<html>
<head>
<!-- edited by Torpi -->
<META HTTP-EQUIV="Content-type" CONTENT="text/html; charset=iso-8859-2">
<style type="text/css">
<!--
td { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0 }
a { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0; font-weight: bold; text-decoration: none }
a:hover {text-decoration: underline; font-size: 11px; font-family: verdana; color: #ffffff }
-->
</style>

  <style>BODY {
          SCROLLBAR-FACE-COLOR: #6F7880; SCROLLBAR-HIGHLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-SHADOW-COLOR: #000000; SCROLLBAR-3DLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-ARROW-COLOR: #919AA3; SCROLLBAR-TRACK-COLOR: #90989F; SCROLLBAR-DARKSHADOW-COLOR: #999999
  }</style>

<title> .:: T.a.w.e.r.n.a . R.P.G ::. </title>

<SCRIPT language=JavaScript>
//<!--
    var THE_POLL = null;

   
    var IE = 1
    if (IE) {
        sW = screen.availWidth;
        sH = screen.availHeight;
    } else {
        sH = screen.Height;
        sW = screen.Width;
    }


//-->
</SCRIPT>

</head>
<body leftMargin=0 topMargin=0 marginheight="0" marginwidth="0" background="../../img/bg.jpg">
<table width="100%" border="0" height="226" vspace="0" hspace="0" background="../../img/des_g.jpg">
  <tr> 
    <td> 
      <div align="center"> 
        <p>&nbsp; </p>
      </div>
    </td>
  </tr>
</table>
<table width="100%" border="0">
  <tr> 
    <td width="33" valign="top"> 
      <table width="30" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="175" align="left" valign="top"> 
      <div align="center"> 
        <table width="175" border="0">
          <tr valign="top"> 
            <td> 
              <table width="100%" border="0">
                <tr> 
                  <td>&nbsp;</td>
                </tr>
              </table>
              <a href="javascript:history.back()" onFocus="blur()"><img src="../../img/menu_back.gif" width="168" height="285" border="0"></a> 
              <p>&nbsp;</p>
              <p>(c) 2000-2002 Tawerna RPG</p>
            </td>
          </tr>
        </table>
      </div>
      <div align="left"></div>
    </td>
    <td width="26" valign="top"> 
      <table width="40" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="506" align="left" valign="top" background="../../img/bg_2.gif"> 
      <div align="center"> 
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
        <table cellspacing=0 cellpadding=0 border=0 width="500">
          <tbody> 
          <tr> 
            <td class=menurightheader height=14 bgcolor="#6F7880"> 
              <div align="left"><font color="#FFFFFF"><b>&nbsp;&nbsp;Motywy chrześcijańskie we "Władcy Pierścieni" [<a href="mailto:fenske@poczta.onet.pl" onFocus="blur()">Luinil</a>] 
                </b></font></div>
            </td>
            <td><img height=14 alt="" 
                  src="../../img/right_l.gif" width=32 
                  border=0></td>
          </tr>
          </tbody> 
        </table>
      </div>

