<html>
<head>
<!-- edited by Torpi -->
<META HTTP-EQUIV="Content-type" CONTENT="text/html; charset=iso-8859-2">
<style type="text/css">
<!--
td { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0 }
a { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0; font-weight: bold; text-decoration: none }
a:hover {text-decoration: underline; font-size: 11px; font-family: verdana; color: #ffffff }
-->
</style>

  <style>BODY {
  	SCROLLBAR-FACE-COLOR: #6F7880; SCROLLBAR-HIGHLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-SHADOW-COLOR: #000000; SCROLLBAR-3DLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-ARROW-COLOR: #919AA3; SCROLLBAR-TRACK-COLOR: #90989F; SCROLLBAR-DARKSHADOW-COLOR: #999999
  }</style>

<title> .:: T&middot;a&middot;w&middot;e&middot;r&middot;n&middot;a &middot; R&middot;P&middot;G ::. </title>

<SCRIPT language=JavaScript>
//<!--
    var THE_POLL = null;

   
    var IE = 1
    if (IE) {
        sW = screen.availWidth;
        sH = screen.availHeight;
    } else {
        sH = screen.Height;
        sW = screen.Width;
    }


//-->
</SCRIPT>

</head>
<body leftMargin=0 topMargin=0 marginheight="0" marginwidth="0" background="../img/bg.jpg">
<table width="100%" border="0" height="226" vspace="0" hspace="0" background="../img/des_g.jpg">
  <tr> 
    <td> 
      <div align="center"> 
        <p>&nbsp; </p>
      </div>
    </td>
  </tr>
</table>
<table width="100%" border="0">
  <tr> 
    <td width="33" valign="top"> 
      <table width="30" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="175" align="left" valign="top"> 
      <div align="center"> 
        <table width="175" border="0">
          <tr valign="top"> 
            <td> 
              <table width="100%" border="0">
                <tr> 
                  <td>&nbsp;</td>
                </tr>
              </table>
              <a href="javascript:history.back()" onFocus="blur()"><img src="../img/menu_back.gif" width="168" height="285" border="0"></a> 
              <p>&nbsp;</p>
              <p>&copy; 2000-2002 Tawerna RPG</p>
            </td>
          </tr>
        </table>
      </div>
      <div align="left"></div>
    </td>
    <td width="26" valign="top"> 
      <table width="40" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="506" align="left" valign="top" background="../img/bg_2.gif"> 
      <div align="center"> 
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
        <table cellspacing=0 cellpadding=0 border=0 width="500">
          <tbody> 
          <tr> 
            <td class=menurightheader height=14 bgcolor="#6F7880"> 
              <div align="left"><font color="#FFFFFF"><b>&nbsp;&nbsp;"Trylogia Mrocznego Elfa" R.A. Salvatore [<a href="mailto:darky@rpg.pl" onFocus="blur()">Darky</a>][<a href="mailto:dawidzyk@go2.pl" onFocus="blur()">Jarlaxle</a>]  
                </b></font></div>
            </td>
            <td><img height=14 alt="" 
                  src="../img/right_l.gif" width=32 
                  border=0></td>
          </tr>
          </tbody> 
        </table>
      </div>
      <div align="center"> 
        <div align="center"> 
          <p align="left">
<br><b>Artykuł z cyklu "Dyskusja o książkach" cz.2.</B><br>

<br><i>Marcin "Darky" Sieczkowski
<br>Dawid "Jarlaxle" Widzyk</I><br>

<br><b>Darky: </b>Trylogia Mrocznego Elfa. Trzy książki, od których rozpoczyna się saga o Drizzcie, mrocznym elfie renegacie. Wiele osób poleca ten zestaw na początek podróży po Zapomnianych Krainach. Ja jednakże zacząłem od Trylogii Doliny Lodowego Wichru i wcale nie czułem się źle z powodu, że znałem dalsze losy Drizzta. Na dobrą sprawę to wiedziałem jedynie, że główny bohater przeżyje tę trylogię i znajdzie się w okolicach Dziesięciu Miast. <br>

