Kwiaty dla smoka - Zginiesz! - zawołał rycerz. Dźgnął konia ostrogami, opuścił kopię tak, aby była skierowana równolegle do podłoża i ruszył na smoka. - Dalej Verilionie! Ubij poczwarę! - kibicowała mu czarnowłosa (wbrew nazwie) białogłowa stojąca nieopodal. Rycerz nie zwrócił na nią uwagi. Tę miał całą skierowaną, tak jak i kopię, w stronę smoka, który patrzył na niego znudzonym wzrokiem. Gdy już, już miał sięgnąć krtani poczwary, ta zafalowała (krtań, nie poczwara), wewnątrz coś zabulgotało i w stronę Veriliona poleciał zabójczy pocisk. Po celnym, a jakże, strzale smok odwrócił się ignorując czarnowłosą, która w międzyczasie zemdlała, i ruszył do jaskini. - Znowu kogośśś oplułeśśś?!? - z jaskini dał się słyszeć syczący głos, bez wątpienia należący do kobiety, nie ważne, jakiej rasy by nie była. - Już ci mówiłem, że nie będę palił tych ssskretyniałych debili! Nie chcę przy okazji podpalić klombu! - Ehh, mężczyźźźni... Wy i te waszsze kwiaty... Lepiej polećmy po kilka krów. Po tych słowach dwa smoki wylazły z jaskini i odleciały kierując się w stronę zachodzącego słońca. - Gdzie ty leciszsz?!? Wiossska jest na wssschodzie!! - Eee... Lubię patrzeć na zachodzące sssłońce... - Ehh, mężczyźźźni... * Verilion ocknął się. "Żyję!" pomyślał. Słyszał gdzieś z boku jednostajne dudnienie. Otworzył oczy i oczom jego ukazała się białowłosa czarnogłowa. - Elwiro! Czyś zdrowa? - Smok cię opluł - stwierdziła Elwira nie przestając kopać jego boku. - Eee... No tak... Tak, właśnie to się stało... Gdzie mój koń? - Smok cię opluł - powtórzyła z naciskiem. - Ekhm - rycerz odchrząknął niepewnie. Nie bardzo wiedział, o co chodzi jego ukochanej. - Lepsza ślina niż ogień, nie? - Ty mnie chyba nie rozumiesz. Zamiast cię zabić, on cię opluł! To o czymś świadczy! - Tak? - "Jestem wielkim rycerzem" mówiłeś. "Wszystkie poczwary drżą na dźwięk mego imienia" mówiłeś. Okłamałeś mnie! - Elwiro, kochanie, ja... - Wracam do pałacu ojca! Dopóki nie udowodnisz, że jesteś naprawdę dzielnym rycerzem, nie pokazuj mi się na oczy! - Elwiro, ja... - Zabieram twojego konia. I biorę twój miecz, nie mogę sama bezbronna jechać taki kawał. - Kochanie, jak bez miecza...? - Mężczyźni - z pogardą syknęła czarnowłosa wsiadając na konia. - Łap! Ostrze wbiło się w ziemię tuż obok nogi Veriliona. Gdy udało mu się je wyjąć, Elwira już dawno zniknęła za zakrętem. Chłopak poprawił miecz przy pasie, wyrzucił połamaną kopię w pobliskie krzaki i zamyślony ruszył na południe zastanawiając się, jak odzyskać ukochaną. * - AAAA!!!! - Nie unośśś śśsię Długi Ogonie. Złośśść pięknośśści szszszkodzi, jak mawiają trolle. Co śśsię ssstało, kochany? - Ten ssskretyniały idiota, co mnie dzisiaj chciał zatłuc, wyrzucił ssswoja kopię na mój klombik i połamał moje kwiaty!! Zemszszszczę sssię! - na te słowa smok zerwał się do lotu i zaczął krążyć nad okolicą szukając choćby śladu Veriliona. - Jak go dorwę, to zapluję go na śśśmierć! Tak go opluję, że aż śśsię utopi! - Jakby nie mógł go ssspalić - powiedziała do siebie Ognisty Język patrząc jak jej małżonek lata raz w jedną, raz w druga stronę. - Mężczyźźźni... * - ...i wtedy zabrała mi konia i odjechała - zakończył swą opowieść ciemnowłosy