<html>
<head>
<!-- edited by Torpi -->
<META HTTP-EQUIV="Content-type" CONTENT="text/html; charset=iso-8859-2">
<style type="text/css">
<!--
td { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0 }
a { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0; font-weight: bold; text-decoration: none }
a:hover {text-decoration: underline; font-size: 11px; font-family: verdana; color: #ffffff }
-->
</style>

  <style>BODY {
  	SCROLLBAR-FACE-COLOR: #6F7880; SCROLLBAR-HIGHLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-SHADOW-COLOR: #000000; SCROLLBAR-3DLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-ARROW-COLOR: #919AA3; SCROLLBAR-TRACK-COLOR: #90989F; SCROLLBAR-DARKSHADOW-COLOR: #999999
  }</style>

<title> .:: T&middot;a&middot;w&middot;e&middot;r&middot;n&middot;a &middot; R&middot;P&middot;G ::. </title>

<SCRIPT language=JavaScript>
//<!--
    var THE_POLL = null;

   
    var IE = 1
    if (IE) {
        sW = screen.availWidth;
        sH = screen.availHeight;
    } else {
        sH = screen.Height;
        sW = screen.Width;
    }


//-->
</SCRIPT>

</head>
<body leftMargin=0 topMargin=0 marginheight="0" marginwidth="0" background="../img/bg.jpg">
<table width="100%" border="0" height="226" vspace="0" hspace="0" background="../img/des_g.jpg">
  <tr> 
    <td> 
      <div align="center"> 
        <p>&nbsp; </p>
      </div>
    </td>
  </tr>
</table>
<table width="100%" border="0" height="137">
  <tr> 
    <td width="33" valign="top" height="182"> 
      <table width="30" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="175" align="left" valign="top" height="182"> 
      <div align="center"> 
        <table width="175" border="0">
          <tr valign="top"> 
            <td> 
              <table width="100%" border="0">
                <tr> 
                  <td>&nbsp;</td>
                </tr>
              </table>
              <a href="javascript:history.back()" onFocus="blur()"><img src="../img/menu_back.gif" width="168" height="285" border="0"></a> 
              <p>&nbsp;</p>
              <p>&copy; 2000-2002 Tawerna RPG</p>
            </td>
          </tr>
        </table>
      </div>
      <div align="left"></div>
    </td>
    <td width="26" valign="top" height="182"> 
      <table width="40" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="506" align="left" valign="top" background="../img/bg_2.gif" height="182"> 
      <div align="center"> 
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
        <table cellspacing=0 cellpadding=0 border=0 width="500">
          <tbody> 
          <tr> 
            <td class=menurightheader height=14 bgcolor="#6F7880"> 
              <div align="left"><font color="#FFFFFF"><b>&nbsp;ŚMIERTELNA WINA 
                [<a href="mailto:dawidzyk@go2.pl" onFocus="blur()">Jarlaxle</a>] 
                </b></font></div>
            </td>
            <td><img height=14 alt="" 
                  src="../img/right_l.gif" width=32 
                  border=0></td>
          </tr>
          </tbody> 
        </table>
        <p align="left"><b><i><font size="2">Śmiertelna Wina - Cz. 8 Opowiadania 
          o Harenie</font></i></b></p>
        <p align="left">Haren ocknął się na twardej ziemi. Nie na ziemi... na 
          podłodze - pomyślał chwilę potem, czując pod sobą twarde, zbite ciasno, 
          wilgotne deski. Był w małym pokoiku. Drewniane ściany, zapach stęchlizny. 
          Barbarzyńcę ogarnęły mdłości. Wiedział, gdzie się znajdował. W plecach 
          czuł tępe pulsowanie, a w lewym boku odzywało się delikatne szczypanie, 
          jakby po bełcie z kuszy, lub czymś równie nieistotnym. Obok niego leżała 
          Shae. Miała obandażowaną głowę. On również został owinięty opatrunkiem 
          przez cały tułów. Stamtąd - z pleców - lała mu się ciągle świeża krew, 
          ale nie czuł już senności, która ostatnim razem powaliła go z nóg. Tym 
          razem był tylko półmrok słabo oświetlonego pokoiku i dziwne, nieprzyjemne 
          uczucie, jakby był przez kogoś stale obserwowany. Nie spodziewał się 
          tutaj Shae. Dziewczyna musiała popędzić za nim. Haren przeklął się w 
          duchu wszelkimi możliwymi obelgami jakie znał. Przez niego, jego ukochana 
          cierpiała. Nie chciała, by został zabity. Przez jego głupotę i przez 
          to, że jej nie słuchał, teraz mieli tylko jedno wyjście z sytuacji... 
