| ŻYCIE SAURONA Rozdział 2 "Już po dziewiątej, a ten przebrzydły czarodziej nie dzwoni!! Pewnie zabawia się gdzieś z tym swoim szarym pobratymcem! Że też ja, wielki Sauron, Czarny Lord, muszę się użerać z takimi amatorami! Ta cała sytuacja z biednym Farinellim źle wpływa na moje samopoczucie. Ja tęsknię! Ja go potrzebuję! Ale zamiast tego, moja wrażliwa osobowość jest narażona na kontakty z tępymi orkami i goblinami. Właśnie! Muszę wezwać Nazguli! Trochę, co prawda, posępni, ale przynajmniej ich IQ przewyższa iloraz inteligencji kalarepy. No i zawsze jakaś odmiana po tylu latach z zielonkawymi śmierdzielami.... Och! A co to?!" - rozmyślania Saurona przerwała tandetna melodyjka dobiegająca z błyszczącego kryształu palantira. - Czarny Lord, słucham? - mały osobnik przemówił udawanym basem. - Tu Saruman Mądry! - odrzekł głęboki i poważny glos. - No wreszcie, długo musiałem czekać na ten telefon, na Morgotha! - Sauron uderzył swoją mała piąstką w stół. - Przepraszam, sprawy zawodowe... - Zawodowe, tak? Znowu się zabawiałeś przy fajkowym zielu z tym niedoinformowanym iluzjonistą! - Czarny Lord zaczął krzyczeć już swoim naturalnym, piskliwym głosikiem. - Cel uświęca środki, powiedzmy... W każdym bądź razie, Sauronie, wiele się dowiedziałem... - Coś o Farinellim???- spytał z nadzieją. - No, niezupełnie... Ale podejrzany jest fakt częstej obecności Gandalfa Szarego na północnym zachodzie. Co chwila udaje się na jakieś zadupie, Szajr, Szejer, Shiro... Shire! Żyją tam jakieś małe pokurcze. - Czy to nie stamtąd mamy fajkowe ziele?? - w głosie Lorda pobrzmiewało rozmarzenie. - A tak, rzeczywiście... - Więc może twój niewyżyty kolega w tych szarawych łachmanach bywa tam właśnie po towar... - No może... Pewnie masz rację, co ci się zresztą rzadko zdarza. - Co powiedziałeś, obleśny staruchu?! Jak tego nie odszczekasz, to ja pójdę do tej twojej wieży i... - zaczął sugestywnie Sauron. - Nie, nie! Ja już przepraszam! Masz rację, bo w końcu co mają biedni, mali wytwórcy tego zielska do wielkiej polityki... - Ano właśnie. Więc niczego się nie dowiedziałeś! Nie mam z ciebie żadnego pożytku, rozleniwiony burżuju! - Że przepraszam bardzo jak?! A kto ci przesyła odżywki z kory drzew Fangornu?! Chyba ktoś tu nie docenia mego geniuszu... - odparł czarodziej z rozżaleniem. - Jakiego geniuszu, skorumpowany pseudo-Majarze?! Prześlij mi w sobotę coś na porost włosów, to może ci przebaczę! A teraz załatwię sobie nowych pracowników. - No chyba nie Dziewięciu?! - A co do nich masz, padalcu?! - No piszczą niemiłosiernie! A wzywaj ich sobie, ja idę do lasu! - A idź! Niech spłynie na ciebie błogosławieństwo Farinelliego! - Tak, tak... Wzajemnie... Sauron schował połyskliwy palantir pod sosnowym łóżkiem i wygładził swe czarne, atłasowe szaty. Chrząknął parę razy i począł myśleć (z trudem, co prawda, ale jednak) jak by tu przywołać swoje sługi... Po dwóch godzinach, z konsternacją na twarzy, udał się do swojego tajnego laboratorium, ukrytego za garderobą. Był to mały pokoik urządzony w stylu "Obłąkanego Cowboya Nękanego Kompleksem