ŻYCIE SAURONA Rozdział 12 Wszechpotężny Sauron wiercił się w swoim wielkim tronie wyłożonym czerwonym welurem ze złotymi frędzlami wyznaczającymi nową jakość w luksusie. Od niedawna pilnie i skrzętnie przygotowywał się na powrót Nazguli. Co prawda nie był to chwalebny powrót, ale Pan Ciemności był niczym Ojciec Mordorczyk - kochający, wyrozumiały, serdeczny i potrafiący gotować. Dlatego też z utęsknieniem czekał na swoich pupilków. Ta podniosła chwila nadeszła. W blasku zachodzącego słońca nadjechała dziewiątka Upiorów w posępnych strojach pokrytych kropelkami rosy, które odbijały promienie słoneczne. Sauron patrzył na to z rozmarzeniem, przeczesując przerzedzone włosy palcami. Gdy wreszcie stanęli przed nim w sali tronowej, Władca Mordoru rzucił im się w ramiona. - Moje Misie-Pysie! - krzyknął, jak na postrach Śródziemia przystało. - Jak to fantastycznie, że już jesteście! - Ave Sauron! Posępny Mistrzu, prowadź nas w mrokach śmiertelnych głębi! - zakrzyknęły Nazgule, popiskując z radością. Sauron spojrzał na nich, nie bardzo wiedząc, o co chodzi z tą głębią. - No nieważne, grunt, że już jesteście. Z tej okazji otworzyłem 10 butelek napoju bogów, istnego nektaru czyli Hellena Bordeaux na naturalnym soku! Ten wspaniały zapach różowych landryn, ten bukiet smaku, ta nutka dekadencji, ten rocznik! Sam luksus i przepych! - No to elegancko! - krzyknął Khamul. - Panie, podaj pan kieliszek! - Już, mój drogi - odparł, nalewając różowego napoju do kryształowego kieliszka. - Ale powiedzcie mi, co z waszą misją. - Najciemniejszy Lordzie, Ostojo Posępności i Ciemnoty, już mówię - powiedział Czarnoksiężnik z Angmaru dostojnie. - Już mieliśmy tego małego łobuziaka, ale nam uciekł przez jakiegoś transwestytę! - Nie używaj więcej słowa "łobuziak" - odparł z niesmakiem Sauron. - A więc przeszkodził wam Arwenfindel. Coś takiego! Poznałem go kiedyś na Balu Mniejszości Seksualnych i Miłośników Puchatych Zwierzątek. Wtedy wydawał się miły, ale to było dawno... Khamul popatrzył na swojego władcę z lekką odrazą, ale szybko powrócił do picia Helleny. - No nic - rzekł Sauron słodko. - Wyśpijcie się, maleństwa. Niedługo zlecę wam nowe zadanie. - Jakie, o Najciemniejszy? - spytał Czarnoksiężnik, skłaniając głowę. - Bardzo satysfakcjonujące. Będziecie zadowoleni. Ale, póki co, relaksujcie się. Na lewo od Barad-dur jest niezły salon z kąpielami błotnymi. Nie krępujcie się z niego korzystać. W końcu, żeby zrobić wrażenie na tych bezczelnych koalicjantach z Gondoru, Rohanu i innych wioch, musimy przede wszystkich wyglądać oszałamiająco. Saruman pstrykał palcami w rytm muzyki i delikatnie kołysał biodrami. Czarodziej był tak podekscytowany, że postanowił zadzwonić do swojego zwierzchnika - Saurona. W tym celu podszedł tanecznym krokiem do podestu z palantirem i zrzucił przykrywającą go płachtę niczym torreador. - Tu Sauron Wszechpotężny, słucham? - odezwał dźwięczny głosik. - No cześć, Słońce! - rzekł rozradowany Saruman. - Ojej, mój ty magiku, miło, że tak ślicznie się do mnie zwracasz - powiedział Sauron i przesłał przyjacielowi buziaka. - Co się stało, że zrobiłeś się taki ciepły i czuły? - Mam armię! - Fantastycznie! Ile masz tych mutantów? Stu? Dwustu? - spytał Sauron. - Pięćdziesiąt tysięcy, mój drogi!!! - Hohooo! No proszę! Widzę, że się