<br>Warto zaznaczyć, czym jest tytułowy zestaw. R.A. Salvatore pisał jego skróconą wersję, po to, by na RPGowych sesjach w AD&D mieć historię swojej postaci. Nieźle się ona rozrosła, nieprawdaż? <br>

<br>Ojczyzna otwiera trylogię. Jest tytułem godnym polecenia dla wszystkich Mistrzów Gry, ze względu na wiedzę o Menzoberranzan, mieście drowów z Podmroku. Same losy Drizzta może nie są aż tak ciekawe, ale wplecenie ich w świat zasad mrocznych elfów dało niesamowity wynik. Uważam Ojczyznę za najlepszą książkę o wspomnianym mieście. Nie będę podejmował się oceny, pomimo iż byłaby ona wysoka, gdyż staram się szukać dobrych stron nawet w słabych książkach, przez co zazwyczaj zawyżam oceny. Według moich subiektywnych przemyśleń ta należałaby jednak do czołówki.<br>

<br><b>Jarlaxle: </b>Trudno się w tym wypadku z Tobą nie zgodzić. Wydaje mi się, że nie tylko wplecenie Drizzta w zasady świata Mrocznych Elfów daje w tej powieści tak niesamowity efekt. Przede wszystkim, sama plastyczność przedstawienia, która dla Salvatore'a jest tak znamienna, pozwala nam objąć z zachwytem także ów mroczny, przesiąknięty jednak i pięknem świat. Ale, ale... zapędziliśmy się w wyrażaniu swojego zdania i opinii, a nie powiedzieliśmy biednemu czytelnikowi o czym owa historia w istocie swej opowiada... Dla tych, co chcą ją bliżej poznać, mimo wszystko, radziłbym zastanowić się nad dalszym czytaniem, którego jednak nie odradzam...
<br>Drizzt - renegat ze złej i mrocznej Krainy Podmroku, nim na stałe opuści ziemie, w których się wychował, nauczy się wielu rzeczy o swojej naturze i naturze jego braci, które do Menzoberranzan - miasta, w jakim się wychował, skutecznie go zniechęcą. Poznamy więc, jak w młodym Do'Urdenie rosną obawy i niepewności związane ze wszystkimi tymi ciemnymi rzeczami, jakimi na co dzień bawią się Drowy (a które napawają go jedynie obrzydzeniem), nazywając je przyjemnościami. Przede wszystkim, Menzoberranzan to niezwykłe miasto intryg i wojen Domów (potężnej ostoi sukcesu Mrocznych Elfów w Podmroku - rodzin podporządkowanych sile Matek - Wysokich Kapłanek okrutnej Lloth), co Salvatore ukazuje nam już z początku. Kiedy brat Drizzta - Nalfein ginie z ręki jego drugiego brata - Dinina, Drizzt właśnie ma być złożony przez swoje siostry w ofierze Lloth, jako, że jest trzecim mężczyzną, który wyszedł z łona Malice - opiekunki domu Do'Urden (wiadomo, że mężczyźni u Drowów są pogardzani i stanowią raczej siłę roboczą niźli wysokie stanowiska społeczne - choć istnieją też i pewne wyjątki, z zasady potwierdzające jednak regułę). Jako, że po śmierci Nalfeina (z której Dinin czerpie korzyści najstarszego obecnego z synów Malice) pozostaje już tylko dwóch braci w Domu - główny bohater zostaje oszczędzony. Mimo to, dreszczyk emocji jest obecny... <br>

<br><b>Darky: </b>Warto zwrócić uwagę, że R.A. Salvatore opisuje rytuał, a pisarzom z Forgotten Realms chyba się to jeszcze nie zdarzyło. <br>

<br><b>Jarlaxle: </b>Miłym smaczkiem jest poznanie słynnego domu DeVir, z którego pochodzi Drowka, bohaterka Baldur's Gate, chodząca po powierzchni - Viconia. Jakby się tak postarać, można by naliczyć więcej tych cholernych renegatów - Drowów podróżujących Po Świecie Na Górze :). <br>

<br><b>Darky: </b>Muszę zauważyć, że od takich smaczków lepszy od Salvatore'a jest Greenwood, ale rzeczywiście po przeczytaniu informacji o domu DeVir trylogia o mrocznym elfie zyskała dla mnie nowy wymiar. <br>