          <p align="left">





&nbsp;&nbsp;&nbsp;John Ronald Reuel Tolkien był twórcą Sródziemia. Przez dziesiątki lat budował cały ten świat. Do końca swego życia tworzył legendy i historie, a także języki, które są do tego stopnia dopracowane, iż można się nimi posługiwać. To dzięki temu napisana przez niego fikcyjna epopeja sprawia wrażenie realności. Tak wielkie serce i ogromna praca włożona w powieść przygodową może dziwić i dziwi wielu, ale dzięki temu "Władca Pierścieni" jest jedną z najlepszych książek na świecie (wszak nie bez powodu została w Wielkiej Brytanii obrana książką XX-go wieku).
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Jest wiele interpretacji "Władcy Pierścieni". Są nawet takie, których zwolennicy dopatrują się w nim neopoganizmu, a nawet satanizmu, lecz ja postaram się znaleźć w niej motywy wiary chrześcijańskiej.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Może na samym początku warto przybliżyć postać Tolkiena, skoncentrowawszy się na nim jako na gorliwym katoliku, gdyż jego etyka i system wartości jako człowieka wielkiej wiary znalazł swe odzwierciedlenie na kartach "Władcy Pierścieni".
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Drugie imię ojca Tolkiena również brzmiało "Reuel", co w tłumaczeniu ze starohebrajskiego oznacza "przyjaciel Boga". Czemu o tym piszę? Chcę przez to pokazać, iż Tolkien był człowiekiem, który szanował tradycje, nadawanie bowiem owego imienia jako drugiego było kontynuowane przez Tolkiena wobec jego własnego potomstwa, a przez jego dzieci - wobec następnego pokolenia. To jednak informacja tak niejako na wstęp, ponieważ o wiele bardziej interesujące jest już samo dzieciństwo pisarza i lata, w których dorastał.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Duży wpływ na religijny rozwój Tolkiena miała jego matka, która w 1900 roku została przyjęta na łono rzymskokatolickiego Kościoła i od tej pory Ronald był wychowywany w duchu wiary katolickiej. Jednak już w wieku dwunastu lat Tolkien i jego brat Hilary zostali sierotami, a ich prawnym opiekunem został ojciec Francis Xavier Morgan, ksiądz zaprzyjaźniony z rodziną państwa Tolkien. Ojciec Morgan starał się spędzać jak najwięcej czasu z powierzonymi jego opiece chłopcami, a ich wychowanie religijne uważał za swój osobisty obowiązek. Młodość Tolkiena została naznaczona dwiema tragediami - strata najpierw jednego, a potem drugiego z rodziców. Równocześnie jednak w młodości tej znalazły się spokojne lata w Sarehole, przyjaźń z ojcem Morganem i żarliwa wiara w Boga, a także wielka miłość. Trochę później, bo w latach trzydziestych (były to więc czasy oksfordzkiej profesury Tolkiena), została założona nieformalna grupa, "The Inklings". Zrzeszała ona dość wąskie grono myślicieli, najznamienitszymi zaś śród nich czlonkami byli J.R.R Tolkien, C.S. Lewis i Charles Williams. Wszyscy "Inklingowie" byli zagorzałymi chrześcijanami, jednak Tolkien, Lewis i Williams wyróżniali się jako sztandarowe postacie swych wyznań i w końcu zaczęto ich nazywać "oksfordzkimi chrześcijanami". Jak zatem widać cale swe życie Tolkien był żarliwym katolikiem, warto więc choćby zastanowić się choćby przez chwilę, czy mitologia Tolkiena nie odzwierciedla jego poważnego zaangażowania w chrześcijaństwo. Cztery lata przed ukończeniem swojej wielkiej powieści Tolkien napisał w liście do przyjaciela, o. Roberta Murraya: "Władca Pierścieni jest zasadniczo dziełem religijnym i katolickim, początkowo pisanym tak w sposób niezamierzony, lecz w poprawkach - świadomie".
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Teraz postaram się dokonać analizy świata wykreowanego przez Tolkiena, jednak musze sięgnąć do swego rodzaju "Genesis" Sródziemia, czyli "Silmarillionu". Czy ta książka w zadziwiający sposób nie przypomina "Księgi Rodzaju"? I w Starym Testamencie, i w "Silmarillionie" są opisane dzieje początków świata i istot, którym dana była laska zamieszkania tego świata. Samym, czystym podobieństwem jest Bóg, istota najwyższa, która istniała od zawsze, mająca dar dawania życia: "Na początku był Eru, Jedyny, którego na obszarze Ardy nazywano Iluvatarem. On to powołał do życia Ainurów, Istoty Święte, zrodzone z jego myśli".