młodzieniec. - Nieładnie z jej strony. Powinna docenić, że zabiłeś smoka i smoczycę. Moja kobieta to by mnie chyba z tydzień z łoża nie wypuściła, gdybym powiedział o takim czynie - krasnolud pokiwał głową i pociągnął kolejny łyk z kufla. - A ta twoja... Szkoda gadać... Żeby tak się obrazić dlatego, że nie chciałeś zabić młodych? Bez serca... - Nie, nie jest taka zła... - zaprzeczył Verilion. Zaczął bać się, że zbyt mocno naciągnął historię i Geriawidd nie będzie chciał mu pomóc. - Nie wiem, czy będę w stanie ci pomóc... - Ale... - Jaki czyn może być odważniejszy od zabicia dwóch smoków? - Można się dosiąść? - krasnolud i rycerz odwrócili się szybko. Obok stołu stała kobieta w szatach maga, o czarnych włosach sięgających do ramion. W ręku trzymała kufel piwa. Nie doczekawszy się odpowiedzi, przysiadła się do nich. - Dane mi było słyszeć fragment waszej rozmowy. Żal mi cię chłopcze i chyba wiem, jak mogę ci pomóc... - A coś za jedna? - zapytał Geriawidd, któremu od samego początku nie spodobała się nieznajoma. - Czarodziejka Hogata do usług - dziewczyna skłoniła lekko głowę. - Zastanawiacie się, co może być potężniejszego od smoka. To ja wam powiem: bogowie. Oszukać boga, to tak jak zabić smoka. Okraść boga, to jak zabić tuzin smoków. Ale okraść boga i nie dać się złapać, to jak... - Hogata zawiesiła głos i mrużąc ciemne oczy spojrzała na Veriliona. - ...jak ubić tysiąc smoków - dokończył młodzieniec, któremu na policzki wstapiły rumieńce. - Bujdy gada! - odparł krasnolud wstając. - Idę wychodka poszukać, a ty chłopcze nie słuchaj jej. Źle jej z oczu patrzy... - wyszeptał jeszcze rycerzowi do ucha, ale ten nie słuchał. Gdy Geriawidd zniknął za drzwiami, Hogata dopiła piwo i też zaczęła się zwijać do wyjścia. - Mogę ci pomóc. Bądź jutro rano na placu koło mostu. Po tych słowach wyszła z karczmy, a w ślad za nią udało się dwóch mężczyzn, którzy siedzieli kilka stolików dalej. * - I jak poszło? - ciemny elf w ciemnej zbroi zaczepił czarodziejkę na zewnątrz. - Za łatwo - odparła Hogata. - Jesteś genialna - ucieszył się drugi, wyglądający na druida. - W końcu jestem Gandalfem tej drużyny, jak okreslił mnie pewien hodowca bazyliszków - dumnie odparła czarodziejka. - Kimkolwiek ten Gandalf był - zachichotał wrednie rycerz. - Jescze słowo i sczeźniesz.... - wysyczała dziewczyna. - Uspokój się. I hamuj się. Tylko byś czary rzucała, żeby wszyscy czeźli - odparł druid rozglądając się. - Lepiej znajdźmy tego krasnoluda zanim pokrzyżuje nam nasze plany. Chyba cię nie lubi. Czyżby wiedział, że czarnuch z ciebie? Geriawidd przywarł do ściany. Był świadkiem rozmowy od samego początku i miał zamiar wybić im z głowy (toporem) pomysł wykorzystania Veriliona, ale teraz zmienił zdanie. Chciał jak najszybciej się stąd oddalić. Czarnuch! Czarnoksiężnik! Na samą myśl o tym przeszły go ciarki. Jaka jest forma żeńska od słowa "czarnoksiężnik"? "Nekromantka"! Nagle coś koło niego zaszeleściło. - No proszę, proszę, kogo my tu mamy - rycerz uśmiechnął się wrednie. - Toż to pan Źle-jej-z-oczu-patrzy - Hogata uśmiechnęła się równie paskudnie. - A żebyś wiedział, że źle - dodała wykrzywiając usta. Krasnolud poczuł, jak jego całe ciało