Życie Saurona Rozdział 7 - Jaki ja mam dobry humorek! – Sauron zaświergotał radośnie, przeciągając się na łożu. – Nie dość, że jestem taki super facet – w tym momencie zrobił minę a'la Clint Eastwood – to jeszcze czułem Farinellego! Sauronku – zaczął mówić sam do siebie – jesteś taki wspaniały, mądry i przebiegły, że nawet nie można sobie wyobrazić! - Sauron począł śmiać się szaleńczo, przeglądając się w lustrze z podziwem. – Hmm... Teraz pokoncentruję się i spróbuje odgadnąć co się dzieje z Pierścieniem – uśmiechnął się błogo. Nazgulątka dumnie galopowały na swych rumakach. Podążały w kierunku beznadziejnej mieściny, niegodnej ich znamienitych osobowości. Podążały do Bree, do którego zbiegły przebrzydłe hobbity w obawie przed tak miłymi istotkami jak Upiory Pierścienia. Nazgule bardzo się tym zirytowały... Dotarli już do bram miasta, które subtelnie przekroczyli, rozjeżdżając odźwiernego. - Czuję Farinelliego! - odezwał się Czarnoksiężnik z Angmaru z entuzjazmem. - Wszyscy czujemy – oparł chłodno Khamul. – Nie wywyższaj się. - Ech, nieważne! I tak nie zrozumiesz! - Pierścień Lorda Saurona jest gdzieś tam – Khamul rezolutnie machnął ręką na rząd 30 budynków. - No to rzeczywiście bardzo jesteś konkretny! – syknął złośliwie Czarnoksiężnik, a reszta zapiszczała, tworząc klimat. - Tam jest jakaś beznadziejna gospoda – rzucił Khamul, jakby od niechcenia. – Jak ich tam nie będzie, to przynajmniej napijemy się piwa. - Khamul! Ty demoralizująca kreaturo! – krzyknął Czarnoksiężnik. – Alkohol jest szkodliwy dla mózgu i wątroby... - Nie masz wątroby, a tym bardziej mózgu! – wrzasnął Khamul. - Jesteś nieuprzejmy – odparł przygnębiony. - Sauron nie pozwolił nam pić. Poza tym, nawet gdyby, to barman pewnie nam nie sprzeda.... - Czarnoksiężniku, jesteś posępnym Nazgulem, a nie 12-latkiem z lewą legitymacją udającym, że ma 19 lat! - Myśl o priorytetach, mój drogi – odparł dumnie Czarnoksiężnik. – Zresztą, dosyć gadania! Idziemy do gospody! Nazgule bez zbędnych grzeczności wkroczyły do taniej, tandetniej gospody i szukały wzrokiem kogoś sensownego. Ich wzrok zatrzymał się na zapijaczonej twarzy poczciwego barmana. - Człowieku parszywy!- zwrócił się do barmana Czarnoksiężnik. – Gdzie się chowają małe hobbity? - Eee – barman zająknął się. – Jakie hobbity? - Cztery hobbity! – Czarnoksiężnik, troszkę zirytowany, złapał mężczyznę za gardło. - Ach! Te hobbity... Trzeci pokój w korytarzu po prawej stronie – powiedział pospiesznie. - Dzięki – rzucił barmana na podłogę. - Korzystając z okazji – zaczął Khamul - poprosimy dziewięć kufli piwa. - Ja nie chcę piwa – powiedział cicho Czarnoksiężnik. – Podaj mi mleko... i wisienki alkoholizowane. - Aleś zaszalał... – powiedział Khamul z politowaniem. - O! Patrzcie no na tego! – krzyknął jakiś pijak wskazując na wodza Nazguli. – Panienka pije mleko! Hahaha! - Co za durny człowiek – powiedzial Khamul sam do siebie, wiedząc co się stanie za chwilę. Czarnoksiężnik z Angmaru podszedł do pijaczka bez słowa, wyciągnął długi miecz, zamachnął się i odciął nierozsądnemu mężczyźnie zapijaczony łeb. Po całej gospodzie płynęły hektolitry czerwonej posoki, ale nie przeszkodziło to innym klientom w spokojnej egzystencji. Nazgule wypiły co nie co i udały się do wspomnianego korytarza. Wybrały trzecie drzwi po prawej stronie i posępnie wkroczyły, trzymając swoje długie miecze. Rozejrzały się po pokoiku, zlokalizowały łóżka i zaczęły ciachać ostrzami dookoła. - Tu nic nie ma!!! – Khamul zaczął się drzeć. - Widzę, że nic nie ma!