          czekać na cud i na zbawiciela, który przyjdzie im z niebios. Byli w 
          niewoli wroga. Skazani na jego łaskę lub niełaskę. <br>
          Haren po raz pierwszy w życiu poczuł, że jego siła już nie wystarcza. 
          Wiedział, że tym razem sytuacja nie jest taka prosta, jak się już przyzwyczaił. 
          Nie wystarczy pomachać toporem i ściąć parę głów. A nawet jeśli się 
          te głowy zetnie... konsekwencje mogą być gorsze... nieoczekiwane i nie 
          wliczone w ryzyko. <br>
          W tym dziwnym świecie trudno mu było egzystować. Był to świat, którego 
          Haren Hengard - prosty wojownik, nie przyzwyczajony do skomplikowanej 
          zawiłości sieci splątanych intryg - nie znał. Jeśli chciał go bliżej 
          poznać - musiał przeżyć. Chwycił się tej myśli kurczowo i wszelkimi 
          siłami starał się do czegoś dojść. Myślenie nigdy nie szło mu najlepiej, 
          ale... może najwyższy czas, aby jego głowa na coś się przydała? <br>
          &quot;Tak... naturalnie, łatwo powiedzieć&quot;. - skarcił siebie w 
          duchu. Shae poruszyła się w okolicach jego prawego ramienia. Był jeden 
          plus całej tej sytuacji. Nie zostali spętani.<br>
          Pogładził delikatnie jej włosy i pocałował. Dziewczyna obudziła się. 
          Poczuł jej gorący oddech i na moment zapomniał o tym, w jakim położeniu 
          się oboje znajdowali.<br>
          -Gdzie jesteśmy? - spytała z wyczuwalnym w głosie rozespaniem i znużeniem. 
          Potarła dłonią oczy i otworzyła je szerzej. <br>
          -Tutaj - rzekł beznamiętnie Haren i obwiódł ręką dookoła, jakby chciał 
          pokazać Shae, gdzie było owo &quot;tutaj&quot;. <br>
          Milczeli długo i krępująco. W końcu Haren się odezwał.<br>
          -Jestem głupi. Mogłem cię posłuchać. <br>
          -Oczywiście, że jesteś głupi - zaśmiała się nerwowo Shae. <br>
          Haren spojrzał na nią z zaciekawieniem. Jej oczy, w nikłym blasku kaganka 
          na stole, gorzały ogniem rozbawienia.<br>
          -Ile razy mówiłam ci? - spytała z dziwnym uśmiechem.<br>
          On tylko spojrzał w ziemię. Nic nie powiedział. <br>
          Shae położyła mu delikatną dłoń na ramieniu i potarła mięśnie palcami. 
          <br>
          -Wiedziałam, że musisz to zrobić - powiedziała do niego. Haren spojrzał 
          na nią i uśmiechnął się blado.<br>
          -Co? - spytał, po czym pokręcił głową z niedowierzaniem, jakby nagle 
          zaczął wątpić w swoje poprzednie postanowienia i obalał swą filozofię, 
          jaka przez całe życie nim kierowała. -Zabić Ein'vaila? Dobre sobie.<br>
          -Z tego, co mi wiadomo, byłeś całkiem blisko - rzekł do nich głos gdzieś 
          z cienia, w rogu pokoju. Oboje poderwali się ze swoich miejsc pomimo 
          bólu, gdyż znali ten szyderczy ton. Przed nimi, z pełgającego mroku, 
          wychynął nie kto inny jak Mistrz Kamuflażu. Był odziany skromnie. Czarna 
          szata przykrywała wszelkie ozdoby jakie mógł nosić na ubraniu pod spodem.<br>
          -Wyglądasz mniej fircykowato niż zwykle - powiedziała z szyderstwem 
          Shae i podparła się na ramieniu barbarzyńcy stojącego obok niej. <br>
          -Proszę - machnął ręką Ein'vail, niedbale oglądając wypielęgnowane paznokcie. 