ogarnia ból. Zachwiał się i upadł na ziemię. Ból był tak silny, że prawie stracił przytomność. - Hogata, chowaj tą maczetę! - Czemu? Jak zarzynałam tamtych pięciu Uruk-Hai to nie mieliście nic przeciwko temu... - Bo nas przy tym nie było - odparł mroczny elf. - Poza tym ten będzie nam potrzebny. Zrobię mu zaraz jakąś małą dziurkę, a później ty zajmiesz się trupem. Nekromantka nic nie powiedziała. Zamiast tego na jej twarz wstąpił wielki jak rogal uśmieszek. * - Co tak długo? - Verilion z wyrzutem spojrzał na Geriawidda, który po powrocie z wychodka chwiał się jeszcze bardziej niż przed wyjściem i był nienaturalnie blady. - Piłeś coś na zewnątrz? - N-nie. - Co miałeś na myśli mówiąc, że Hogacie źle z oczu patrzy? Tylko ona może mi pomóc! Przyłączysz się? - N-nie. P-pani Ho-ogata t-to b-bar-rdzo miła o-osoba. Powinie-neś się je-jej słucha-ać, a dobrze n-na ty-m wyjdzie-esz. T-teraz mu-musze iść. - Coś nie tak? Odprowadzić cię? - N-nie. Do z-zobaczenia - krasnolud wstał i ruszył w stronę wyjścia zawadzając o bywalców karczmy stojących mu na drodze. Na lewej łopatce miał ślad po krwi, ale Verilion tego nie zauważył. Rozmyślał o pięknej Elwirze. * - Okraść świątynię?!? - A czemu nie? - zapytała Hogata. - Innego sposobu na okradzenie boga nie ma. A w tej ostatnio jest tylko trzech kapłanów, więc nie powinieneś mieć problemów. - Ale to świętokradztwo! - A jak inaczej chcesz nazwać okradzenie boga? - prychnął stojący obok elf wyglądający na druida. - Chcesz odzyskac swoją Elwirę? - Tak! - No to w czym problem? Pójdziesz tam w nocy i wykradniesz główną relikwię. Jak chcesz, możemy ci pomóc. - A co z kapłanami? - mimo wszystko Verilion miał wątpliwości. - Za zabicie kapłana można zarobić klątwę - odparł ciemny elf. - Za okra... AAU! Hoga! Zabieraj te swoje buty! Verilion stał i myślał. Pomysł z okradzeniem boga podobał mu się, ale już okradzenie świątyni to było co innego. Marzył mu się czyn godny samego Cohena Barbarzyńcy, który chciał wysadzić siedzibę bogów, a tu okazało się, że ma ograbić świątynię. I to najsłabiej chronioną świątynię w mieście. - Nie, raczej nie dam rady tego zrobić... - CO?!? Znaczy się, to co zamierzasz uczynić? - Nie wiem. Może... Może... Hmm... Może zabiję jakiegos złego niekromantę i zagarnę jego skarby? - Nekromanci nie są tacy źli - żachnęła się Hogata. - I nie mają żadnych skarbów - dodała ciszej, a mroczny elf i druid jej przytaknęli. - Zresztą czarnoksiężnik to dla ciebie jak pchła. W końcu zabiłeś dwa smoki! - Nie zabiłem... Skłamałem... - młody rycerz utkwił wzrok w swoich butach wstydząc się spojrzeć w oczy towarzyszy. - Jeden mnie opluł i zostawił przed swoją jamą... Hogata i jej koledzy spojrzeli po sobie. - Frajer... - szepnął jeden z elfów. - Mężczyżni... - załamała się dziewczyna. - Tak bardzo chciałbym odzyskać Elwirę... Pomożecie mi? - młodzieniec podniósł wzrok, mając nadzieję, że nowo poznani przyjaciele mu pomogą. Lecz koło niego nikogo już nie było. * - HA! Mój sssuper węch mówi mi, że Niszszszczyciel Cudzych Kwiatów jest blisssko - gdy Długi Ogon dłużej niż parę godzin był sam, zaczynał mówić do siebie. - Ajaj, Ossstrogar! Smok wylądował na ziemi zastanawiając się, co teraz