Niższości" z rzeźbą przedstawiającą dwóch młodych elfów w dwuznacznej pozycji, w środku pomieszczenia. Sauron podszedł do szafki z magicznymi eliksirami i odżywkami do włosów. Po chwili wybrał fioletową fiolkę i wylał jej zawartość na kawałek podłogi pod zielonkawym kominkiem. Gdy parkiet zaczął świecić różowym blaskiem, Czarny Lord zdjął pelerynę i począł wykonywać dziwny taniec dookoła magicznego kręgu. Po trzech minutach wokół Saurona pojawił się jasny dym. Wyłoniło się z niego dziewięć fioletowych postaci. - Ave Sauron! - powiedzieli chórem, posępnymi głosami. - Nareszcie! - odparł, zakładając czarną pelerynkę. - Co tam, chłopcy? Jak zdrowie? - Dobrze, panie, dziękujemy... - A gdzie wasze czarne szaty? - spytał, przyglądając się z zainteresowaniem fiołkowej skórze Nazguli. - Zdematerializowały się w drodze, Czarny Lordzie - odpowiedział ze spokojem Upiór Pierścienia stojący w środku i uważający się za przywódcę Dziewięciu. - Aha... A jak tam wam było w innej sferze? - Sauron ponownie spróbował rozpocząć konwersację. - Miło, dziękujemy... - Może byście się bardziej postarali??!! Wezwałem was, bo myślałem, że mogę z wami inteligentnie pogadać! - ze zdenerwowania niskiemu człowieczkowi włosy dęba na głowie stanęły. - ......... - Nazgule spuściły swe posępne, fioletowe łby i czekały w milczeniu. - Dobrze, mam inny pomysł... - zaczął Sauron z uśmiechem. - Kto jest najpotężniejszy w całym Śródziemiu? - Ty, Czarny Lordzie... - odpowiedzieli chórem poważnymi głosami. - A kto będzie niebawem władać całym Śródziemiem? - Czarny Lord, Sauron... - A kto szczyci się najładniejszym okiem w całym Śródziemiu? - Jedyny władca Pierścienia, Czarny Lord, Sauron... - powiedzieli kłaniając się w pół. - He,he - rozmarzył się kurdupel - wiedziałem, że nie zawiodę się na waszej inteligencji! Teraz możecie odejść. Zajmijcie komnaty na najwyższym piętrze Barad-dur, z tarasem widokowym. Od jutra zajmiecie się popędzaniem leniwych orków. A teraz: dobranoc, moje wierne sługi! Tylko nie piszczcie w nocy, mam bardzo lekki sen. - Dobranoc Lordzie, oby najposępniejsze z posępnych wizji nawiedziły cię podczas mrocznego snu, który ześle na ciebie czarny demon nocy... - Eeee... Taaa, dzięki... Idźcie już! - odpowiedział niepewnie Czarny Lord. Dziewięć fioletowych pokrak opuściło tajne laboratorium, a zmęczony Sauron udał się do swojej luksusowej komnaty, rzucając jeszcze ostatnie spojrzenie na rzeźbę młodych elfów. Następnego dnia Sauron obudził się z silnym postanowieniem zrobienia czegoś złego. - Zrobimy NARADĘ!!! - krzyknął radośnie. - A potem potorturujemy paru złapanych ludzi i elfów!!! Tak, to będzie bardzo złe... - oblizał się obleśnie i założył czarne szatki. Postrach całego Śródziemia ruszył w kierunku wielkiej sali konferencyjnej na przedostatnim piętrze wieży Barad-dur. Zajął miejsce u szczytu wielkiego, lśniącego stołu i rozkazał orkom wezwać Nazguli. Po paru minutach w pomieszczeniu znalazło się Dziewięciu, tym razem w czarnych, koronkowych togach. - Piękne stroje, panowie... - zauważył Sauron z nieukrywanym