          -Oszczędźcie mi tych bredni. <br>
          Dziewczyną wstrząsnął lekki dreszcz. Jeśli &quot;Kameleon&quot; nie 
          miał ochoty na gierki słowne, to albo był potwornie zły, albo szykował 
          coś dla nich w zanadrzu. Shae czuła, że to coś nie przedstawia się specjalnie 
          obiecująco. Mimowolnie uśmiechnęła się blado.<br>
          -Czego od nas chcesz? - spytał beznamiętnie Haren i założył spokojnie 
          ręce na pierś. Shae spojrzała na niego z niejakim rozbawieniem.<br>
          Ein'vail prowadził jednak w grze beznamiętności. <br>
          -Doprawdy - powiedział zimno. -Czegóż ja mogę od was chcieć? <br>
          Uśmiechnął się niewinnie i spojrzał prosto w oczy niespokojnej Shae. 
          To spojrzenie jeszcze bardziej zachwiało jej dostojną postawą i zamiast 
          niedawnego uśmiechu wykwitł jej na twarzy grymas niepewności. <br>
          -Och. Czyżbym widział jakąś nutkę strachu w twoich oczach, kurtyzano? 
          -Cancraal Ein'vail umilkł na chwilę, aby spojrzeć niedbale na swoje 
          wypolerowane, czarne buty, po czym rzucił. -Przecież przy twoim zawodzie, 
          z ryzykiem stykasz się na co dzień. - dokończył ironicznie i usiadł 
          za stołem, wykładając na niego bezceremonialnie swoje obute nogi. <br>
          Haren syknął ze złości, ale Shae dotknęła spokojnie jego ramienia, jakby 
          chciała uświadomić mu, że &quot;Kameleon&quot; tylko się z nimi droczył, 
          ponieważ zawód ladacznicy był jedynie przykrywką dla jej rzeczywistej 
          profesji. <br>
          -Czego od nas chcesz? - powtórzył beznamiętnie swoje pytanie potężny 
          wojownik. Mistrz Cienia zdjął nogi z blatu małego stolika, po czym pochylił 
          się do przodu. Zmierzył barbarzyńcę lodowatym spojrzeniem od stóp do 
          głów, po czym rzekł ze słowami ociekającymi ironią:<br>
          -Ja? To ty tutaj wszedłeś bez zaproszenia. Podejrzewam więc, iż masz 
          sam jakiś interes do mnie...<br>
          Haren odpowiedział mu złowrogim uśmiechem, który na moment zbił z tropu 
          Mistrza Intryg z księstwa Dallos. <br>
          -Przyszedłem ciebie zabić, gnido. - wyszeptał Haren, a w oczach mu płonęło. 
          -Wiesz o tym...<br>
          -Och... - stęknął Ein'vail, po czym usiadł znowu wygodniej, i rzekł: 
          -Czy nie możemy porozmawiać chociaż raz, jak porządni ludzie rozmawiają 
          o interesach?<br>
          -Czas gadania już się skończył. Przygotuj się na śmierć - wycharczał 
          Haren i rzucił się dziko w stronę stołu. Ein'vail tylko niedbale ścisnął 
          dłoń. Haren upadł - poczuł nagły ból, kondensujący się w okolicach jego 
          serca. Shae upadła na kolana i z krzykiem rzuciła się na czworakach 
          w stronę ukochanego. Ten tylko ściskał się w niemym wyrazie okrutnego 
          bólu, wykwitłego na zbolałej twarzy. Cancraal &quot;Kameleon&quot; Ein'vail 
          - Mistrz Kamuflażu - śmiał się długo i złowrogo. W końcu podniósł rozradowane 
          spojrzenie w górę, jakby patrzył w sufit i tam dostrzegł coś niezwykle 
          interesującego. Shae patrzyła na niego ze łzami w oczach. <br>
          -Ty szmato! Co mu zrobiłeś!? - wrzeszczała na całe gardło. Ein'vail 
          skrzywił twarz w dziwnym grymasie, po czym zeskoczył z krzesła i nagle 
          znalazł się już przy niej. Schwycił dziewczynę za podbródek i wyszeptał 
          jej kilka słów do ucha. <br>
          -Krzycz dalej, moja droga. Nic i nikt ci już nie pomoże. Oto cena, jaką 
          płaci się za zdradę. <br>
          Chwilę potem poczuła na swoich ustach jego własne, wykrzywione i roześmiane 
          wargi. Szamotała się chwilę, ale szef Gildii trzymał ją mocno. Nie spodziewała 
          się w nim takiej siły. <br>
          -Ha! - zakrzyknął morderca, odrywając się od wymuszonego na dziewczynie 
          pocałunku. -Zawsze chciałem spróbować, jak smakujesz, Shagrashin. Muszę 
          przyznać, że chcę więcej. - uśmiechnął się złowrogo, po czym zerwał 
          z dziewczyny obcisłą tunikę i dotknął zuchwale jej delikatnej, bladej, 
          miękkiej piersi. Jeszcze chwilę szamotali się, ale jakiś czas potem 
          Shae poddała się straszliwemu oprawcy. Nie miała sił do dalszej walki. 
