| ŻONY Txt napisany z własnej nieprzymuszonej woli (Aaaa! Już piszę, już piszę) "Żony" Idyriana teleportowała się tuż przed domem przyjaciółki. Rzadko wychodziła ze swojej wieży, ale dzisiaj miała ochotę pogadać. Domek był w wiejskim stylu, bardzo zadbany. Stał na wzgórzu niedaleko małej wioski. Pogoda była sielankowa, wszędzie wiosna, kwitły pierwsze kwiaty, zwierzęta biegały tu i ówdzie. Idyriana otrzepała się z kurzu i grzecznie zapukała. - Proszę! - głos z wnętrza domu należący do Niriel - Witaj moja droga - zaczęła - nie przeszkadzam? Bo widzisz… O! Witaj Avceriamenvel! Żółtowłosa elfka skinęła głową zza stołu. - Witaj Ida - zaczęła Niriel - Teraz wszystkie jesteśmy w komplecie. Mieliśmy dzisiaj zjeść z mężem obiad, gdy nagle wasi wpadli jak stado barkserkerów i wyciągnęli go na jakąś wyprawę. Czy coś o tym wiecie? -Tak- odpowiedziała Aven - po mieście poszła plotka o smoku zjadającym krowy, więc mój kochany Vass złapał za łuk i skoczył po waszych. Ech ci mężczyźni… nigdy się nie zmienią. - Zgadzam się - pokiwała głową Ida - byle jakakolwiek okazja do bitki i przygody, a porzucą nas i wyruszą w świat. - No nie wiem. - zaczęła Niriel - Robią to częściowo dla nas, w końcu na ogół przywożą złoto i chwałę. - Napij się lepiej, bo się rozmarzyłaś. - Co racja to racja - Niriel pociągnęła łyk piwa - ale mężczyźni są jak piwo. Docenia się ich, kiedy ich nie ma. - O ty filozofko jedna… Hej! Co tam się dzieje ?! Ze wsi dobiegały krzyki. Niriel wyjrzała przez okno. - Bandyci - rzekła - jak dwa i dwa cztery. Avceriamenvel wstała i przeciągnęła się. - No to rozerwiemy się. Już mnie dołowała ta atmosfera. - Oho - Niriel udała zdziwienie - dwóch tu biegnie. Przyjaciółki usiadły i napiły się piwa. Do domku z trzaskiem wpadli dwaj ciemno ubrani osobnicy ze sztyletami. - Złoto dawać, już mi! - wrzasnął jeden, przewracając stół. - Spokojnie kolego - rzekła Ida z uśmiechem - odłóż nóż, bo zrobisz sobie krzywdę… - Ty dziwk… - reszty powiedzieć nie zdołał, bo zapalił się żywym ogniem i zaczął biegał po domu makabrycznie krzycząc. Drugi, kiedy zobaczył co Idyriana potrafi, rzucił się do ucieczki. Zanim zdołał dobiec do drzwi dwumetrowy sopel lodu wbił mu się w plecy. Ida postawiła stół, dopiła resztkę piwa i potarła dłonie. Niriel otworzyła kuferek i wyciągnęła miecz z runami. Avceriamenvel zdjęła z pleców piękny łuk z którym nigdy się nie rozstawała. Wygrała go kiedyś na zawodach łuczniczych. Wszystkie trzy wybiegły z dzikimi okrzykami na wieś. Po upływie trzydziestu minut było po bitwie. Wróciły do chatki zdyszane i zmęczone. A trzeba było jeszcze posprzątać mieszkanie. Zwłoki z niemałym trudem zakopały w ogródku. Resztę dnia spędziły na piciu piwa i wymienianiu się wrażeniami, co dawało wiele okazji do śmiechu. Kiedy słońce zaczęło zachodzić, rozległo się pukanie. - Witaj najdroższa, wybacz, że tak późno, nie masz nic przeciwko kole… - Robert zobaczył czarodziejkę i elfkę - Panowie! Wasze lube też tu są! - Cześć Kris - Cześć Ida Trzech zmęczonych wojowników usiadło przy stole. - I co z smokiem ?- zapytała Ida niewinnym głosem. - Smok? Jaki smok? To lipa była, nie smok! - rzekł Vass - Głupi wieśniacy - zaburczał Kris - nie umieć rozróżnić smoka, od ognistej salamandry. - Ale za to jak ją załatwiliśmy - rzekł podniecony Robert - ja ją w siatkę, Kris z młota psychicznego, a wtedy… - Nie wysilaj się - rzekł Vass - nudzisz je. Co one wiedzą o wojowaniu… Autor: caras email: Mal'Ganish |  |  |