"Złodziejem być" -Ochh mówię Ci, skończmy już z tym – wysoka elfka imieniem Areth tupała ze zniecierpliwienia małą, zgrabną stópką. -Nie ma mowy, jak coś się zaczyna – trzeba to skończyć – odpowiedział jej drugi elf, kucający i grzebiący przy zamku wielkiej białej bramy. -Skończyć? Tak, skończą z nami jak się dowiedzą co próbujemy zrobić – Areth była wyraźnie zła – po co ja się dałam na to w ogóle namówić – pokręciła głową z rezygnacją -Bo mnie kochasz prawda? – jej towarzysz odwrócił się i uśmiechnął szarmancko – zresztą, już po sprawie. Możemy wchodzić. Elficka para przekroczyła bramę i znalazła się w wielkiej, ciemnej sali. Nagle zapaliły się pochodnie, po kilka na każdej ścianie, a na środku sali zaczęły pojawiać się dziwne zjawy. Były to postacie, całe w bieli, z kapturami na głowach, z ich strony dochodził dziwny syk. -Mówiłam Ci, że z tego nic dobrego nie wyniknie – Areth z przerażeniem zaczęła się cofać. -Przestań marudzić, nic nam nie będzie – Wethas chwycił ją za rękę i przyciągnął do siebie – dopóki mamy amulet od ich Królowej nic nam nie zrobią, zaufaj mi. Postacie, a było ich około 10 podniosły głowy. Oczom elfów ukazały się jasne twarze Wampirów Światła. Ich oczy, czarne jak najciemniejsza noc błyszczały w świetle pochodni. Postacie wyciągnęły szponiaste dłonie i wyszczerzyły srebrne zęby. -Stójcie Strażnicy Światła ! – krzyknął Wethas – przychodzę jako posłaniec Waszej Pani! Elf podniósł wysoko czerwoną gwiazdę, która zaczęła jarzyć się wewnętrznym światłem. -Kłamiesz – syknął jeden z Wampirów – nasza Pani nigdy nie oddałaby swej gwiazdy w ręce jakiegoś plugawego elfa! Chcesz ukraść światło, widzę to w Twoich oczach elfie... Wampir przybliżył się do Wethasa i wyciągnął rękę po amulet. Elf szybko schował go do kieszeni. -Gdyby tak było nie wchodziłbym tu frontową bramą, a szukałbym jakiegoś innego wejścia -Dlaczego więc czuję u Ciebie strach? Gdybyś nie był złodziejem nie lękałbyś się mnie. -Nie lękam się – elf uklęknął na jedno kolano i nakreślił na ziemi znak Wampirów Światła – gwiazdę 9-cio ramienną otoczoną księżycem w pełni. – znam Wasze znaki i Wasz język, przybyłem tu by Wam służyć -Służyć? – Wampir roześmiał się i odwrócił w stronę swych braci – służyć nam? Elf? Nigdy!! W sali zapłonęło jeszcze więcej pochodni. -Egeisssoe!! Znam Twoje prawdziwie imię najwyższy kapłanie Świała! – Areth wystąpiła przed swego elfiego towarzysza – Ty powinieneś służyć mi, ktokolwiek zna imię kapłana Światła zyskuje nad nim władze, wiesz o tym, więc służ mi! Kapłan odwrócił się bardzo powoli, szeptał jakieś słowa, których nikt nie był w stanie dosłyszeć, światłość wokół niego stawała się coraz bardziej oślepiająca. Areth obudziła się zlana potem, rozejrzała się po pokoju. Leżała na dużym sosnowym łóżku, obok niej jej przyjaciel. W pokoju było ciemno. Elfka skłoniła głowę i wyszeptała: -Mereleth boe ammen veriad lin (Mereleth, potrzebujemy twojej ochrony – sindarin). Wethas poruszył się niespokojnie: -Co się stało? – zapytał zaspany, ale nim uzyskał odpowiedź zasnął na nowo. -Cały Ty, nie da się z Tobą rozmawiać gdy śpisz – zachichotała, przytuliła się do ukochanego i zasnęła. *** -Wstaawać – elficką parę zbudziło walenie w drzwi – ile można spać? -Eeee – Wethas najwyraźniej nie miał ochoty wstawać – jeszcze nie... -Rideli Ty krasnoludzie żlebowy! Daj nam jeszcze spać – Areth zaśmiała się -Co