podziwem i nutką zazdrości. - Dziękujemy Lordzie Sauronie - odparli posępnie i zajęli miejsca po obu stronach swojego pracodawcy. - Jeszcze tylko połączę się poprzez palantir z Sarumanem i możemy rozpocząć - powiedział, machając łapkami nad kulistym kryształem. - Tu Największy Czarodziej Śródziemia Saruman Biały zwany Mądrym... - odpowiedział napuszony głos. - Niestety rzeczywistość mija się z pobożnymi życzeniami, arogancki iluzjonisto - rzucił Czarny Lord, dumny ze swojej błyskotliwej odpowiedzi. - Ty wiesz o tym najlepiej... - mruknął cicho tamten i obawiając się gniewu Saurona, zmienił temat. - Czemu dzwonisz?? - Robimy NARADĘ!! - odpowiedział, wypinając klatę i udając macho. - Przywitaj się z Nazgulami! - Cześć Upiory Pierścienia! - silił się na entuzjazm Saruman. - Witaj posępny czarodzieju znad zdradliwej i demonicznej rzeki - odparli chórem, posępnie, jak zawsze i zapiszczeli radośnie. - O kur***! Mówiłem, że piszczą niemiłosiernie! Poza tym optymistyczni jak zawsze... - zauważył czarodziej, a palantir aż się zaświecił. - Gdzie twoje maniery, kalarepo?! Pamiętaj, że obracasz się teraz w kręgu kulturalnych, wykształconych i wrażliwych na piękno osób... Nie tych obwiesiowatych czarodziejów w kolorowych adidasach - Nie rozśmieszaj mnie! Poza tym, nosimy adidasy, bo często podróżujemy, a to bardzo wygodne trzewiki - zaczął się nerwowo tłumaczyć czarodziej. - Taaa, jasne... W każdym bądź razie czas zacząć! Nazgule, prezentujcie plakaty i makiety! - zwrócił się do Upiorów trzymających jakieś papiery. - Po pierwsze: musimy znaleźć sojuszników! - A na cholerę?! Czy ja ci nie wystarczam??? - zapytał czarodziej z nadzieją w głosie. - Nie - powiedział krótko. - A kto się najlepiej nadaje?? - Hmm, Elfy? - spytał błyskotliwie jeden z Nazguli. - Oczywiście! One na pewno z chęcią przyłączą się do nas! - Sauron podrapał się po nosie z wrażenia. - Czy ci rozum do reszty odjęło, nędzo mordorska?! Myślałem, że jesteście inteligentniejsi od tego orkowego bydła! - Problemy z podwładnymi? - spytał Saruman szyderczo. - Zamknij się, blada pokrako! Otóż sprzymierzymy się, tzn. przejmiemy kontrolę nad dzikimi ludami Haradu! - A po co, Czarny Lordzie? - zapytał Nazgul skrzeczącym głosem. - Bo to niedorozwinięci idioci! - powiedział wesoło tamten. - No tak, coś dla ciebie... - burknął Saruman. - Łatwo ich opanować! A walczą całkiem nieźle, no i mają te.. no... jak oni na to wołają... olifanty!!! Darmowe mięso armatnie! - odparł Sauron, będący pod wrażeniem swego własnego geniuszu. - Brawo, panie... - Nazgule wiwatowały... posępnie. - Ach wiem! A teraz nasi wrogowie! Ustawcie odpowiednie planszę! Saruman, przestaw palantir na funkcję video-telefonu.... Patrzcie! To jest ten przeklęty, pompatyczny, napuszony elf z Rivendell! - Nazgule wydały z siebie odgłosy obrzydzenia, patrząc na portret Elronda. - Dokładnie pamiętam tą jego okropną mordę podczas wielkiej bitwy końca drugiej ery! Niewiele brakowało, a za namową tego psubrata debil Isildur zniszczyłby Farinelliego! Podstępne bydle z tego Elronda! Pamiętajcie! I