| BOHATEROWIE LEETARII #4 Była cicha, pogodna noc. Las wyglądał jak z bajki: pachniało ślicznie, a ciemności rozświetlały świetliki. Słychać było cykanie świerszczy. Wiewiórka, obudzona głodem, wyszła z dziupli w poszukiwaniu orzeszków. Siedziała chwilę na gałęzi rozkoszując się nocą, po czym zeszła z drzewa. Gdy przemykała po ściółce poczuła, że coś jest nie tak. Świerszcze nagle ucichły i gdzieś znikły świetliki. Co mogło być tego przyczyną? Przemykała zwinnie przez polankę, aż natknęła się na świerszcza. Leżał martwy. Obok był drugi. I jeszcze jeden. I jeszcze jeden. Co jest? Dalej znalazła kilka świetlików. Zaczęła obwąchiwać stworzonka. Wtedy zorientowała się, że nie czuć leśnych zapachów, że jakaś obca woń zaczyna wypełniać okolicę. Zaczęła się dusić i ruszyła w stronę swojej dziupli. Tak, to ten smród zabił wszystkie świerszcze i zgasił na zawsze świetliki. Śmierdziało coraz bardziej, odór stawał się coraz mocniejszy. Nagle dziwna postać wyskoczyła z ciemności i złapała wiewiórkę, ale ona tego nie poczuła - już nie żyła uduszona zapachem, który był mieszanką potu, odchodów i bliżej nieokreślonych substancji. - Mam ją! Ha! Marian, jesteś genialny! Skąd wiedziałeś, że jak przestanę się myć, to łatwiej będzie mi łapać wiewiórki? - To tajemnica - odpowiedział Marian i uśmiechnął się chytrze. Nie chciał się przyznać, że jak ostatnio poszedł w zarośla za potrzebą, to cztery wiewiórki i dwie sikory spadły zemdlone z drzewa, a on powiedział reszcie kompanii, że sam je złapał. Było to tydzień po wydarzeniach w gospodzie i ataku na ich bobra. Przez ten tydzień nie mył się, bo nie chciało mu się ściągać zbroi. Eljot, Enrike i Zeth od czasu do czasu moczyli nogi w strumyczkach. Tak, ten nowy sposób odkrył tydzień temu. Rozbili obozowisko. Eljot wypatroszył wiewiórkę i nadział ją na patyk. Giermek rozpalił ognisko i nadział kilka ryb, które wypłynęły na brzeg z brzuchami do góry, kiedy ostatnio moczył nogi w strumyku. Podał też rybę Marianowi, który dalej uśmiechał się chytrze. Nie mógł przestać od kiedy pogryzły go pszczoły i miał zdeformowaną przez bąble twarz. Piekli sobie strawę nad ogniskiem siedząc w ciszy. Pierwszy odezwał się Enrike. - Nauczyłem Zetha nowej sztuczki. Hej panie bobrze, ho no tutaj! Zeth podbiegł do nich, zaczął się kiwać na boki i śpiewać: - Di da di da di da du du... - Nieźle! - zawołał Marian i przyłączył się do bobra. Po chwili wszyscy kiwali się w rytm muzyki, którą na kobzie wygrywał Enrike, śpiewając razem z Zethem. Gdy skończyli, zabrali się za jedzenie. Zaczynało świtać. Marian, który dalej był głodny, zaproponował, żeby usmażyć bobra, ale przerażony Zeth zdążył skryć się w lesie. Enrike pobiegł za nim. - No i widzisz co zrobiłeś! Znowu trzeba będzie go szukać! A na dodatek nasz wierny giermek pobiegł za nim i nie możemy iść go szukać. - Nie możemy iść ich szukać? Czemu? - A kto popilnuje koni, gdy będziemy ich szukać?? - No tak... Usiedli przy ognisku i zastanawiali się, co robić. Po pół godzinie przybiegł Enrike krzycząc rozpaczliwie: - Złapali Zetha! - Co? Kto? - Tamci co wcześniej! Biegłem za nim, ale on jest szybszy... Znikł w zaroślach i gdy do nich dobiegłem zobaczyłem, że grubas wsadził Zetha do klatki, ją postawił na wózku obok tego anemicznego i poszli. - Na koń! - krzyknął Marian i wdrapał się na swoją chabetę. Za chwilę wdrapał się ponownie i znów spadł. Udało mu się dopiero za piątym podejściem. Dotarli do miejsca, w którym Enrike ostatni raz widział bobra. - To w którą teraz? Dokąd oni z nim poszli? - Eee... Nie wiem... Zaczęli rozglądać się na boki w poszukiwaniu jakiegoś śladu, nawet najmniejszej wskazówki. Na prawo rosły brzozy, w oddali słychać było szum strumyka; na wprost las się kończył, spomiędzy drzew widać było jakieś pole uprawne; na lewo niskie krzaki były połamane jakby przejechał tamtędy nieduży wózek, dalej było widać ślady kół odciśnięte na mokrej ziemi. - Idziemy w prawo! - zadecydował Eljot. - A czemu akurat