Życie Saurona Rozdział 11 Władcę Mordoru zbudził ze słodkiego snu dźwięk dzwoniącego palantira. Sauron zerwał się gwałtownie z łóżka, jako że był ostatnio nieco zestresowany. Rozejrzał się po komnacie rozbieganym i jakby nieobecnym wzrokiem, po czym skoczył niczym gazela do połyskującej kuli. - Władca Mordoru, słucham? - powiedział zaspanym głosem. - Dzień dobry. Żądam podwójnej zapłaty - odezwał się biały czarodziej. - A to niby czemu, mój drogi? - Otóż, mam do wyżywienia dziewięć dodatkowych osób... - powiedział enigmatycznie. - Rodzina przyjechała? A co mi do tego? - Nie rodzina, ale banda różowych nieudaczników! - wrzasnął Saruman. - Twoi przyjaciele? - spytał Sauron i ziewnął - Nie! Dziewięciu nagich przygłupów! - wrzasnął biały czarodziej. - Tylko nie przygłupów! - odezwał się głos z wnętrza Orthanku. - Och, to na pewno jacyś twoi przyjaciele - powiedział Władca Mordoru znaczącym tonem i zamilkł na chwilę. - Zaraz... Czy ja słyszałem głos Khamula??? - W rzeczy samej. Podziwiam twą domyślność... - powiedział Saruman z pogardą - A dzięki - rzucił Sauron. - Ale co u ciebie robi Khamul? Pewnie ściągnąłeś ich, ty nieprzyzwoity magiku, przeszkadzając im w wykonywaniu pracy! - No tu już ci gorzej poszło - odparł Saruman, kiwając głową. - Twoje Nazgule same przybyły do Orthanku. Co więcej zastałem ich w skandalizującej postaci! Bez koni, bez czarnych szat, tylko w trawiastych spódniczkach! Taki wstyd... Mieszkańcy Isengardu już plotkują, że sprowadzam sobie jakieś panienki z Hawajów czy jak to oni tam nazywają! Jestem zgorszony, zbulwersowany, zaszoko... - Cicho! - głos Khamula przerwał czarodziejowi, który teraz wydawał się płakać gdzieś w pobliżu palantira. - Khamul! - krzyknął Sauron z radością. - Wreszcie ktoś kompetentny. Co się stało? - To ten elfi transwestyta!! - zaczął wrzeszczeć Nazgul. - Ja nie mogę pracować w takich warunkach! - Ave Sauron! - odezwał się następny głos - Mówi Czarnoksiężnik z Angmaru. Misja się nam nie powiodła, ponieważ niejaki transwestyta Arwenfindel użył czarów i wszystko rzeka wzięła... - Moje kochane maleństwa - powiedział Sauron z troską w głosie. - Zostawcie tego nieczułego Sarumana i wracajcie czym prędzej do Barad-dur. Ja się wami zajmę... - Czy to miała być groźba?! - spytał Khamul podejrzliwie. - Nie, no skąd! Będzie fajnie - odparł Sauron, chichocząc. * * * W jednej z sali Orthanku.... - Sarumanie, ta szata jest na mnie za mała. Nie mogę zdzierżyć tej twojej niekompetencji - powiedział aroganckim tonem Czarnoksiężnik z Angmaru. - ... - Czarodziej wydał z siebie jakiś niezidentyfikowany dźwięk, rzucając w Nazgula drugim kompletem szat. - Jeszcze 9 koni! - krzyknął na niego Khamul. - Tylko szybko! - Nie dostaniecie żadnych koni!!! Wy okropne Nazgule! Jak możecie być takie nieuprzejme i lekceważące?! Wchodzicie do mojej wieży, daję wam schronienie i jedzenie, staram się jak , mogę, a wy traktujecie mnie jak podrzędnego człowieka! Ja tak dłużej nie mogę! Konie są mi potrzebne na wojnę! Niczego więcej ode mnie nie dostaniecie, wy niewdzięcznicy i okrutnicy. Banda krnąbrnych dzieciaków! - krzyczał Saruman ze łzami w oczach. - Khamul, on chyba mówi poważnie... - powiedział cicho Czarnoksiężnik, patrząc na skulonego pod ścianą czarodzieja. - Hmm, masz rację. To co robimy? - No nie wiem...