<br><b>Jarlaxle: </b>Każdy rozdział owej opowieści, jak i całej Trylogii, Drizzt opatrzyć raczył swoim komentarzem do spraw, jakie są w nim poruszane. Ten chłopak, jak się okazuje, ma ze sobą samym sporo problemów, które nękają go na co dzień i stają się dylematami, które pierwszym ciosem miecza rozwiązałby każdy głupiec na jego miejscu. A dlaczego sam młody Do'Urden nie jest głupcem i nie może swoich problemów tak łatwo rozwiązać? Jego przemyślenia mnie samego mile zaskoczyły. Drizzt nie jest zabijaką, szukającym spełnienia w zadawaniu ran, odnajdywaniu skarbów i mordowaniu. To bohater w pełnym tego słowa znaczeniu. Miałem przyjemność śledzić tę postać od początku jej istnienia aż do możliwego, znanego mi końca, i śmiem stwierdzić, iż opowieść o Drizzcie rozgrywająca się w pierwszej Trylogii, a przede wszystkim w pierwszej części Trylogii, jest momentem kulminacyjnym - najważniejszym dla rozwoju samego bohatera naczelnego. Drizzt podejmuje wtenczas wiele kroków, których podjęcia potem będzie żałował. Taką oto ma filozoficzną naturę, że zwykle roztrząsa wiele spraw na raz. Na szczęście - ostateczne jego wybory okażą się tymi dobrymi. Przy takim bohaterze nie sposób się nudzić. W Ojczyźnie nie ma zresztą powodów do czegoś takiego jak nuda. Sam Jarlaxle, w końcu, swoimi intrygami, przyjemnie umila nam czas... :). <br>

<br><b>Darky: </b>Nie przeżyłbyś bez tej wstawki o panie Jarku :P. Co do niego to zauważyłem pewną nieścisłość związaną z Drizztem i Jarlaxlem, a trzecią edycją DnD. Wedle jej zasad Drizzt ma 16 poziom wieloklasowca, a Jarlaxle to 20 poziom wojownika. Dla mnie jest to niewyobrażalne, Jarl to łotr z krwi i kości, a wojownik z niego wprawdzie też niezły, ale według mnie raczej w drugiej kolejności.<br>
<br><b>Jarlaxle: </b>Natomiast w sadze Baldur's Gate z kolei, Jarlaxle jest słabiutki, że aż miło - nic więc nie wskazuje na jego 20 poziom wojownika (klasy przecież ofensywnej, jakby nie było). 
<br><br><b>Darky: </b>Skomentuję jeszcze te fragmenty pamiętnika Drizzta. Jak dla mnie były one bardzo ważne dla całej trylogii. Nadały one bohaterowi dodatkowy wymiar, o czym wspomniał już Jarlaxle.<br>

<br><b>Jarlaxle: </b>Poznanie hierarchii i zasad mrocznego Menzoberranzan, ale i hierarchii Drowów w ogóle, jest skarbnicą wiedzy i podstawą do sesji dziejących się w miastach Mrocznych Elfów z Podmroku. W samym Baldursie z poczynań Salvatore'a zrodziło się takie, a nie inne przedstawienie Ust Natha (kolejnego miasta Drowów - leżącego blisko legendarnego Ched Nasad). Nawet sam Jarlaxle w owej opowieści o dziecku Bhaala się pojawia. Że o samym Drizzcie już nie wspomnę... <br>

<br><b>Darky: </b>Pomimo iż saga Baldur's Gate należy do tak zwanej czwartej (ewentualnie trzeciej) linii w świecie Forgotten Realms to możemy zwrócić uwagę na pewien drobny fakt. Cała opowieść rozgrywa się już w latach 14xx (dokładnej daty nie pamiętam), a wydarzenia z książek Salvatore są z lat ok. 1350. Zatem mamy gwarancję, że zarówno Drizzt, jak i Twój ulubiony Jarlaxle przeżyją.<br>