powiedziałaś? Tylko nie krasnolud żlebowy!! Zaraz się tam wedrę siłą i nauczę Cię szacunku do krasnoludów! -Nie zaczepiaj go, wiesz jaki jest impulsywny – Wethas pocałował elfkę w czoło – pomyśleć, że został wybrany jako kapłan Światła swojego ludu, nie rozumiem tego świata. -Znowu miałam ten sen – Areth usiadła na łóżku – nie jestem pewna czy to dobry pomysł, żeby ktoś prócz Wampirów miał władze nad Światłem. Wątpię w ogóle czy one podzielą się z nami tym darem. -Nie martw się, proszę cię, zostaliśmy wybrani, poza tym mamy amulet ich Pani, nie możemy zawieść naszych narodów. Cieszmy się, że zostaliśmy kapłanami, to wielki zaszczyt. -Wiem, mimo to mam wątpliwości. -Areth czy Ty znowu nazwałaś Rideliego krasnoludem żlebowym? – zza drzwi dało się słyszeć głośny śmiech – biedak poszedł się wyżywać na pole trenując ścinanie drzew. Wy elfowie wiecie jak zdenerwować krasnoludy -Ludzie się nie denerwują, prawda Derion? – Areth z uśmiechem otworzyła drzwi – Ty nigdy się nie denerwujesz, czasem mam wrażenie, że tylko Ty powinieneś być wybranym. -Nie przesadzaj, zbierajcie się, pora ruszać w drogę, jeśli dobrze pójdzie do późnego południa powinniśmy być na miejscu -I co dalej? – Wethas przywitał się z człowiekiem uściskiem dłoni -Dalej? Dalej Areth z nimi porozmawia, znasz ich mowę prawda? Mają nam przekazać część daru, wtedy pokój na zawsze zapanuje wśród naszych ludów. Jesteśmy wybrańcami, mamy chronić miliony niewinnych. -Jak to pięknie brzmi, momentami zbyt pięknie – Areth zawsze była podejrzliwa. *** Po śniadaniu drużyna wyruszyła na zachód w kierunku Wielkiej Świątyni Światła. Nie brali ze sobą zbyt wielu rzeczy, mieli wrócić tego samego lub najpóźniej następnego dnia. -Mamy piękny dzień, idealny do marszu – Rideli był wyjątkowo ucieszony zadaniem, które na nich czekało -Tak, mam nadzieje, że szybko załatwimy co trzeba i będziemy mogli udać się w kolejną, mam nadzieję bardziej ciekawą misję – Wethas zamyślił się -Czego więcej Ci trzeba elfie – Derion uśmiechnął się delikatnie – naszą misję będą opiewać pieśni jeszcze przez wiele setek lat, być może nawet zawsze. -Brakuje mi przygody. Od kilku dni jedyne co robimy to nużąca wędrówka i noclegi w karczmach, brakuje mi walki -Oto macie wysłannika pokoju – zaśmiała się Areth – będziesz jej miał dość gdy przyjdzie Ci bronić Światła -Być może, jednak przyznaj, że ta misja jest aż nazbyt spokojna -Czy ja wiem, mi to pasuje... -Rzadko się zgadzam z elfami, jednak muszę Ci przyznać rację Wethasie, leśny elfie. Mój topór już od dawna prosi o jakąś bitwę. -Porywczy jesteście, jednak nie szukajcie zaczepki – przestrzegł ich człowiek – zresztą w pobliżu Świątyni nie ma wielkiego zagrożenia. W te rejony nie zapuszczają się mroczne siły. Dalszą drogę drużyna przebyła śmiejąc się z docinek wymienianych między krasnoludem, a elfem oraz z opowiadań Deriona. *** Po kilku godzinach marszu doszyli do wielkiej, białej bramy. Była misternie rzeźbiona, a mimo, iż dokonali tego najlepsi elficcy rzeźbiarze ponad tysiąc lat temu, nadal nie straciła nic ze swego piękna. Nad bramą widać było znak Wampirów Światła, 9-cio ramienna rubinowa gwiazda otoczona srebrnym kołem, księżycem w pełni. -Jesteśmy na miejscu. Pora załatwić sprawę do końca – rzekł krasnolud i pociągnął za pięknie rzeźbioną, złotą klamkę. Drzwi nie drgnęły. -Zbyt porywczy są krasnoludowie – zaśmiał się Derion – dzieło elfów może być otworzone jedynie przez elfa. Areth, jesteś tu w roli tłumacza, na pewno znasz hasło do świątyni. -Znam.. – elfka zamknęła oczy, wzniosłą ręce do góry i szepnęła – Ando Edhellen, Lacho, kalad edro hi ammen (Bramo Elfów, Płomień, światło, otwórz się dla mnie – sindarin). Drzwi drgnęły delikatnie i zaczęły powoli się otwierać. Wethas wszedł pierwszy do wielkiej ciemnej sali. Kiedy wszyscy weszli za nim drzwi zamknęły się, a na ścianach rozbłysły płomienie. Ściany były zapisane dawną mową elfów, językiem, który w ciągu lat uległ dużej zmianie. Trudno byłoby go teraz odczytać. -Keren! – krzyknęła Areth, co w języku Wampirów światła oznaczało przywitanie -Keeehhhrrreeennn – rozległ się syk z głębi świątyni – po cóż przybywacie i w jaki sposób udało się Wam otworzyć drzwi. Przed drużyną pojawiła się wysoka postać, cała odziana na biało z kapturem nasuniętym na twarz i pochyloną głową. -Przybyliśmy z nakazu wolnych ras oraz Waszej Pani, na co mamy dowód w postaci amuletu otrzymanego przez nią. Przybyliśmy by prosić o Światło, dzięki któremu pokój nastałby wśród ludów – rzekła elfka kłaniając się nisko. Postać podniosła głowę i odrzuciła kaptur. Oczom drużyny ukazała się twarz mężczyzny, niezwykle blada, o oczach czarnych i długich przednich zębach, z których ściekało srebro. -Wiem kim jesteś – rzekł Wampir – i Ty mnie również znasz. Byłaś tu już lecz nie w taki sposób żądałaś Światła Elfka podniosła głowę: -Nie wiem o czym mówisz. -Wiesz lepiej niż ktokolwiek inny Rozmawiali w języku Wampirów, więc nikt z drużyny nie podejrzewał, że rozmowa mogłaby się toczyć na inny niż związany z ofiarowaniem Światła temat. -Trudno odróżnić sen od jawy prawda? – Wampir wyszczerzył zęby i syknął. Areth krzyknęła przerażona, leżała na twardej podłodze świątyni, koło niej był tylko Wethas. -Co Ci jest? Krzyknęłaś coś dziwnego i straciłaś przytomność. Skąd znasz imię najwyższego kapłana? Widać nie doceniałem Cię -Gdzie Derion? Gdzie Rideli – elfka poderwała się przerażona. Na środku sali stało 10 postaci w kapturach, jedna z nich stała blisko nich z nisko pokłonioną głową. -O czym Ty mówisz? Jaki Derion? Nie pamiętasz? Mieliśmy się tutaj wkraść i ugasić wieczne Światło, nie pamiętasz? Co z Tobą? -Jak to ugasić... ugasić... na Mereleth! Pamiętam! Wszystko pamiętam – Areth zastanowiła się – co jest snem? Już sama nie wiem. -O czym Ty znowu mówisz? Patrz Najwyższy Kapłan jest twym sługą, nie pozostało nam nic innego jak ugasić Płomień i zmywamy się stąd – Wethas pomógł towarzyszce wstać. -Egeisssoe – powiedziała elfka – zwalniam Cię ze służby, idź ugaś Światło. Nie będzie już potrzebne światu. -Wedle Słów Twych Pani – Wampir pokłonił się i rozpoczął inkantację czaru gaszącego Światło. -Wygląda na to, że nasza praca skończona – Wethas uśmiechnął się i skierował się w stronę wyjścia – chodź Areth -Trudno odróżnić sen od jawy – szepnęła elfka – sen to.. marzenia, jawa to życie. Co to znaczy.... Wethas podszedł do niej i przytulił ją -Myśle, że to znaczy, że sen i jawa nie zawsze mogą się pokryć. Trzeba żyć tak by oba stały się jednym, lecz to niemożliwe, wiesz o tym. Tak oto przez zgaszenie Światła nastała Era Cienia, w której wszystkie ludy i narody musiały stawić czoło Ciemności i, w której wiele marzeń zostało wprowadzonych Autor: Arisu
| (c) Tawerna RPG 2000-2004, GFX by Kazzek, HTML by Darky |