- odparł Czarnoksiężnik. - Sarumanie, przepraszamy! Może buziaka na zgodę? - spytał słodkim tonem. - Wiecie co, wy już sobie weźcie te konie, jedzenie, zbroje, kosztowności i co tam chcecie, byle byście mnie nie całowali. No, no! - Krzyknął wypychając grupę Nazguli poza Orthank. - Szybciej! Wskakujcie na konie, jedźcie na południowy zachód i miłej podróży! I tak oto Saruman Biały Mądry i Wspaniały pozbył się dziewięciu Upiorów Pierścienia, które - oniemiałe - wsiadły na konie i ruszyły przed siebie na spotkanie z przeznaczeniem i Czarnym Władcą Śródziemia, który bynajmniej nie był Murzynem. * * * Jakiś czas później w salonie Saurona o ścianach wyłożonych eleganckim różowym futrem i skórą z olifantów. - Ty mój Sarumanku, czego ty znowu ode mnie chcesz, sieroto? - rzucił Władca Mordoru, spoglądając na palantir. - Dzwonię, żeby się pochwalić - zaczął czarodziej z wyższością. - Po pierwsze: Czy pamiętasz jeszcze ten kraik trzeciego świata Rohan? - Ten z tymi końmi? - spytał Sauron z zaciekawieniem - I tym nieprzyzwoitym Eomerem? - Tak, dokładnie - przyznał Saruman. - Otóż dzięki moim zdolnościom i błyskotliwości, przejąłem już jakiś czas temu kontrolę nad królem. - Królem Tadzikiem? - Theodenem. Tylko jego żona mówiła do niego "Tadzik". Poza tym zafundowałem mu choroby, zaniki pamięci i postarzenie. Pomyślałem, że tak będzie ciekawiej. Mój geniusz taktyczny kazał mi także zostawić przy królu mojego zaufanego człowieka - Grimę Gadziego Języka. - Kto go tak nazwał?! - odparł Sauron z obrzydzeniem. - Zawsze wiedziałem, ze masz obciachowych znajomych. - No nieważne - odchrząknął czarodziej. - Istotne jest to, że kontroluję Rohan!! - No to elegancko! - powiedział Czarny Lord entuzjastycznie. - A no właśnie! A po drugie: Mój geniusz objawiający się w każdej niemal dziedzinie życia umożliwił mi dokończenie badań genetycznych nad nowym gatunkiem wojownika... - Naprawdę?? - spytał Sauron, spoglądając konspiracyjnie. - Oczywiście. Połączyłem geny orków, goblinów, elfów, entów, krasnoludów, galaret musztardowych, rohańskich dzieweczek, olifantówi innego ustrojstwa. Dodałem też szczyptę mojej inteligencji i powstał wojownik nowej generacji... - Mutant znaczy się?! - spytał zdziwiony Sauron. - No w pewnym sensie - odparł wytrącony z koncentracji. - No ale ja chciałem o tym, że to nowy, wspaniały, waleczny wojownik, który przyczyni się do naszego zwycięstwa! - Jeden wojownik? - spytał Sauron, nie przekonany. - Nie! Można je powielać! - powiedział zirytowany Saruman. - I stworzymy w ten sposób ogromną i potężną armię, prawdziwy bicz boży Śródziemia! - Ale jak to tak? - spytał Sauron bez entuzjazmu. - Kopiujesz mutanta? To etyczne? - No ... tak! - krzyknął po chwili namysłu. - No dobra, niech tak będzie... - rzucił łaskawie Sauron, doprowadzając czarodzieja do furii. - A jak nazwałeś tego mutanta? - Uruk-hai - powiedział konspiracyjnie. - Hmm. To uroczo! Tak egzotycznie i łatwo wpada w ucho! Jestem z Ciebie zadowolony! - Wow.... Dzięki..... - odparł zaszokowany tym stwierdzeniem Saruman, krztusząc się z wrażenia. - Twoje Nazgule powinny być lada chwila w Barad-dur. - Wiem! Nie jestem głupi! - powiedział Sauron z pogardą. - No to kończę, muszę się zając ważniejszymi sprawami. Zachowuj się porządnie, pa! - powiedział i pognał przygotować coś na przybycie Nazguli. Autor: Nekko
| (c) Tawerna RPG 2000-2004, GFX by Kazzek, HTML by Darky |