| DOG SOLDIERS Trzeba uczciwie przyznać, że jeśli chodzi o filmy, to jednak wśród istot ze świata mroku wampiry jako główni bądź poboczni bohaterowie horrorów wiodą bezapelacyjny prym. W porównaniu z nimi wilkołaki są daleko w tyle. Zapewne z tego powodu, że na stworzenie wampira nie trzeba jakoś wiele (doklejane zęby, blada charakteryzacja i długa, czarna peleryna powinny wystarczyć), natomiast wilkołak to już co najmniej kilkudniowe odwiedziny w lokalnym salonie fryzjerskim w celu nazbierania odpowiedniej ilości włosów na doklejenie (plus, oczywiście, zęby doklejane i magnetofon z nagranymi rykami na plecach pod futrem :) Tylko wyglądało to jakoś ostatnimi laty mało realistycznie, by nie rzec wręcz - zabawnie. I o to miał swoją premierę film Dog Soldiers, nieco (albo nie "nieco" tylko "zupełnie" :) nieudolnie przetłumaczony na polski jako Armia Wilków. Obejrzałem go w sumie z doskoku, wcześniej nic o nim nie słyszałem. Plakat kinowy jak plakat. Ale że wilkołaki to, mówię sobie, obejrzeć by trzeba. Więc do boju :) Jak było? Nice. Normalnie nice ;) Wiele osób filmu się czepia, ale ja od razu, z góry, piszę, że autentycznie warto go zobaczyć. Teoretycznie nic szczególnie ciekawego czy odkrywczego, ale w praktyce film ogląda się dobrze do końca. Jest tak dlatego, że ten film, choć może nie mieć jakichś szczególnych plusów, po prostu posiada wszelkie cechy dobrego horroru. I za to po prostu jest jeden wielki, zbiorczy plus :))) Słyszałem gdzieś, że ten film nasuwa skojarzenia z Resident Evil, ale ja się nie zgodzę. To raczej Noc żywych trupów (ta-ak, ta oryginalna, z 1968-go) tyle, że z wilkołakami zamiast zombie w rolach głównych. Mamy ucieczkę przez las, samotny, spory dom w środku głuszy, ludzi zabarykadowanych i desperacko broniący każdego okna i potwory szturmujące na niego z każdą chwilą sprawniej. A, co najlepsze, zostało to świetnie zmiksowane. No i, po filmie, pod litery końcowe, zdjęcia wykonane "amatorsko" podczas filmu. Film charakteryzują dobre zdjęcia (dobre połączenie profesjonalnego nagrania z fragmentami stylizowanymi na amatorską kamerę video) i świetne dialogi. Bardzo podobało mi się to, że ci żołnierze zachowywali się wreszcie jak żywi ludzie. W większości filmów komandosi to komandosi - książkowe przykłady twardzieli. Tacy przez pół filmu ni to do siebie, a w praktyce do widza walą tekstami "a to jest karabinek taki i taki", "a pamiętasz Wietnam, rok ten i ten". Tymczasem bohaterowie Dog Soldiers to LUDZIE, to czuć! Jeden jest wielkim fanem footballu, przez cały film ględzi o meczu, drugi jest, jak na komandosa, bardzo płochliwy i nerwowy. Żołnierze opowiadają sobie historyjki przy ognisku, na rozmaite zdarzenia reagują realistycznie, boją się, żartują, denerwują się. Tym ujmuje Dog Soldiers - mimo, iż jest to action horror, jak przyjąłem sobie nazywać taki gatunek, to jednak nie zapomniano w tym filmie o tym, by jego bohaterowie coś znaczyli, by byli prawdziwymi ludźmi, do których widz się przywiązuje i z którymi się utożsamia. I, co najważniejsze, w tym filmie nie wiadomo, kto tak naprawdę pozostanie przy życiu na końcu i czy ktoś w ogóle... ... Krótko mówiąc Dog Soldiers to dobre, europejskie kino, które masowi pożeracze popcornu i hamburgerów powinni się uczyć! :) Nie jest to film wybitny, ale z pewnością dobry. Po prawdzie temu czy owemu nie przypadł do gustu wygląd wilkołaków, ale mi się wydaje, że choć z początku mogą wyglądać... kontrowersyjnie, to jednak po jakimś czasie jeśli nie podobają się, to chociaż można się do nich przyzwyczaić. Poza tym jest dobrze - mamy klimat, któremu, przynajmniej ja, nic nie mogłem zarzucić. W skali pięciogwiazdkowej Dog Soldiers otrzymuje solidne 4,5. Autor: Equinoxe email: equinoxe@vgry.net |  |  |