Życie Saurona Rozdział 10 Wielka, błotnista kałuża odbijała promienie słoneczne. Dziewiątka mokrych, ubłoconych Nazguli leżących w kałuży też. - Chłopaki, żyjecie? - spytał Czarnoksiężnik z Angmaru, wypluwając błoto z ust. - Ja nie czuję się, jakbym żył - Khanul rozepchnął się łokciami i wstał. - No ale stoisz - odparł odkrywczo Czarnoksiężnik. - No słusznie, ale.... - nagle Khamul zamilkł. - Na Morgotha! Ja jestem goły!!!! Nazgule wzdrygnęły się i gwałtownie wstały. Rozejrzały się po sobie. Spod warstwy błota prześwitywała różowo-fioletowa skóra. - I wy też jesteście nadzy! - krzyknął Khamul z rozpaczą. - Hehe, to prawda, ale przecież trochę nagości jeszcze nikomu nie zaszkodziło. - Czarnoksiężnik uśmiechnął się zalotnie. - Przerażasz mnie - skwitował krótko Khamul, szukając jakiś liści, co by zasłoniły to, co trzeba. - Ja tam lubię błotne kąpiele w towarzystwie prawdziwych mężczyzn - odezwał się jeden z Nazguli z błogim uśmiechem na twarzy. - Robią dobrze na skórę. - Z kim ja muszę pracować?!- spytał z goryczą Khamul, owijając to co trzeba spódniczką z trawy. - Ech, nieważne - powiedział poważnie Czarnoksiężnik. - Ważne jest to, jakim cudem temu elfiemu transwestycie udało się nas pokonać. - A co tu za filozofia? - burknął Khamul. - Potrafił czarować. - Nie lubię tych przeklętych iluzjonistów... - westchnął przywódca. - Ale co my teraz zrobimy? - spytał jeden z Nazguli, relaksując się w błocie. - Trzeba wrócić do Mordoru! - krzyknął gniewnie Czarnoksiężnik, a za nim pojawiła się błyskawica podnosząca napięcie. - Ale my jesteśmy nadzy, a Lord Sauron pewnie się lekko zirytuje - jeden z Nazguli potarł różowy podbródek w namyśle. - Jak już wspominałem, nie mam nic przeciwko nagości i ekshibicjonistom - przywódca Upiorów Pierścienia dziewczęco zachichotał. - Odwiedzimy najpierw Sarumana, to na pewno trochę uspokoi Władcę Mordoru. - Ty to się leczyć powinieneś.... - szepnął pod nosem Khamul. - Jedźmy do tego Orthanku, bo potrzebuję nowych ciuchów. - Nie ma to jak silny argument - odparł Czarnoksiężnik z Angmaru. - Problem tylko w tym, że nie wiem, na czym będziesz jechał. - Jak to na czym?! Przecież od jazdy mamy nasze dzielne rumaki! - A widzisz tu jakiegoś z naszych dzielnych rumaków? Khamul spojrzał na niego żałośnie i rozejrzał się dookoła. Wszędzie błoto i kałuże, paru nagich Nazguli, wiewióry i stare drzewa. Koni tam nie było. - Gdzie mój kasztanek?! - wrzasnął nagle z rozpaczą. Nazgule przytuliły go w ramach pocieszenia i po chwili wszystkie ruszyły piechotą w stronę Isengardu. W Barad-dur panowała senna atmosfera. Cały czas tylko mordowano, torturowano, przygotowywano broń i zbroje na wojnę. Wszędzie tylko ta sama, nudna agresja i przemoc. Saurona już męczyła ta codzienna rutyna. Pomyślał sobie, że może naprawdę powinien mieć przy sobie kobietę. Z tą myślą wyciągnął palantir i zadzwonił do swojego doradcy i przyjaciela. - Saruman Błyskotliwy, słucham? - Cześć łajzo - powiedział do swojego doradcy i przyjaciela. - A, to ty - odparł tamten nie siląc się na entuzjazm. - Zaszczycę cię rozmową, albowiem chcę ci oznajmić, że jednak czegoś mi brakuje. - Zawiesił głos. - Brakuje mi miłości. - No tak... - No o co ci chodzi? Czyż nie lepsza prawdziwa miłość od kawalerskiego stanu? - spytał Sauron rozpromienionym głosem. - Ależ oczywiście - zaczął Saruman z udawanym entuzjazmem. - Pewnie, że lepsze jest przywiązanie do jednej osoby, która się szybko zestarzeje, roztyje, stetryczeje, zgłupieje i okaże się zupełnie inną osobą niż stan kawalerski i słodki smak wolności. To oczywiste, że lepsze są kłótnie, kontrola twojego wolnego czasu, reprymendy za piwo z kolegami czy oglądanie telewizji niż dotychczasowe życie. Każdy wolałby patrzeć na zdradę, mieć złamane serce, żyć w nieszczęśliwym związku i cierpieć przez kobietę niż prowadzić spokojne życie kawalera. - Skończył swój wywód donośnie. - No więc właśnie!