- Czarnoksiężnik zaczął łzawić. – Przebiegłe hobbity!! Nazgule zaczęły piszczeć na całe Bree. A że były trochę zirytowane, to wybiły pół gospody w pień, by ulżyć złości.... Tymczasem w Orthanku... - Witaj, Gandalfie! – powiedział Saruman Biały serdecznie. – Zapraszam na piętro. - Witaj, Sarumanie Mądry... - rzekł Gandalf, popalając fajkę. - Możesz mi mówić Sarumanie Genialny – odparł biały czarodziej z uśmiechem – zachodź, zachodź, nie krępuj się! Czarodzieje kroczyli stromymi schodami na górę, do prywatnych komnat Sarumana. - Bardzo mnie cieszy twoja wizyta, dawno mnie nie odwiedzałeś – powiedział pan Orthanku przymilnie. - Sarumanie, przybyłem po radę mędrca – zaczął szary czarodziej. - Więc dobrze trafiłeś, hihihi – zaczął się śmiać, machając rękami z podziwu dla siebie. - Chyba wiem, gdzie jest Jedyny Pierścień – powiedział konspiracyjnie Gandalf. - Gandalfie, nie przejmuj się. - Nie rozumiesz?! – szary czarodziej mówił podniesionym głosem. – Znalazłem Pierścień Saurona!!! W tym czasie Saruman słuchał lub też wydawał się słuchać ze spokojem i nagle, ni z tego, ni z owego, pozamykał wszystkie drzwi komnaty. - Co robisz, Sarumanie? – zapytał Gandalf zaniepokojony. - Usiądź, przyjacielu – odparł miłym tonem głosu. - Ale Sarumanie! - Siedź! Chciałbym, żebyś z kimś porozmawiał... Pomyśl, gdzie jest miejsce potężnych czarodziejów, takich jak my? - No... W Śródziemiu, póki możemy pomóc... - No niezupełnie... Miejsce jednostek wybitnych jest przy boku zwycięzcy – Saruman zaczął krążyć wokół zasłoniętego szmatami palantiru. - Do czego zmierzasz, Sarumanie?! – Gandalf był już wyraźnie wkurzony. - Do tego, że powinniśmy się sprzymierzyć z kimś, kto jest na poziomie, no może nie pod względem wzrostu, czy porównując do mnie – geniuszu. No ale na tle innych – osoby całkiem na poziomie, godnej nas.... Czarodziej zatoczył ostatnie koło wokół stojaka na bieliznę, na którym trzymał palantir. Uniósł dłonie do góry i szybkim ruchem ściągnął szmaty, a ich oczom ukazał się widzący kamień. Gandalf wstał oburzony, ale Saruman rzucił go na kanapę. - Czekaj, wykręcę numer... – czarodziej zaczął ruszać ręką nad palantirem. - Czego chcesz?! - odezwał się Sauron. - Lordzie, mamy gościa - Saruman uśmiechnął się. – Przełącz na video i spójrz na naszego szarego przyjaciela, Gandalfa. - Hmmm.... Witaj, Gandi! – odparł, oblizawszy się uprzednio. - Nie mów do mnie Gandi, paskudny potworze! - Och, nie bądź taki sztywny... To jak? Przyłączasz się? –spytał Sauron. - Nie!!! - Oczywiście, że się przyłączy – rzekł Saruman, nie zwracając uwagi na słowa drugiego czarodzieja. - Nigdy! - Gandi, nie bądź taki drobiazgowy... – zaczął Władca Mordoru. – Sojusz z nami będzie dla ciebie opłacalny. - Tak! Sojusz z Dwoma Wieżami!! - krzyknął Saruman entuzjastycznie. - No zwał, jak zwał... – Sauron zgasił zapał kolegi. – No to jaka jest twoja decyzja, magiku? Nie daj się namawiać. - Po moim trupie! Na honor Czarodzieja! - Ech, szkoda, no ale jak wolisz.... – Sauron westchnął. - Sarumanku, zajmij się panem Gandalfem, tylko przedtem zabierz mu całe fajkowe ziele. Przyda się nam.... - Oczywiście, Sauronku. - No to pa! Niech moc Jedynego będzie z tobą! A z tobą nie, Gandi – Sauron wystawił język i rozłączył się. Saruman przykrył palantir szmatami i spojrzał na zirytowanego Gandalfa. - No Gandi, zmykaj na dach! – odparł czarodziej, wskazując schody. – Trzeba było się zgodzić... Ach, razem moglibyśmy zdominować tego kurdupla Saurona... No ale jak nie chcesz, to nie. Saruman wysłał biednego szarego czarodzieja na sam szczyt Orthanku, a sam udał się do Fangornu, by przekabacać entów. Póki co, wszystko toczyło się jak trzeba.... Autor: Nekko
| (c) Tawerna RPG 2000-2004, GFX by Kazzek, HTML by Darky |