zrobić. Nie miał najmniejszej ochoty lecieć do największego miasta w okolicy, które jednocześnie było największym miastem w ogóle - była to stolica. - Nie może całe życie sssiedzieć w mieśśście... - mruknął do siebie i położył się w kępie drzew. - Ja mam czasss. * - Pójdę do Elwiry i wybłagam wybaczenie! Tak! Właśnie tak zrobię! - Verilion, gdy dłużej niż kilka godzin był sam, zaczynał mówić do siebie. - Poza tym kupiłem jej naszyjnik, może da się przekupić... Od godziny szedł już traktem. Postanowił opuścić niegościnną i nieprzyjazną stolicę. Trójka obcych zaproponowała mu pomoc, a później zniknęła bez śladu. Tak samo zniknął krasnolud. A później jeszcze kilku osobników sprzedało mu cegłę, na która został zmuszony wydać wszystkie oszczędności. - Nigdy więcej nie wrócę do Ostrogaru. Jego rozmyślania przerwał nagły szelest. Na gościniec zza krzaków wyskoczył wielki smok - przyczyna odejścia Elwiry. - Zniszszszczyłeś mi kwiaty! - wrzasnął na rycerza. - Zniszczyłeś mi życie! - Moje kwiaty sssą ważniejsze! - oburzył się Długi Ogon. - Ja cię tylko oplułem i zossstawiłem przy życiu! - Przez ciebie moja ukochana mnie zostawiła! - Huh? Czemu? - cała złość wyparowała ze smoka i została zastąpiona ciekawością. - Dlatego, że cię nie zabiłem, że ty mnie oplułeś i że jestem niedorajdą... - Fakt - uprzejmie odparł smok. - Jeszcze smok się ze mnie nabija! - wrzasnął rozpaczony Verilion i straciwszy nagle siły i chęć do życia, po czym osunął się na ziemię gotów się rozpłakać. - Ej, młody, nie rozklejaj śśsię... - Mam jej udowodnić, że jestem prawdziwym rycerzem! Że jestem odważny i godny jej ręki! - Ehh, kobiety... - Długi Ogon pokręcił głową. - Chyba wiem jak ci pomóc. Ale nic za darmo. * - ...a wtedy ten smok... go opluł! W komnacie zapanowała ogólna wesołośc. Wszystkie panny zaczęły się śmiać zalegając to na łóżku, to na podłodze. - Hehehe, mężczyźni - Mia, bliska przyjaciółka Elwiry, otarła łzy z oczu. Dawno się tak nie uśmiała. Nagle pokój ogarnął cień. Wszystkie dziewczęta spojrzały w okno i zamarły. - Elwiro! Otwórz okno! To ja! Verilion! Dziewczyna chwiejnym krokiem podeszła do drzwi na balkon. Na zewnątrz unosił się smok, a na jego grzbiecie siedział Verilion i machał do niej uśmiechając się głupkowato. Gdy czarnowłosa wyszła, chłopak zeskoczył ze smoka i podbiegł do niej. - Kocham cię, Elwiro. Dla ciebie nadstawiałem życia, żeby oswoić tego smoka. Długi Ogon przewrócił oczami. - Verilionie... - dziewczynę zatkało. - To by było na tyle - odezwał się smok i poleciał w stronę pałacowych ogrodów. - Trzymaj śśsię, młody!. - Cześć! Pozdrów Ognisty Język! - Mężczyźni... - wyszeptała z podziwem Mia przyglądając się wszystkiemu zza szyby. * - Pogrzało cię? Co żeśśś przytargał? Ssskąd maszszsz ten krzaczor?! - Przyniosssłem dla ciebie - Długi Ogon wyszczerzył zęby w uśmiechu. - To najpiękniejszszsze róże jakie widziałem. Śśśliczne kwiaty dla ślicznej sssmoczycy. Poza tym mój klombik będzie jeszszszcze ładniejszszszy niż wcześśśniej. - Ehh, mężczyźźźni... - Ognisty Język wzbiła się w powietrze zostawiając swojego małżonka sam na sam z ukochanymi kwiatami. Autor: Falka
| (c) Tawerna RPG 2000-2004, GFX by Kazzek, HTML by Darky |