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Następnym motywem jaki udało mi się wychwycić jest podobieństwo Melkora do Szatana: "Melkorowi dana byla szczególna władza i wiedza, a nadto udział we wszystkich darach, rozdzielonych miedzy innych jego braci Ainurów. Często zapuszczał się samotnie w puste przestrzenie, szukając Niezniszczalnego Płomienia, paliła go bowiem żądza stworzenia Bytów własnego pomysłu; wydawało mu się, ze Iluvatar nie ma żadnych planów do Pustki, i niecierpliwie pragnął ja po swojemu wypełnić".
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Tolkien opisuje go jako najmożniejszego z Ainurów - podobnie Lucyfer był najpotężniejszym z aniołów. Obaj pochodzili od Boga, zarówno też Melkor jak i Lucyfer, stali się wcieleniem pychy, gdy sprzeniewierzyli się woli Najwyższego, później zaś źródłem grzechu, gdy postanowili zdobyć władzę nad innymi istotami.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Zło u Tolkiena - zgodnie z teologią św. Augustyna - jest wyłącznie brakiem dobra. Samo nie potrafi tworzyć, a jedynie niszczy. Orki były kiedyś pięknymi elfami, lecz torturowane przez Melkora przeobraziły się w najbardziej odrażające istoty Sródziemia i oddały się służbie złu, choć prawdopodobnie bardziej z obawy o swój los niż kierując się wolną wolą. Wizja Tolkiena jest jednak równie silna w przedstawieniu dobra. Postacie jakie wykreował są swego rodzaju bohaterami mitu i możemy podjąć próby odczytania ich figur odsyłających do Wiecznej Prawdy.
Gandalf w swym postępowaniu, a nawet wyglądzie przypomina proroka, który nieświadomym ludziom przynosi obietnice Królestwa. Kiedy zaś ofiaruje swoje życie za przyjaciół, przypomina Chrystusa. W czasie tajemniczego powrotu od bram śmierci Gandalf Szary staje się Gandalfem Bialym, który obdarzony jest większa mocą i głębsza mądrością.
Typem Chrystusa - zbawiciela jest również Aragorn - niewielu, a praktycznie nikomu nie znany włóczęga pochodzący z królewskiego rodu. Jego wędrówka uosabia mit o wygnanym i powracającym królu.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Hobbici - główni bohaterowie - obrazują siłę pokory. Ciężka wędrówka Froda i Sama do "mroków Mordoru" przypomina mistyczną Drogę Krzyżowa. Pierścień, symbol wszelkiego zła, jest krzyżem, tym ciężarem, który przytłacza, przynosi wiele cierpień. W ogóle sam klejnot zawiera wiele odniesień do wierzeń chrześcijańskich, jest to bowiem zło, ale zło ukryte - przyczajone, którego podstawową bronią jest nie jakaś widoczna, bezpośrednia i brutalna moc, ale zdrada i oddziaływanie na umysł niosącej go istoty. Zauważmy, że Pierścień przede wszystkim kusił Froda, próbował przeciągnąć go na swoją stronę i objąć go niemalże w posiadanie, by wydać go na pastwę Saurona, ucznia Melkora, a więc niejako "kolejnego Szatana". Celem jednak wędrówki dwóch hobbitów jest zniszczenie Pierścienia, jest to święta misja, która, zakończona sukcesem, może uwolnić świat o zła. Tak jak Chrystus umarł za nas na krzyżu, tak Frodo i Sam osamotnieni próbują zniszczyć Pierścień. Wiedząc, że idą na pewną śmierć chcą zarazem oddać za świat życie, chcą uwolnić go od zła, kosztem własnego istnienia.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Hobbici w czasie swej podróży zostają obdarowani przez elfów lembasami, chlebem podróżnym. Tolkien kiedyś przyznał, ze lembasy są w istocie Eucharystią. Przemysław Mroczkowski, przyjaciel Tolkiena, wysnuł wniosek, że skoro lembasy to Eucharystia, to pani Galadriela musi reprezentować Dziewice Maryję. Tolkien nie chciał po prawdzie potwierdzić słuszności tego wniosku, zarazem jednak nie uznał go za fałszywy.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Zapewne każdy z nas, kto przeczytał książkę, zna wiersz dotyczący podziału magicznych pierścieni pomiędzy przedstawicieli mieszkańców Sródziemia, ale gwoli przypomnienia zacytuję:
<br><br> 
Trzy Pierścienie dla królów elfów pod otwartym niebem,<br>
Siedem dla władców krasnali w ich kamiennych pałacach,<br>
Dziewięć dla śmiertelników, ludzi śmierci podległych,<br>
Jeden dla Władcy Ciemności na czarnym tronie<br>
W Krainie Mordor, gdzie zaległy cienie,<br>
Jeden, by wszystkimi rządzić, Jeden, by wszystkie odnaleźć,<br>
Jeden, by wszystkie zgromadzić i w ciemności związać<br>
W Krainie Mordor, gdzie zaległy cienie.<br>

