| ŻYCIE SAURONA Słońce wschodziło od strony Mordoru, oświetlając czarne, połyskliwe szaty dziewięciu dzielnych jeźdźców... Galopowali oni romantycznie przez stepy Rohanu, ich peleryny powiewały na silnym wietrze, a w uszach szumiała im trawa równin rohańskich.... Nagle Czarnoksiężnik z Angmaru, jadący niby kaczka przewodząca kluczem lecących za nią kaczek, gwałtownie zatrzymał swego rumaka, powodując zderzenie wszystkich Nazguli i w skutku - utworzenie sterty koni i Upiorów Pierścienia na rohańskiej trawie. - Co ty wyprawiasz?! - wrzasnął Khamul otrzepujący się z ziemi i pyłków kwiatów. - Coś słyszałem.... - odpowiedział tajemniczym głosem, oglądając się powoli dookoła. - Wiesz, ja też sporo słyszę, ale to chyba nie powód, żeby narażać nas na paćkanie się w trawie!!! - odparł drugi w kolejności Upiór, a reszta zdawała się go popierać, jęcząc przeraźliwie z bólu. - Ale to inne konie!! Cały oddział koni! Poczekajcie chwilę - Czarnoksiężnik nachylił się nad ziemią, nasłuchując - 35 koni! - To niemożliwe! Ja słyszę 33! - powiedział pewnie siebie Khamul, znów otrzepując się z ziemi i pyłków kwiatowych po zakończeniu czynności nasłuchujących. - Nie sprzeczaj się! 35! - 33! - Załóż się!! - Czarnoksiężnik powiedział głosem obrażonej 8-latki. - Dobrze! Zakładam się o twoją porcje dzisiejszego obiadku!! - A ja o twoją! Hahaha! - Chłopcy! Ponad 30 koni! Toż to armia! Zginiemy!!!!!! - jeden z Nazguli piszczał, bynajmniej nie posępnie. - Przyjaciele, nie dajmy się panice! Ustawmy się w szyku bojowym!!! - Zarządził Czarnoksiężnik dosiadając konia, robiąc z nim potrójne salto i wskakując przed swoich towarzyszy, którzy po swoich potrójnych saltach ustawili się w kształcie litery V. - A jak będą bardzo uzbrojeni? Przecież nie poradzimy sobie!! - począł krzyczeć tchórzliwy Nazgul z końca szyku bojowego. - Eeee... To stoimy nieruchomo i udajemy pomnik przyrody! - krzyknął Czarnoksiężnik, a Upiory go poparły piszcząc przerażająco. - Tylko nie piszcie tak głośno... Po 10 min tętent kopyt dudnił coraz mocniej w uszach przerażonych Nazguli... Wiatr wiał im w oczy, które już potrafiły rozróżnić z dala sylwetki jeźdźców na koniach. Z każdą chwilą oddział był bliżej pagórka, na którym dumnie stało dziewięciu Czarnych Jeźdźców. Gdy Rohirrimowie wreszcie dotarli, ich przywódca odezwał się: - A co to ma być, na Helma?! Czy któryś z was widział to już wcześniej? - zwrócił się do swoich wojowników. - Spójrz, tam jest kamienna tabliczka z jakimś napisem! - zauważył jeden z jeźdźców, po czym zbliżył się do kopyt jednego z rumaków, przy których ustawiono napis. - I co tam przeczytałeś? - spytał przywódca. - "To tylko zwykły i bezwartościowy pomnik przyrody. Odjedź jak najprędzej i nie zawracaj sobie głowy dziewięcioma figurkami. Do widzenia!" - przeczytał, a jeźdźcy poczęli się uważniej przyglądać nieruchomym Nazgulom. - A czym jest pomnik przyrody? - przywódca spytał, jakby sam siebie. - Hmm, a co tam! Nawet ładnie to tu wygląda! Wracajmy do zamku, albowiem zgłodniałem! - zarządził, a inni jeźdźcy zawrócili swe konie. Lecz nagle usłyszeli cichy pisk... Był to jeden z Nazguli, ucieszony z powodzenia swego podstępu z użyciem kamiennej tabliczki. Pisk w końcu zamienił się w delikatny, kobiecy śmiech. Jeźdźcy Rohanu natychmiast zawrócili i okrążyli pomnik przyrody. - Toż to brzmi jak niewiasta! - wrzasnął przywódca. - Eee... Hihihi... Tak, panie... Jesteśmy białogłowy z...... eeee... Lorien? - Czarnoksiężnik przemówił wysokim głosem, wykorzystując skojarzenie Rohirrima. - Ach! Czcigodne elfki z kraju Pani Galadrieli! - Przywódca zsiadł z rumaka i zdjął hełm. Oczom Nazguli ukazał się młody mężczyzna z długimi, jasnymi lokami, lekko przybrudzonymi krwią, potem i ziemią. - Jestem Eomer z Rohanu! Krewny króla Theodena i przywódca tego wspaniałego oddziału! - przedstawił się i pokłonił nisko. - Och! A ja jestem.... eee... Eneraida.... Maradavitzanka z Loth Lorien, a to są moje służki, pokłońcie się, dziewczyny! - Czarnoksiężnik krzyknął do skołowanych i jeszcze niezorientowanych w sytuacji Nazguli, które jednak kulturalnie się pokłoniły. - Pani! To dla nas ogromny zaszczyt! Rzadko kiedy mamy okazję spotkać na ziemiach rohańskich tak wspaniałych gości! Pani, czy zrobiłabyś nam tą przyjemność i ukazała swe lica, chowające się pod czarną szatą?? - spytał Eomer z nadzieją. - Och nie!! - wrzasnął Czarnoksiężnik - Nie możemy, bo..... - Bo odbywamy podróż duchową, jaśnie panie - dokończył Khamul - nie możemy pokazywać swych twarzy żadnemu mężczyźnie przez 2 miesiące. Zostały nam jeszcze 2 tygodnie. Właśnie wracamy z podróży do naszego rodzinnego lasu... - Och, pierwszy raz słyszę o takim zwyczaju wśród elfów... Bardzo ciekawe.... To może zaszczycą swą obecnością króla Theodena? Proszę udać się z nami na zamek! - Ależ nie możemy.. Bardzo byśmy chciały przyjąć to wspaniałe zaproszenie, jednakże obowiązki wzywają. Poza tym przed królem Rohanu chciałybyśmy się pokazać w lepszych szatach i odkrytymi twarzami. Także wybacz nam, drogi Eomerze, ale nie możemy skorzystać z twojej propozycji... - powiedział Czarnoksiężnik, dumny w głębi serca ze swojej świetnej gry aktorskiej. - To wielka szkoda dla nas wszystkich... Pani, wasze rumaki są naprawdę piękne! Żaden Rohirrim by się ich nie powstydził. Z czyjej to stadniny pochodzą? - spytał Eomer, poklepując posępnego zwierzaka po pysku. - Ze stadniny? Eee, no.. pochodzą ze stadniny Keleborna - odparł pospiesznie. - To wspaniałe zwierzęta. My, którzy wielbią konie, jesteśmy zachwyceni! - Hehe, fajnie... To znaczy, panie, bardzo nam schlebiają twe słowa. Hihihi - Czarnoksiężnik zalotnie zakrył delikatną rączką w rękawicy z ćwiekami usta. - Przepraszam, o dzielny Eomerze, ile macie koni w tymże oddziale? - wtrącił ni stąd, ni zowąd, Khamul. - 154 konie, a na każdym uzbrojony po zęby wojownik, a co? - zapytał młodzieniec z szerokim uśmiechem na ustach. - ...nic.... - dreszcz strachu przeleciał po plecach Upiorów Pierścienia. - Skąd Rohan ma na to fundusze?! - spytał z przerażeniem Czarnoksiężnik. - No cóż, w całym Śródziemiu sprzedajemy szczotki do włosów z włosia końskiego... Pani, sama wiesz, jak elfom zależy na doskonałej fryzurze. 75% produkcji wykupują elfy z Mrocznej Puszczy... Dzięki temu nasze królestwo już niedługo będzie największą potęgą ekonomiczną Śródziemia! - powiedział dumnie Eomer, a inni jeźdźcy dumnie klaskali, ocierając łzy wzruszenia. - A no tak, o czymś takim nie pomyśleliśmy.... - zamyślił się pierwszy Nazgul. - Nie pomyślałyście chyba, prawda drogie panie? - spytał podejrzliwie przywódca oddziału. - Ach, tak, oczywiście! Nie pomyślałyśmy! Wybacz, panie, odbywam kuracje hormonalną, czasem się mylę... - odparł błyskotliwie. - Aha..... Eee... To musi być niezwykłe przeżycie.. - Eomer drapał się po głowie zakłopotany. - Drogi Eomerze, czy mógłbyś nam powiedzieć, jak najszybciej trafić do krainy Shire? - spytał z radością w głosie Czarnoksiężnik. - Przecież zdążacie do Lorien, to w przeciwna stronę! - No tak, ale jak już powrócimy do lasu, to zamierzamy odbyć kolejną podróż duchową do Shire - Czarnoksiężnik dalej wciskał kit. - Aha, rozumiem, moja droga.. - uśmiechnął się zalotnie do czarnego jeźdźca. - Tak więc najlepiej będzie jak przeprawicie się przez Isenę, przejeżdżając obok Isengardu. - Och, hihi, toż to siedziba Sarumana! - zakrzyknął radośnie, a pozostałe Nazgule ucieszyły się niezmiernie. - Tak, Biały Czarodziej mieszka w Orthanku, pięknej wieży. Odwiedźcie, go jeśli będziecie mogły, to wielki mędrzec! - No bez przesady z tym mędrcem, ale nie martw się, na pewno go odwiedzimy! Eomerze, musimy ruszać w drogę! Czas już na nas. Wiedz, ze to było dla nas niezapomniane spotkanie. Będziemy wspominać twoją dobroć i rady. A tymczasem żegnaj! - odparł Czarnoksiężnik dramatycznie. - Pani, ranisz me serce, albowiem zauroczyłaś mnie, a teraz mnie opuszczasz! Nie wiem jak zniosę swe marne życie bez twojego towarzystwa! Obiecaj mi, ze jeszcze przybędziesz do Rohanu i zobaczymy się ponownie! - Eomer krzyknął z rozrzewnieniem. - Bądź tego pewien, mój wojowniku. Jeszcze tu przybędziemy! Hihihi - powiedział Czarnoksiężnik i Nazgule ruszyły, dalej przemierzając rohańskie stepy na swych czarnych rumakach jak klucz kaczek i ciesząc się, że udało im się uniknąć potyczki. - Ach, wyglądają tak dostojnie... - Eomer rozmarzył się, a po chwili spojrzał na ziemię, na której stały konie przybyszów - Na Helma!! Co to za plugawe robale?! Toż to hańba dla Rohanu! Miłujące piękno elfki odwiedziły naszą ziemię, a z niej wylęga się obleśne robactwo! To pewnie wina tych orków! Panowie, jeźdźmy na zamek! Nie mogę już na to patrzeć! I oddział Eomera w sile 154 koni ruszył w stronę zamku Theodena... Autor: Nekko email: nekko@interia.pl |  |  |