          W trakcie szamotaniny uderzyła się ciężko w obolałą głowę. <br>
          Haren widział to wszystko jak przez mgłę i zaciskał z bólu zęby, ale, 
          choć bardzo chciał pomóc swojej ukochanej, nie mógł nic zrobić. Coś 
          trzymało go w miejscu, przyszpilonego do podłogi, a straszliwy ból paraliżował 
          członki i nie pozwalał nawet ruszyć się o krok. Serce eksplodowało mu 
          tysiącami bolesnych ukłuć. Ein'vail dalej zabawiał się ciałem umęczonej 
          Shae, kiedy nagle drzwi do pokoiku, zapewne zaryglowane od zewnątrz, 
          otworzyły się z łoskotem i do środka wpadł zapach spalenizny i niosący 
          go ze sobą, rozwiany dym. Skonsternowany rzezimieszek odwrócił się ze 
          zdziwieniem w stronę hałasu i zobaczył na korytarzu księżną z południa 
          i własnego sługę - Cienia, stojących pośród dymu spalonego drewna i 
          leżących ciał jego asasynów. Gniew przeszedł przez niego jak nagły impuls 
          potwornego wybuchu, kotłującego się gdzieś wewnątrz przyczajonych trzewi. 
          Ein'vail poderwał się z miejsca, zostawiając zmaltretowaną kobietę na 
          podłodze i kopiąc zwijającego się z bólu Harena prosto w brzuch. <br>
          -Co to ma znaczyć?! - wycharczał dziko, po czym wskazał na Darmadeen 
          i wrzasnął do stojącego nieopodal Cienia: -Dlaczego ta dziwka jeszcze 
          żyje?! - krzyczał, zupełnie jakby zignorował całą otoczkę, w jakiej 
          oboje pojawili się w piwnicy gospody i zawitali do jego gabinetu. <br>
          Lady z południa uśmiechnęła się tylko i wyciągnęła rękę w jego stronę. 
          Zanim Mistrz Kamuflażu zdążył pomyśleć o czymkolwiek, niewidzialna siła 
          poczęła wyduszać z niego wszelkie życie. Utracił dech chwilę potem, 
          a później już tylko chaotycznie szamotał się w powietrzu, bez większego 
          sensu, czy entuzjazmu w sflaczałych mięśniach. Darmadeen z zimnym spojrzeniem 
          złamała magicznie kark niedoszłemu mistrzowi osławionej gildii zabójców 
          z Greendale. Słynny Cancraal Ein'vail zakwilił jak małe dziecko, po 
          czym padł bezwładnie na podłogę, zaraz za sobą wylewając na nią całą 
          kałużę krwi zaległej mu w gardzieli. Haren zwalił się bezgłośnie na 
          ziemię, a Shae z trudem uniosła tunikę i oplotła nią podrapane przez 
          rzezimieszka i osłabione ciało. Cień podszedł do swojej siostry i, zmieniwszy 
          formę w przystojnego mężczyznę, delikatnie objął ją w pasie i pozwolił 
          aż wypłacze mu się na ramię. Jednak Shagrashin wcale nie płakała. Z 
          ponurą satysfakcją spoglądała, jak kałuża krwi wokół jej ciemiężcy powiększa 
          się. Darmadeen zbliżyła się do bezwładnego ciała leżącego wojownika, 
          po czym położyła dłoń na jego piersi. Haren sapnął i przebudził się. 