<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Zadziwiający jest fakt, iż podobnie jak w "Piśmie Świętym", każda z wyżej wymienionych liczb ma znaczenie symboliczne, o czym niżej.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;TRZY - jest to liczba Boga wyobrażenie wszechogarniającej zasady jako liczba doskonała, trzykrotność jest też typowa dla dzialan biblijnych; trzy są znaczenia Biblii: historyczna, alegoryczna i moralna. Trzy pierścienie władzy dostały się elfom, rasie, która jest doskonała, nie znająca chorób ni śmierci. Elfy są mądre z natury i dążą do osiągnięcia jeszcze większej mądrości, są dziećmi Boga, podobnie jak ludzie, jednak ci ostatni podlegają śmierci. Elfy zamieszkujące Śródziemie zawsze broniły pokoju, miłości i dobra. Doskonała liczba pierścieni jest w posiadaniu doskonalej rasy elfów. "Wszystko, co złożone jest z trzech jest doskonale".
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;SIEDEM -  w chrześcijaństwie symbol bezpieczenstwa, pewności, równowagi, stałości, siły i uporu. Siódemka występuje w Starym Testamencie 77 razy. Krasnoludy, były następną rasą, która otrzymała magiczne pierścienie. Czyż powyższy opis symboliki liczby siedem nie przypomina cech charakteryzujących właśnie krasnoludy...? Mieszkali w górach, posiadali wielką siłę i upór, potrafili drążyć w skałach i wyrabiać przepiękne rzeczy z kruszców w nich znalezionych. Byli swego rodzaju balastem, twardo stąpali po ziemi, symbolizując równowagę i potęgę.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;DZIEWIĘĆ - jest liczbą ostatnią z szeregu, reprezentuje koniec i początek, idee rodzenia się na nowo, przeobrażania i rozwoju, a zarazem śmierć i koniec cyklu. Ludzie, śmiertelnicy, otrzymali dziewięć pierścieni, jednak ci, którzy mieli je w posiadaniu przeszli na ciemną stronę i stali się Nazgulami, Upiorami Pierscienia. Elfy i ludzie byli dziećmi Iluvatara, jednak elfy, ze względu na swoją doskonałość, otrzymały taką też, doskonałą, liczbę pierścieni, ludziom natomiast przypadła jakby pomnożona przez siebie doskonałość (3x3 jest wszakże równe dziewięć). Jednak liczba dziewięć występuje też w innej sytuacji, gdy Elrond powiada: "Towarzyszy Pierscienia będzie dziewięciu: Dziewięciu Piechurów przeciw Dziewięciu Jeźdźcom". Drużyna również składała się z dziewięciu towarzyszy, może dlatego, że na jej barkach spoczywała ważna misja, od której powodzenia zależały losy świata. Jeśli zadanie by się powiodło byłby to koniec zła na świecie, a zarazem początek nowej ery dobra, jeśli z kolei drużyna by zawiodła nastąpiłby początek panowania zła na obszarze Sródziemia. Tak czy inaczej - zawsze wiązało to się z końcem czegoś i początkiem następnego, zamknięciem cyklu i otwarciem nowego. Wszystko zależało od powodzenia misji.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;JEDEN - jest symbolem absolutu, ośrodka promieniowania, nieskończoności i całkowitości. Tak szlachetne cechy niestety są przypisane Jedynemu Pierścieniowi, który został stworzony po to, by zapewnić panowanie nad pozostałymi pierścieniami. Sauron kierował się chciwością i wolą władzy. Pragnął rządzić wszystkimi innymi, dlatego jego Pierścień obdarzony jest największą mocą i może dlatego jest aż tak niebezpieczny.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;We "Władcy Pierścieni" występuje wiele innych liczb, np. Bilbo obchodzil swoje 111 urodziny. Jeśli zsumujemy te jedynki, otrzymamy liczbe trzy. Frodo zaś obchodził swoje 33 urodziny, jest to wiek dojrzałości hobbita (co ciekawe - Chrystus miał przecież 33 lata, gdy umierał na krzyżu). Z którejkolwiek strony patrząc, każda liczba występująca we "Władcy Pierścieni" jest liczbą biblijną, a wiec każdej z nich przypisana jest odpowiednia symbolika. Wiadome też jest, że i liczba 12, to jest "gros", również ma swoje znaczenie kabalistyczne, nie jest mi ono jednak znane.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;"Władca Pierścieni" nie zawiera w sobie z góry założonego przesłania, nie należy pytać, "co autor miał na myśli". Książka sama w sobie jest historią o odwiecznej walce dobra ze złem, w monumentalnym i obszernym przy tym wydaniu. Nie jest to opowieść o grupie handlarzy końmi, nie kilka słów na temat walki z jakimś lokalnym niebezpieczeństwem, ale potężne i zapierające dech w piersiach swym rozmachem dzieło dotyczące sił absolutnych, w absolutnym też wydaniu. Niesie ze głębię i bogactwo przekraczające sama fabułę. Tolkien nie lubił dziel alegorycznych, zdecydowanie protestował przeciwko próbom alegorycznych interpretacji jego powieści, jednak nie tyle motywem, co podobieństwem między "Władcą Pierścieni" a wiarą chrześcijańską, jest fakt, iż ta książka pełna jest na swój sposób niczym "Biblia" prawd i myśli, którymi można się kierować we własnym życiu.


                </p>
        </div>
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
    </td>
    <td width="654" valign="top">&nbsp; </td>
  </tr>
</table>
