"Bajki o smoku" "Bajka o smoku co miał szczęście" Żył raz smok już bardzo stary Co niegdyś rycerzy chmary Kładł jednym ognistym tchnieniem. Teraz w jamie nad strumieniem Legł wśród skarbów zatrzęsienia, Chłopi zaś z przyzwyczajenia Prowadzali mu wciąż krowy, Świnie, czasem białogłowy... Więc ów smok bardzo wiekowy Wiódł wciąż żywot luksusowy. Tak się jednak raz złożyło Że się we wsi pojawiło Dwóch rycerzy dzielnych, młodych; Poczynili więc zawody Kto pierwej dopadnie smoka, wróci z jego głową w trokach. Toteż osiodłali konie Przybrali się w hełmy, zbroje, W mieczyska się uzbroili I po chwałę wnet ruszyli. Każdy zdążył własną droga Obdarzywszy miną srogą Rywala na pożegnanie, Każdy pewien swej wygranej. Pierwszy pędził ile siły- W końcu to wyścigi były. Toteż konia wciąż poganiał Choć ten się na nogach słaniał Drugi znowuż dla odmiany Bardziej był opanowany. Skrzętnie trasę zaplanował, Po czym lekko pokłusował. Jakież było ich zdziwienie, Gdy przy jamie nad strumieniem Obaj równo się zjawili. Tak się wtedy wraz zeźlili, Że dobyli swoich mieczy. Jeden jął drugiego sieczyć, Tamten dłużny nie zostawał, Też na niego wciąż nastawał. Smok głosami wywabiony Patrzył na to przykulony, Bowiem walki perspektywa Strachem wnet go przepełniła. Lecz rycerze dzielni, śmiali Sami się wyzabijali, Bo nastając tak mieczami Wzajem się ponadziewali. Smok popatrzył, rzekł nieśmiało: "Znowu jakoś się udało...", po czym wolno się obrócił i na górę złota wrócił. "O smoku potwornym i dziewicy jeszcze straszniejszej" Była raz malutka wioska, Pokojowa i beztroska, Co to wobec, wszem słynęła Z tego, ze w niej dziewic nie ma. Tak to we wsi było bowiem, Że tu każdej białogłowie Wciąż wesele w myślach było. Szybko więc się to iściło, Bo młodzieńcy nieroztropni Też w związkach byli pochopni. Gdy raz smok przybył nad wioskę, Mącąc spokój i beztroskę Od razu zażądał dziewic. Wszyscy bardzo się przejęli, Lecz powiedział wnet chłop jeden: "Naraz upiec dwie pieczenie okazja nam się nadarza. Ślijcie po córkę młynarza!" Mówią, że każda potwora Znajdzie swego amatora, Lecz gdy widzą tą dziewoję Wycofują słowa swoje: Rozczochrana, nieumyta, czarnymi zębami zgrzyta, twarz przebrzydła, skóra blada, zachrypniętym głosem gada, co się tuszy zaś ma tyczyć, nikt nie zdołałby jej zliczyć. Wiec gdy smok ją wzrokiem przeszył, zaczął łzawić, wnet się speszył, jął przepraszać całą wioskę za fatygę i za troskę, mówił, ze już lecieć musi, by rycerzy zbyt nie kusić. Wieś krzyknęła jednak chórem, że się zbiera na wichurę, że powinien raczej zostać, bo go piorun jeszcze schłosta, a posiłek ma gotowy z pierwszorzędnej białogłowy. Smok wnet zaczął panikować, Pragnął głowę w piasek schować, Lecz zapomniał on pechowo, Że kamienie ma pod głową. Toteż wcale nie dziwota: Smok śmiertelnie łeb zgruchotał. A jak stała, stoi wioska Pokojowa i beztroska. (choć i w takich wsiach się zdarza kłopot jak córka młynarza). Autor: Ygreck
| (c) Tawerna RPG 2000-2004, GFX by Kazzek, HTML by Darky |