<br><b>Jarlaxle: </b>Na podstawie pomysłów i idei Salvatore'a, Elaine Cunningham zbudowała swoją wizję Menzoberranzan z Czasów Niepokoju - kiedy magia szalała, a bogowie schodzili na ziemię - w sadze zatytułowanej Dylogia Liriel. Nawet jej główna postać, po ucieczce z Podmroku, zachowuje się podobnie jak Drizzt. Drowka wyrusza na pełne morze. Sam Salvatore, w pewnym momencie również umieścił tam (na statku) swojego bohatera (nie w tej Trylogii, niestety). Co więc mówi nam owa prosta zależność? Ja Bobowi przypisuję wszystkie istniejące pomysły o Menzoberranzan i Drowach w ogóle, jako jego własne. Tak kultowe postacie jak Gromph Baenre (którego Cunningham w swojej powieści również raczyła umieścić, jako ojca tytułowej bohaterki - Liriel), Matka Opiekunka Menzoberranzan, Zaknafein, Jarlaxle, Drizzt wreszcie - są niczym innym jak najsłynniejszymi Drowami z Podmroku i z Forgotten Realms tym samym. A i w kanonie fantasy, tak dużo o Drowach jeszcze nigdy nie było... <br>

<br><b>Darky: </b>Zgadzam się z Twoją opinią. Swoją drogą Drizzt Do'Urden to pierwszoplanowa postać w całym Forgotten Realms. Wprawdzie nie zmienił świata tak, jak Elminster, nie narobił tyle dzieci, co Bhaal, ale jednak pytając człowieka mało związanego z Zapomnianymi Krainami, czy nawet ogólnie fantastyką o imię tegoż drowa zazwyczaj usłyszymy coś więcej poza "nie wiem".<br>

<br><b>Jarlaxle: </b>Na podstawie tego wszystkiego zbudowałem własną wizję świata Drowów i u mnie również (w autorskim RPGu) grają one kluczową rolę. Grzechem byłoby nie czerpać z dzieł Salvatore'a i z jego pomysłów. Efekty tego możecie poznać co miesiąc w Rauvin, kąciku o świecie z autorskiego systemu panów Darky'ego i JaQa :). <br>

<br><b>Darky: </b>Czytając powyższy akapit, zastanawiałem się, o jaki świat Ci chodzi i czym mi się jeszcze nie pochwaliłeś... tak objawia się natura mojej ksywki :-). Hmmm zastanówmy się nad stereotypem drowa, jak powinien wyglądać itp. Myślę, że większości z Was przyszły do głowy dwa miecze, o czymś to świadczy. Wiadomo, że mroczny elf powinien w FR kojarzyć się z kapłankami, ale cóż - tak jest dopiero w drugiej kolejności. <br>

<br><b>Jarlaxle: </b>O Wygnaniu mogę powiedzieć tylko tyle, że jest świetne. Drizzt poznał się już bliżej ze swą (kultową, swoją drogą :) przyjaciółką, Czarną Panterą Guenhwyvar, i razem wędrują po Podmroku, uciekając przed pragnącymi śmierci zdrajcy - kapłankami służącymi Lloth - także tymi z jego własnego Domu. Interesujące, ale sam Drizzt radzi sobie z nimi bez większych problemów. Jest Łowcą - zabijającym bez cienia żalu, czy wątpliwości - i sam wkrótce zaczyna lękać się swej natury. <br>

<br><b>Darky: </b>Swoją drogą Podmrok jest bardzo łatwo sobie wyobrazić. Jak? Po prostu zgaście światło ;-). A tak na poważnie to bardzo podobała mi się scena walki z bazyliszkiem, a następnie niekontrolowana furia Drizzta, gdy przebywał w zniszczonym obecnie Blingdenstone. Pamiętajmy jednak, że ten łowca, którego widzimy w Wygnaniu to wcale nie ranger. Panowie zajmujący się DnD założyli nawet, że jest barbarzyńca!<br>

<br><b>Jarlaxle: </b>Kiedy Drizzt napotyka Blingdenstone - miasto małych i śmiesznych Svirfnebli i zaprzyjaźnia się z Belwarem Dissengulpem, Wielkim Nadzorcą Kopaczy, którego ongi uratował przed mieczem swego brata - Dinina, poznajemy nie tylko same zasady działania społeczeństwa Głębinowych Gnomów z Podmroku, ale także zagłębiamy się w ich magię i wierzenia. Dowiadujemy się także, jak to Drizzt i Belwar, wraz z małym peczem o imieniu Clacker, dostają się w niewolę Ilithidów, z której niełatwo będzie im się wydostać. <br>