          Ujrzał piękną, egzotyczną lady siedzącą przed nim i uśmiechającą się 
          lekko. Kobieta położyła mu palec na ustach i splotła zaklęcie, dzięki 
          któremu zasnął na powrót. Shae również usnęła, kiedy nagła fala zmęczenia 
          przeszła przez jej ciało i odebrała jej siłę w członkach. Carvaan delikatnie 
          ujął ją za plecy i nogi, i wyprowadził przez zasłany stertą zwłok korytarz 
          w stronę wyższego piętra pijalni &quot;pod pół-żywym turem&quot;. Potem 
          wyszedł na ulicę i zagłębił się w cieniu wraz ze swoją siostrą, śpiącą 
          mu spokojnie w ramionach. Darmadeen dołączyła do niego, niosąc mocą 
          lewitacji równie bezwładne ciało Harena. <br>
          -Potrzebują kuracji - rzekła lady, wskazując ruchem ręki zlepione krwią 
          opatrunki na głowie Shae i plecach Harena. <br>
          Cień przytaknął, choć trudno to było stwierdzić na pewno, gdyż na powrót 
          stał się mrocznym bratem otaczającej ich ciemności. <br>
          Lady spojrzała na niego z ukosa, po czym, gdy skręcili w pobliski zaułek, 
          spytała, z pewnym zainteresowaniem w głosie.<br>
          -Zabiliśmy tego, kogo chciałeś widzieć martwego. Dlaczego więc nie odzywasz 
          się, a udajesz czymś zmartwionego?<br>
          Cień odwrócił się z gwałtownością w jej stronę. <br>
          -To jeszcze nie koniec, czarodziejko. Ein'vail miał przyjaciół. Nie 
          spodoba im się to, że ich największy sojusznik zginął z ręki jakiejś 
          samozwańczej wiedźmy z południa i niepokornego sługi, który nabrał ambicji 
          na tron Pana Gildii. - syknął złowrogo i łypnął cienistymi oczyma, wzbudzającymi 
          ciarki od ich jednego spojrzenia. <br>
          Na tę niewypowiedzianą groźbę Darmadeen tylko głośno wybuchnęła nieskrępowanym 
          śmiechem. <br>
          -Czyżbyś lękał się swoich wrogów? O, potężny lordzie. Nie po to zabiliśmy 
          Mistrza Kamuflażu, abyśmy teraz mieli uciekać i chować się za ten czyn. 
          Musimy wywołać zamieszanie z tym związane i strachem podburzyć tych, 
          którzy wciąż jeszcze stoją po stronie martwego i mogą się buntować. 
          <br>
          Cień skarcił niepokorną czarodziejkę z południa przeciągłym sykiem.<br>
          -Ciszej, kobieto, albo całe miasto usłyszy nie tylko o zabójstwie, ale 
          też o moich planach. <br>
          Dziewczyna uśmiechnęła się. <br>
          -Cienie już słuchają. - powiedziała. <br>
          Carvaan zmarszczył zakryte mroczną mgłą czoło. Był przekonany, że mówiła 
          prawdę. </p>
        <p align="left">-Minęło trochę, nim się zbudziliście. <br>
          Oszołomiony Haren spojrzał na lśniące w blasku świec, mokre, nagie ciało 
          obmywającej się w małym baseniku lady. <br>
          -G-gdzie my jesteśmy? - wysapał. Czuł, że pod plecami umoszczone miał 
          posłanie z miękkich poduszek. Pod jedwabnym nakryciem był całkiem nagi. 
          Obok niego leżała pachnąca wonnymi olejkami, równie naga Shae. <br>
          -Jesteś zdenerwowany nawet tutaj? Spokojnie - uśmiechnęła się lady. 