postarałeś - powiedział zadowolony Władca Mordoru. - Z tej okazji chyba cię wynagrodzę dwoma płatnymi dniami urlopu! Czyż to nie cudowne? - Dwa dni urlopu za pięćdziesięciotysięczną armię twardych komandosów Uruk-hai? Tak, cudooownie, dziwię się, że aż dwa - powiedział Saruman, który od razu stracił dobry humor. - Racja, pozostańmy skromni. Jeden dzień urlopu, żebyś mi się nie rozbestwił. - Dzięki, to było fantastyczne z twojej strony. W takim razie powiem ci, że mam też złą wiadomość. - Jaką? - spytał Sauron zalotnie, przykładając mały palec do wydętej wargi. - Pamiętasz, jak kiedyś mówiłem, że kontroluję króla Rohana? - spytał Saruman. - Tadzika? - Theodena. - No zwał, jak zwał. Co z nim? - No sprawa jest taka, że już go nie kontroluję. Facet odmłodniał na twarzy i myśli, że szpanuje. - No ale jak to tak? Jak mu się to udało? - A bo wiesz, pomógł mu Gandalf... - przyznał Saruman nieśmiało. - Gandalf?! Ten szary patałach?! Skandal! Jak mogłeś do tego dopuścić?! Zabieram ci ten dzień urlopu! Co my teraz zrobimy??!! - zawodził Sauron w histerii. - Nie lękaj się! Rohańskie wieśniaki zmierzają do Helmowego Jaru. Tam będą odcięci od świata, jak moja potężna armia ich otoczy. Uruk-hai zaatakują ich w tej marnej twierdzy i zniszczymy ten prowincjonalny kraj końskich zboczeńców! Hahahaha! - Tak, zgadzam się! - zaśmiał się Sauron. - Pomysł fest! - Co to znaczy fest? - spytał Saruman złośliwym tonem. - Yyy, no nieważne. Grunt, że ładnie brzmi. - No tak. - To kiedy ruszasz z naszą armią mutantów na podbój Tadzika? - spytał Władca Ciemności. - Bo ja wiem, jak skończę wygładzanie włosów, czyli pewnie za 2 dni. - Dwa dni wygładzasz włosy? - spytał zszokowany Sauron. - A myślisz, że tak łatwo o doskonale gładką, prostą i błyszczącą fryzurę? Przecież nie wygłoszę mowy bojowej do mojej armii, wyglądając jak jakiś kocmołuch. - No tak, straciłbyś szacunek i autorytet. - Dokładnie. W każdym bądź razie, najpóźniej za trzy dni wyruszą, maszerując przez stepy rohańskie, gotowi do walki i jedzenia świeżego mięsa. - Dobrze dla nich - przyznał Sauron. - No to buziaki. Odezwę się niedługo! - A tak, całuski. Jakiś czas później Sauron zebrał swoje Upiory Pierścienia zwane pieszczotliwie Nazgulątkami w ekskluzywnym, wyłożonym różowym futrem gabinecie. Nazgule ustawiły się w szeregu, piszcząc złowieszczo dla podniesienia wagi chwili. Sauron wstał i podrapał się po brodzie refleksyjnie. - Moi drodzy towarzysze, zgromadziliśmy się tu, by wprowadzić w siły Mordoru nową jakość! - Jaką, o Najciemniejszy Szczycie Posępności? - spytał dostojnie Czarnoksiężnik z Angmaru. - Taką, która stworzy nasz sukces i wzmocni autorytet! Nowy środek transportu dla moich towarzyszy Nazguli! - wykrzyknął Sauron, podekscytowany i dumny. - Bis! Bis! - krzyczały zadowolone Nazgule, popiskując. - Tak! Towarzysze, będziecie budzić lęk i grozę swoimi nowymi posępnymi czworonogami! - zakrzyknął Władca Ciemności! - Bis! Bis! - Będą waszą szansę na świetlane zwycięstwo w naszej socjalistycznej arkadii! Oto one... - Sauron zawiesił głos. - Brama nr 3 - powiedział niczym Zygmunt Chajzer - Mroczne Renifery Grozy, Horroru i Terroru! - Eee.... Aha. No fajnie - powiedział Khamul przy złowieszczych piskach towarzyszy. Autor: Nekko
| (c) Tawerna RPG 2000-2004, GFX by Kazzek, HTML by Darky |