<br><b>Darky: </b>Wygnanie było dla mnie bardzo ważną książką, o czym zdałem sobie sprawę znacznie później po jej przeczytaniu. Opisy zachowań głębinowych gnomów, ich sposób bycia był dla mnie tak inspirujący, że zacząłem we wszelkie fantasy RPG grać właśnie gnomami. Teraz trochę mi przeszło, a jednak, gdy pomyślę o takim gnomim iluzjoniście, to od razu zastanawiam się, kiedy będzie najbliższa sesja.<br>

<br><b>Jarlaxle: </b>Hakowe poczwary, bazyliszki, mykonidy, małe rothy, purchawki i wiele innych dziwnych, naturalnych stworzeń żyjących w Podmroku - barwna mieszanka prawdziwej natury tego cudownie mrocznego i jednocześnie pięknego świata. Oto coś, dla czego warto przeczytać również i tę część Trylogii Mrocznego Elfa - tutaj wiedzy dla Mistrza Gry prowadzącego rozgrywkę w D&Dka w Zapomnianych Krainach jest równie dużo, jak w części pierwszej. 
Salvatore nie tylko dopisuje historię swojej postaci do rozgrywki RPGowej, ale pisze również o historii samego Faerunu. Więcej tutaj głębi i wiedzy, niż czystej przygody, jak w Trylogii Doliny. Nie wiem, czy to lepiej, czy gorzej, ale lubię, gdy autor zmienia styl - szczególnie, jeśli wcale nie wychodzi mu to na gorsze!<br>

<br><b>Darky: </b>Hmmm... nie wiem czy to wyszło na lepsze, czy na gorsze. Zwróćmy uwagę, że R.A. Salvatore ma tendencję do malowania coraz głębszego tła dla akcji. W Trylogii Doliny Lodowego Wichru było mało takich wstawek i odczuwaliśmy ich brak (przynajmniej ja), w opisywanej obecnie przez nas trylogii akcja i tło stanowią dla mnie doskonałą harmonię, ale już w Tetralogii Dziedzictwa Mrocznego Elfa mamy do czynienia z przesytem tła, przez co nieco spłycana jest intryga. Czytelnik od razu zna działania drugiej strony, zamiast być zaskakiwanym.<br>

<br><b>Jarlaxle: </b>Nowy Dom - ostatnia część Trylogii Drowa. Oto opowieść o tym, jak Drizzt wydostaje się  na powierzchnię i szuka przygód w niegościnnych dla niego, bo nie znanych rejonach. Tutaj po raz pierwszy decyduje się bronić ludzi - rasy dziwnej, odległej mu i przez niego nie znanej. Tutaj też po raz pierwszy spotyka cień bohaterów Krain Na Górze (m.in. piękną Dove Falconhand - wzór postaci łowczyni do RPG :). Kolejny przyjaciel, który okazuje się patrzeć na złego podług podań Drowa nie gołym okiem, ale sercem - Montolio - zwany również Mooshie, któremu naprzykrza się miejscowy łowczy - Roddy Mcgirstle, pojawia się w życiu Drizzta. Intryga w książce nie jest powalająca, ale interesująco się rozwija, kiedy do działania wkraczają dowódcy orkijskiego Klanu, szykującego napaść na ziemie, w których obrębie znalazł się Drizzt. <br>

<br><b>Darky: </b>Uważaj pisząc cień bohaterów... niektórzy obrażą się, gdy nazwiesz Dove cieniem. Rozumiem, że nie o to Ci chodziło, ale nie wszyscy tak to pewnie potraktowali, a pani Falconhand to nikt inny jak jedna z siedmiu sióstr - wybranek Mystry - mówi to już samo za siebie.<br>

<br>Bardzo dobrze bawiłem się czytając opis przygotowań do walki i jej samej z orkami. Sprawiło to nawet to, że po przeczytaniu książki miałem ochotę pojechać gdzieś do lasu i testować pułapki Drizzta.<br>

