - No te Uruk-Haie Sarumana go zabiły. - Co?! Skąd masz takie informacje? - pytał Sauron ze łzami w oczach. - No słyszy się to i tamto na mieście - odparł Khamul, wzruszając ramionami. - Hoho, to chyba sobie muszę pogadać z tym białym magikiem... No w każdym bądź razie, chodzi mi o brata boskiego Boromira. Trzeba drania ubić. Będzie w tej twierdzy na zachodzie. Wiecie, Osgiliath czy jak to tam się zwało. Zdobędziemy przy okazji niezły obiekt o dużej wartości strategicznej. - No, nawet przebiegłe - przyznał Khamul. - Twoje życzenie jest dla nas rozkazem, Mistrzu Ciemnoty i Obrzydliwości! - zakrzyknął Czarnoksiężnik. - Wiem - odpowiedział Sauron, zastanawiając się, o co chodzi z tą ciemnotą i obrzydliwością. - No to w drogę. Weźcie Mroczne Renifery Grozy, Horroru i Terroru i pokażcie kto tu jest Super Extra Wypas Ziomem. - Ale o co chodzi? - spytał Czarnoksiężnik. - No nieważne. Uwijać się! Gdy Władca Ciemności został już sam, odetchnął z ulgą, gdyż wreszcie mógł w spokoju wyszczotkować włosy. Gdy zaczesał je na bok, ukrywając łysinkę, wyjął palantir i rozłożył się na łóźku w koronkowym szlafroczku. - Halo, halo? - Halo, halo, Sarumanie? - Dobry wieczór, Sauronie. - Dobry! - Co tam? - A dobrze, dzięki. Wspaniale, że te twoje krzyżówki zamordowały z zimną krwią Boromira!! - wrzasnął roztrzęsiony Sauron. - No wiem, dobrze się spisali - przyznał z satysfakcją czarodziej. - Nie pojąłeś ironii? - A powinienem? - spytał Saruman, nie wiedząc, o co chodzi. - No raczej! Przez ciebie zginął Boromir! - To chyba dobrze, no nie? - Ty nieczuły draniu! Och! - Saruman westchnął, osuwając się na jedwabne poduszki. - O co ci chodzi? - zapytał zupełnie zdezorientowany Saurman. - O to, że go lubiłem! Wystarczy?! - To trzeba było powiedzieć! Bym im kazał zabić elfa. - Och!!!!- krzyknął piskliwie Sauron. - On jest zbyt piękny, ty obrzydliwcu! - Aha... - wydusił z siebie z zakłopotaniem. - No przepraszam bardzo. Myślałem, że mamy zabijać wrogów. - Myślenie zostaw innym, ty zimna, bezuczuciowa maszyno do zabijania! Dobrze? - Tak, na pewno dobrze na tym wyjdziemy - odparł Saruman, urażony. - Ale nie lękaj się. Mam dobre wieści. - No niby jakie? - Już dzisiaj wieczorem moja armia dojdzie do Helmowego Jaru! Wiesz, co to oznacza? - Nie - odparł Sauron, patrząc tępo w palantir. - To, że pokonamy Rohan! - A, no to super. Tak trzymać. Tylko nie zabijajcie króla Tadzika, chcę go dla siebie - powiedział zalotnie Sauron. - Ty zwierzaku! - Och! - Eee, tak... Dobra, jak chcesz. To jutro rano się odezwę, by przekazać ci nowinę o naszym zwycięstwie. - No dobra, buziaki! - No na razie, całuski! Autor: Nekko
| (c) Tawerna RPG 2000-2005, GFX by Kazzek, HTML by Darky |