RETROSPEKCJE: "ZWIERZENIA ORKA, cz. 4" Dzień 31 Wreszcie znalazłem bród. Przeszedłem przez niego. Jestem teraz po drugiej stronie rzeki. Co to za rzeka? Nie wiem, idę dalej. Na północ. Dzień 32 Obudził mnie krzyk. Nie wiem kto krzyczał. Wystraszyłem się. Gdy poszedłem w tamto miejsce nikogo nie było. Dziwne. Zobaczyłem jednak jakiś ruch w krzakach. Nie podszedłem. Dzień 33 Znalazłem przytulną grotę. Przytulną - to słowo znaczy chyba coś, jakby moją wieżę. Nie wiem. Widziałem to słowo w tej książce. Wokoło dużo pożywienia i nie mam się czego bać. Dzień 34 Postanowiłem zostawić moje rzeczy w grocie i nazbierać owoców. Chociaż nie czuję Jego mocy, nie boję się. Wyszedłem na wzgórze. Piękny widok. Patrzę na wschód. Ciemno. Tam jest moja wieża. Dlaczego? Nie wiem. Zbieram owoce takie jak te za rzeką. Ruch. Biegnie na mnie coś wielkiego. Coś strasznego. Nie wiem co zrobić. Nie mam broni. Czekam. Stwór atakuje. Wpół skoku zatrzymuje się. Zdezorientowany - tak to odpowiednie słowo. Ucieka. Teraz już wiem. On mnie nie opuścił. Dzień 35 Myślę, że ten stwór, którego wczoraj spotkałem był przyczyną tego wrzasku, który zbudził mnie 32 dnia mojej wędrówki. Kto krzyczał? Nie wiem. Wiem że wieża jest daleko. On jeszcze nie pozwala mi wrócić. Czuję go. Mówi, że za dwa dni mam wyruszyć. Wieża jeszcze dalej. Dzień 37 Znowu widziałem ludzi. Obserwowałem ich z ukrycia. Nie zauważyli mnie. Mówili coś o wyspie Kair Andrus. Gdzie to jest? Nie wiem. Niedługo muszę wyruszyć jeszcze dalej od wieży. Muszę Dzień 38 Zebrałem trochę jedzenia i wyruszyłem. Dzisiaj żadnych ludzi, ani innych istot. Ale poczułem coś. Zdaje się, że to był Nazgul. Nawet tu. Nawet tak daleko. One nie są złe. Więc dlaczego takie straszne? Nie wiem. Kim oni są? Dzień 40 Znów rzeka. Idę obok niej. Idę długo. Nie jestem zmęczony. Jestem głodny. Moje zapasy się kończą. Nie ma roślin. Wracać? Nie. On jeszcze nie chce. Dzień 41 Wyspa. Czy to jest Kair Andros? Nie wiem. Chyba tak. Ludzie. Dużo ludzi. Boję się. Idą w przeciwnym kierunku. Kryję się. Idę dalej. Na wyspie pusto. Jedzenie. Dużo jedzenia. Nagle. Tak to On. Przypomina o swojej obecności. Nie. To ostrzeżenie. Nagle dwóch ludzi łapie mnie. Nie mam szans. Leżę związany. Rozmawiają. Rozumiem ich język. Taki jak mój. Nie chcę umierać. Nóż. Mam nóż. Rozwiązać się. Szybko. Nie zwracają uwagi. Pokaleczyłem się, ale węzy puściły. Co teraz? Nie wiem. Czuję go. Jego moc nadchodzi. Jest zły. Zły, że mnie pochwycono. Tamci nie żyją. Uciekam. Bliżej domu. Jego moc jest większa. Dzień 42 Nie. Dalej na północ. Ale idę. Nie sprzeciwię się mu. On mnie wszystkiego nauczył. Żyć Dzień 44 Szedłem długo. Wokół pusto. Sucho. Co to za miejsce? Odwracam się. Wielka brama. Za nią On. Czuwa przy mnie. Idę na północ. Nie ma gdzie spać. Wszędzie pusto. Kamień. Dom Dzień 45 Zaczęło być wilgotno. Bagna. Mokre bagna. Kiedy się potknąłem zobaczyłem twarze. Martwe twarze. Strach. Boję się. Oni są martwi - mówi. I tak się boję. Znowu nie ma gdzie spać. Nocą światła. Dużo świateł. Ich światła. Dzień 46 On pyta: boisz się? Tak. Już niedługo - mówi. Dzień 47 Idę. Bardzo szybko. Czuję, że mi pomaga. Idę dzień i noc. Dzień 49 Przeszedłem ogromną odległość. Wiele staj w dwa dni. Ciemna kraina. Jego moc. Czuję. Jest blisko. Jak to możliwe, skoro ciągle się od niego oddalam? Nie wiem. Dzień 50 Ogromna moc. Jakby on sam gdzieś w pobliżu. Pytam co to były za martwe stworzenia. Ludzie i elfy. Wielka bitwa. Czy oni byli źli, skoro zginęli? Nie wiem. On jest na mnie zły. Nie chce, żebym myślał o takich rzeczach. Czyta w umyśle. Dzień 52 Wreszcie dotarłem. Twierdza na skraju lasu. Wielka i straszna. A w niej On. Na pewno On. Cała okolica była pusta, cicha, straszna. Nazgul. Kazał mi oddać wszystkie zwoje i pergaminy oraz skóry. Oddałem. Pokazał mi moje miejsce. Ale to nie jest moja wieża. On mówi, że niedługo wrócę. Dobrze. Bardzo dobrze. Dzień 54 Mieszkam tutaj już dwa dni. Chcę odejść, ale on mówi nie, jeszcze nie. Mimo wszystko trochę się boję. Dzień 55 Dzisiaj obiecał mi że wrócę do domu. Zaufałem mu. Rzeczywiście. Pod koniec dnia przyszedł Nazgul i kazał mi się spakować. Kazał mi czekać. Nagle ściana zatrzęsła się, a później fragment pociemniał, utworzył drzwi. Głos w mojej głowie mówił: "wejdź". Weszłem. I zobaczyłem całe Śródziemie z góry. Nagle. Okropny hałas w mojej głowie. Nie mogę tego wytrzymać. Zemdlałem. Dzień 56 Obudziłem się. Gdzie jestem? Tak, to moja wieża. Dobrze. Pozwolił mi odpocząć przed następną wyprawą. Coraz więcej moich braci przebywa drogę obok mojej wieży. Autor: Ruichi e-mail: ruichi@vgry.net

| (c) Tawerna RPG 2000-2004, GFX by Kazzek, HTML by Darky |