<br><b>Jarlaxle: </b>Dużo refleksji - oto coś, co charakteryzuje Drizzta, który na dodatek, w tym właśnie momencie wybierze swoje bóstwo, jakiemu poświęci życie i odda dalszą wędrówkę. 
Cała opowieść jest raczej już tylko wprowadzeniem Drizzta do życia na powierzchni - do zwyczajów tam egzystujących stworzeń i do wiecznej tułaczki, na jaką Drow w Dniu Na Górze skazany być musi. Tułaczka owa zaprowadza go na północ, gdzie po raz pierwszy spotyka w Dolinie Lodowego Wichru wielkiego Bruenora Battlehammera. Jest to jeden z najlepszych momentów całej Trylogii, dla tych, co poznali z innego dzieła Salvatore'a -Icewind Dale - samego Bruenora, i skądś tam go kojarzą. <br>

<br><b>Darky: </b>Trudno się z Tobą nie zgodzić. W momencie, gdy dochodzimy do tego fragmentu książki, wiedząc, co będzie dalej mamy dość ciekawe wrażenie. Wzbudza to w nas dziwny rodzaj zadowolenia. Ciężko jest mi o tym pisać, co wtedy przeżywałem. <br>

<br><b>Jarlaxle: </b>Ta książka nie jest powieścią opowiadającą w tak dużej mierze o historii samego Faerunu i Forgotten Realms w ogóle. Nie występuje w niej wielu bohaterów, co w dużej mierze ma swoje odbicie na głównym bohaterze, któremu na kartach tej opowieści poświęca się najwięcej miejsca, jak to tylko jest możliwe. 
<br>Jeśli lubicie Drizzta za to, za co lubi go nowy fandom współczesnej fantasy, bardzo polubicie również Nowy Dom. W miejscu, gdzie nie nękają go cienie, główny bohater dokonuje wyborów równie poważnych, jak te, z którymi borykał się w znienawidzonym Podmroku. I wcale nie wychodzi z nich tak gładko i łatwo, jak by tego chciał.<br>

<br><b>Darky: </b>Niektórym Nowy Dom się nie podoba. Dzieje się tak przez drastyczna zmianę klimatu. Drizzt z Podmroku wychodzi na światło dzienne. Niektórym ciężko jest się do tego przystosować i oczekują wstawek o mrocznych elfach. Ba, Drizztowi też było trudno przystosować się do nowego otoczenia.<br>

<br><b>Jarlaxle: </b>Trylogię Mrocznego Elfa polecam tym, którzy poznali najpierw, tak jak ja i Darky, Trylogię Doliny. Zacząć przygodę z Drizztem właśnie od niej też nie jest złym pomysłem. Historia głównego bohatera Krain (być może bardziej znanego w świecie od samego Elminstera!), skarbnica wiedzy o Menzoberranzan, Drowach i Podmroku, w ogóle - rasy, miejsca znane i mniej znane, potwory i cała ta otoczka, która przydaje Podziemiu uwielbianego przez wielu smaczku - wszystko to i jeszcze więcej. Brzmi jak reklama? Mam zastrzeżenia do tej powieści, podobnie jak do wszystkich dzieł Boba ("nobody's perfect"...), ale pominąłem je celowo, ponieważ, przyznam szczerze, na jego dziełach wyrosła moja chęć ku fantasy, którą rozwijam po dziś dzień. Nie wspominając już o tym, że o uwielbianych przeze mnie Drowach nikt nie napisał tyle, co on. 
A Ty, Darky? Jak oceniasz całą tę historię i czym ona była dla Ciebie? <br>

<br><b>Darky: </b>Nie będę się rozpisywał. Wszystko co chcę powiedzieć było już zawarte wcześniej w tym tekście. Podkreślę tylko, że ta trylogia to prawdziwe kompendium wiedzy o Podmorku, Menzoberranzan i ogólnie drowach. Warto o tym pamiętać, przygotowując się do jakichkolwiek sesji i korzystać z tego co R.A. Salvatore napisał.<br>





 



	




		</p>
        </div>
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
    </td>
    <td width="654" valign="top">&nbsp; </td>
  </tr>
</table>