- Sauron rozpromienił się. - Widzę, że też to rozumiesz. Saruman chciał już coś powiedzieć, ale był na tyle zrezygnowany i przerażony Sauronem, że tylko westchnął i rzucił dyplomatyczne „yhy” - Skoro tak wspaniale się rozumiemy, to czas znaleźć tą, która zostanie najszczęśliwszą kobietą w Śródziemiu! - Dlaczego najszczęśliwszą? - spytał nagle Saruman. - No bo będzie miała zaszczyt żyć ze mną! Czyż to nie oczywiste? - O tak, niezwykle oczywiste. Po prostu rzuca się w oczy... - No właśnie, też tak sądzę. Wybaczę ci tą nieprzytomność umysłową - Dzięki, o wielki - powiedział z ironicznym uśmiechem. - No więc kto mógłby być moją kobietą? - spytał po chwili Sauron. - No a o kim myślałeś? Rozumiem, że liczą się tylko niewiasty wysokiego stanu, nie żadne wieśniaczki. - Oczywiście, że nie!- wrzasnął.- Przecież nie mogę popełnić mezaliansu! To się nie godzi! - Ach... No tak. - Saruman zdawał się ziewnąć ospale. - To może Galadriela? - Hmmm.... Elfka. - Sauron zamruczał odrażająco. - Co prawda wredna z niej wiedźma, ale no ładna z niej kobieta - No i władcza - dodał Saruman. - Ech, władcza? To niedobrze chyba. No bo jeszcze by chciała mój autorytet podważać. - No tak, to niedopuszczalne. - Właśnie, właśnie... To może tą córunię Elronda z Imladris? Tak, tego z wyłupiastymi oczami. Słyszałem, że piękna kobitka z tej Arweny Undomiely - zachichotał radośnie. - Tak, wszystko by się zgadzało, jest tylko mały, tyci szczególik... - zaczął Saruman tajemniczo. - Jaki? - Córunia Elronda przeszła kurację hormonalną i nazywa się Arwenfindel. Jest transwestytą. - Jak to?! - wzburzył się Władca Mordoru. - Mieli jej wyleczyć hormonalnie trądzik. Chcieli pobrać trochę pięknej skóry Glorfindela, ale coś im nie wyszło. Tzn. wyszedł z tego Arwenfindel - cud natury. - Saruman wyjaśnił pewnym głosem. - No ale przecież słyszałem, że ten Leśnik czy Obieżyświat miał się z nią żenić. - I się ożeni. Widzisz, jemu to już przestało przeszkadzać. Ono powiedziało mu, że wybiera życie śmiertelnika, a on powiedział, że wybiera życie z transwestytą. - Jak romantycznie! - zachwycił się Sauron. - No ale to kto nam został w takim razie? - Może ta księżniczka z Rohanu? - zasugerował Saruman. - To niedaleko mnie. Grima wspominał, że niezła z niej sztuka. - Że niby ta Eowina? Ten twój Grima to nigdy gustu nie miał. Ja, Lord Sauron, nie będę się bawił z jakąś końską księżniczką! - Ale ona jest w porządku - powiedział cicho Sauron. - Ja ci dam w porządku! Jej nieokrzesany brat nastawał na cześć Nazgulątek! Ja chamstwa nie zniesem! - No jak wolisz....- Saruman westchnął. - To kto Ci został? - Jeszcze mamy Gondor... - Ale w Gondorze nie ma księżniczki - odparł biały czarodziej. - Hmm... W sumie Faramir jest dosyć dziewczęcy.... Nazgulątka dotarły wreszcie do Isengardu. Dumnie spojrzały na Orthank i pokiwały głowami w uznaniu. Kroczyły wyniośle po schodach, nic sobie nie robiąc z własnego wyglądu - a mieli na sobie tylko trochę trawy. - Puk, puk! - Zapukał Czarnoksiężnik z Angmaru. - Kto tam? - spytał po chwili głos zza ogromnych drzwi. - Czarnoksiężnik z Angmaru i dream team! - Eee... Sarumana nie ma w domu.... - Jak to nie ma w domu?! Nie rób sobie jaj, magiku! Bo jak się wkurzę, to cała twoja wieżyczka się rozpadnie! I jeszcze zobaczysz mnie bez spódniczki! - wrzeszczał lekko zirytowany Khamul. - No dobra - powiedział wreszcie Sarumna, uchylając drzwi. - Zachodźcie. - Dzięki, biały magiku! - rzucił Czarnoksiężnik. - Czarodzieju, a nie magiku! Trochę szacunku! - oburzył się Saruman. - Zwał, jak zwał... - No i co się z wami stało, co? Dlaczego latacie nago, jak powinniście byli szukać Pierścienia? - No bo tak! - krzyknął Khamul i wystawił język. - Nie bądźcie dziecinni... Co się stało? - To... to... - Czarnoksiężnik zaszlochał. - To ta paskuda, wredny transwestyta i magik-amator Arwenfindel! - ARWENFINDEL?! - zagrzmiał Saruman. - Cholercia, dobrze, że Sauron nie wybrał córuni Elronda - westchnął cicho. - Daj mi jakieś ładne szaty, magiku - powiedział Khamul - A ja chcę coś do jedzenia!- odezwał się następny Nazgul. - A ja do picia! - A ja chcę obejrzeć Luz Marię! - Za stary jestem na takie rzeczy - szepnął cicho Saruman, załamując ręce. [c.d.n.] Autor: Nekko
| (c) Tawerna RPG 2000-2004, GFX by Kazzek, HTML by Darky |