jeszcze przyjaźni się z tym twoim szarym przygłupem, Sarumanie! Trzeba na niego uważać! - Nie martw się, uważa mnie za wielkiego mędrca służacego dobru Śródziemia - odparł dumnie czarodziej, wygładzając białe włosy. - Naiwny kretyn! Buahahahahahahaha!!! - Sauron wybuchł szyderczym i przerażającym śmiechem. - Następni są ta stara wiedźma i jej mąż-pantoflarz z LothLorien! To złośliwe babsko to twarda sztuka, włada sobie tym lasem i ma niezłe artefakty! Trzeba ją będzie ubić! - Z kijami na Galadrielę! I jej męża-pantoflarza!!! - zakrzyknęły groźnie Upiory, rzucając orkami stojącymi w pobliżu w wizerunek potężnych elfów. - Ech... to lubię! - Sauron zatarł ręce z radości. - Kolejną przeszkodą jest Theoden, który się bezczelnie rozpanoszył pod twoją wieżą, biała łazęgo! - tu zwrócił się do Sarumana. - Jak możesz tak mówić?! Przecież w każdej chwili mogę osłabić ten Rohan! - No i to zrobisz! Ale ma to być dyskretna robota! Wyślij tam zaufanego człowieka i sam opanuj umysł tego końskiego króla! - Zobaczymy, co da się zrobić... - Nie zobaczymy, tylko rób, co mówię! - rozkazał groźnie, ponownie wypinając napakowaną klatę, niczym Sylvester Stallone w Rambo. - No dobrze, już dobrze... - odparł pokornie czarodziej. - No i ostatni! I zarazem najbliżsi! Władcy tego wieśniackiego Gondoru! Denethor i jego dwaj młodociani synowie: Boromir i Faramir! - Cóż za inwencja w doborze imion... - zauważył cicho Saruman. - Z tym nie będziemy mieć problemu. Denethor to frajer. Poza tym faworyzuje starszego syna, który cierpi na kompleks niższości i ogólnie jest chciwym skurczybykiem. A Faramir to pokrzywdzony przez los, nieśmiały chłopiec. Zostawimy ich w spokoju, sami się wykończą! - A co z prawdziwym władcą Gondoru? - spytał Saruman. - No jak to? Przecież już powiedziałem! Czyżbyś miał problemy ze słuchem?? - spytał Sauron drwiąco. - Przygłupie! A co z wodzem Dunedainów??!! - Jakim wodzem? - spytał Czarny Lord z niewinnością nieskalanego myślą niemowlaka. - Spadkobierca Isildura! Prawdziwy władca Gondoru! Nie wiesz, ze Denethor to tylko namiestnik??!! - Saruman zaczął krzyczeć. - Naprawdę??? Ojej, nie wiedziałem... - przyznał cichutko Czarny Władca. - Czy potężny władca Mordoru nie słyszał nigdy o Aragornie, synu Arathorna??!! - czarodziej tracił już cierpliwość. - Skoro nie słyszałem, to znaczy, że to mało znacząca postać!!! Pewnie już nie żyje! Albo niebawem zginie w jakiejś pijackiej burdzie!!! - mały człowieczek zaczął krzyczeć, jak niezadowolone, rozkapryszone dziecko. - Jak chcesz, ignorancie! To już wszyscy, tak? - No jeszcze ten wkurzający Gandalf, ale nim sam się zajmiesz! Póki co jest niegroźny. A wy, orki, szukać Golluma! No a teraz możemy się zabawić! - To ja spadam! - Saruman w popłochu zaczął się rozłączać. - Durniu! Chcemy tylko potorturować parę elfów! - A no chyba, że tak... Po tak wyczerpującej naradzie, jej uczestnicy odreagowali stres rzucając goblinami w elfów i ludzi, polewając ich żrącym kwasem lub podpalając ich przy użyciu orodruińskiej lawy. Autor: Nekko email: nekko@interia.pl |  |  |