tam? - spytał zaciekawiony Enrike. - Eee.. No bo... Bo tam widziałem wiewiórkę! - Co? Ja też chcę! - krzyknął Marian. Ich konie, Boberia i Karmel, ruszyły w pościg za zwierzątkiem. Za nimi biegł Enrike Katana ciągnący wózek, który odczepił się od konia, a na którym on zazwyczaj podróżował. Nagle wszyscy stanęli. Zwierzątko znikło gdzieś w zaroślach i nikt nie wiedział, w którą stronę się udać. - I co teraz? - zapytał Marian uśmiechając się chytrze. Jego wyraz twarzy zaczynał irytować resztę drużyny. - Powinniśmy udać się na północ, tam gdzie były te pola uprawne. Myślę, że tam znajdziemy jakąś wskazówkę. - Od zegara? - zainteresował się Enrike. - Eljot, a skąd wiesz, że tam jest północ? Skąd wiadomo, że idziemy w dobrym kierunku? - To proste: widzisz te mrówki? Mrówki zawsze idą na północ. - A jak mrówki mieszkają na południu to jak wrócą do domu idąc na północ? - Zresztą tam jest napisane - zignorował giermka Eljot pokazując na coś palcem. Marian spojrzał we wskazanym kierunku i zobaczył tabliczkę z jakimś napisem. Niestety, nie umiał czytać. - Co tam jest napisane? - "Jadąc tędy dojedziecie do miasta" - przeczytał Eljot. Nie przyznał się, że też nie potrafi czytać. Tak naprawdę napis głosił: "W tym miejscu Eryk Brudnonogi zabił smoka". Tymczasem na polance, z drugiej strony lasu, pewien pozujący na barbarzyńcę grubas o niezwykle tępym wyrazie twarzy próbował rozpalić ognisko. W tym celu, korzystając z hubki i krzesiwa, podpalił kupkę liści, leżącą niedaleko przygotowanego paleniska, odwrócił się tyłem do niej, nachylił i... - A fuj! - zawołał drugi wędrowiec, chuderlawy typek nieznanej profesji, najprawdopodobniej zboczeniec. - Nie mogłeś podpalić od razu, tylko musiałeś kombinować? Kogo to obchodzi, że jadłeś grochówkę!? - Nie denerwuj się szefie, popatrz jak się teraz pali! - Połowa polanki się pali prosiaku! Leć no po wodę i zagaś to, ja zajmę się bobrem. Anemik wyciągnął Zetha z klatki i kazał mu podejść do najbliższego drzewa. Wystraszony zwierzak posłusznie zrobił co mu kazano. - Teraz cię do niego przywiąże... Usłyszawszy to, bóbr zaczął się cieszyć i z radości zajodłował głośno. Przywiązanie do drzewa nie było dla niego karą, to była nagroda. Chuderlak bardzo się zdziwił widząc, jaką rozkosz sprawia to boberowi. - Różne są zboczenia... - mruknął do siebie i poszedł sprawdzić, jak sobie radzi Eustachy. Nie radził sobie. Płonęła już część drzew. Boberia zarżała i zaczęła prychać. Do jej nozdrzy doleciał zapach spalenizny. Po chwili wszyscy usłyszeli jodłowanie bobra. - Zeth! Jest tam! - zawołał Marian i pogalopowali w stronę drzew, znad których unosił się dym. Anemika trafiał szlag. Mimo usilnych starań płonęła już cała zachodnia część lasu. - Bierz bobra, wynośmy się stąd. Niech miejscowi to gaszą. Władował się na wóz i czekał. Po chwili wrócił Eustachy. Na rękach i parchatym brzuchu (nosił tylko przepaskę na biodrach jak przystało na barbarzyńcę) miał ślady bobrzych zębów. - Nie chce iść. - Dobra, niech zostanie, znajdziemy se innego... A teraz spadamy! Gdy zniknęli w gąszczu, z przeciwnej strony wpadli w szalonym galopie sir Marian i sir Eljot. Na ich widok szczęśliwy bóbr przegryzł krępujący go sznur i zaczął śpiewać wesoło: - Di da di da di da du du... Po chwili cała czwórka oraz konie ruszali się w rytm piosenki, nie zwracając uwagi na to, że ogień rozprzestrzenia się coraz bardziej. Dopiero gdy Eljot zauważył, że przysmaliło mu jego zbroję z lumpex-shopu i gdy zapalona gałąź spadła na twarz Mariana, uciekli. Jechali gościńcem nie oglądając się za siebie. Gdyby to zrobili, ujrzeliby dziewiczą puszczę całą w płomieniach. Kto by pomyślał, że garnek grochówki może spowodować tyle zniszczeń? - Jutro przed zachodem słońca powinniśmy dotrzeć do Kobzenberga - rzekł sir Marian uśmiechając się lubieżnie. W wyniku kontaktu z zapaloną gałęzią zmienił się wyraz jego twarzy. [CDNN czyli Ciąg Dalszy Nie Nastąpi... Chyba^_-] Autor: Falka email: falcia@poczta.fm |  |  |