          -Znajdujesz się w domu przyjaciół. - powiedziała cicho i łagodnie, w 
          łamanej wspólnej mowie. <br>
          Haren odwrócił wzrok od jej nęcącego ciała, poruszającego delikatnie 
          fałdy wody w basenie i skupił go na twarzy śpiącej Shae. Darmadeen uśmiechnęła 
          się ponownie do samej siebie. Kochali się. To było widać w jego oczach.<br>
          Lady wyszła po cichu z małego baseniku, po czym wróciła z pobliskiego 
          pokoju, z pełnym naręczem fiolek z olejkami w małym koszyczku. Położyła 
          to wszystko przed sobą, wyjęła fiolki, umościwszy je obok koszyka, i 
          zaczęła nacierać swoje nagie, zgrabne ciało coraz to bardziej egzotycznymi 
          zapachami. Co jakiś czas, kiedy obmywała sobie ramiona błyszczącymi 
          płynami, Haren nie mógł powstrzymać się przed zerknięciem na opaloną 
          w południowej modle Panią z Dadalii. <br>
          Być może Shae była dla niego pierwsza, ale przy pięknie ciała Darmadeen 
          - jej idealnie wypukłych kształtach i miękkiej, alabastrowej skórze, 
          wszelkie piękności tego świata odpływały w dalekie zapomnienie. Nie 
          to, że zamierzał rzucić nagle swoją ukochaną dla tej cudownej kobiety. 
          Potężny barbarzyńca stwierdzał w myślach jedynie fakt, jakiego nie dało 
          się nie zauważyć, nawet gdy czarodziejka miała na sobie komplet grubych 
          i podłużnych szat - że była, bez wątpienia, najpiękniejszą kobietą świata. 
          <br>
          Haren miał jednak pewne wątpliwości co do samego miejsca, w którym się 
          znajdowali. Było ono zdecydowanie wystrojone na modłę południową. Liczne 
          ozdoby z kości słoniowej, gładzone kolumny podtrzymujące strop, dywany 
          na podłogach i bogate arrasy zwieszające się ze ścian - wszystko to 
          nie było podobne do jakiegokolwiek wystroju wnętrza znanego ludziom 
          z Greendale, lub, w ogóle, mieszkańcom północy. Tak więc - podsumował 
          Haren - to miejsce nie leżało w granicach księstwa Dallos, albo było 
          specjalnie wystylizowane za sprawą wielu pieniędzy, na obecny wygląd. 
          Tak też, najlogiczniej było mu przyjąć. Mimo to, postanowił zapytać. 
          Zaraz jednak zaniechał owego postanowienia, ponieważ poczuł, że nie 
          zdobędzie się na choćby jedno słowo, w obliczu tak krępującej i podniecającej 
          jednocześnie nagości siedzącej przed nim, na krawędzi dymiącego basenu, 
          pięknej damy. Bał się spojrzeć w jej księżycowe oczy i zobaczyć w nich 
          płomień pożądania. <br>
          Shae poruszyła się i ziewnęła przeciągle, po czym sama rozprostowała 
          kości i podniosła się do pozycji siedzącej. Wtedy delikatna narzuta 
          opadła jej na miękkie i zgrabne uda, odsłaniając całą resztę. Shae, 
          rozejrzawszy się po komnacie, dostrzegła cudowny wystrój nieopisanie 
          pięknego, zdecydowanie południowego wnętrza - jednak było coś jeszcze, 
          co bliżej przykuło jej uwagę. Poza samym Harenem, którego delikatną, 
          acz twardą dłoń czuła położoną na swoim prawym biodrze, zobaczyła siedzącą 
          przed nimi piękność z południa - kobietę o cudownym, dziewiczym, egzotycznym 
          pięknie wybranki pustynnego piachu i delikatności jedwabnych rąk bogów. 
          Młoda lady wydawała się dumniejsza i piękniejsza niźli Shae wyobrażała 
          ją sobie kiedykolwiek. Była bardziej zaskoczona niż sam Haren, który 
          również po raz pierwszy miał okazję spojrzeć na niezwykłą kobietę w 
          całej okazałości. Zapach wonnych olejków unosił się w powietrzu. Lady, 
          obmywszy już swoje ciało, wcierała swoimi delikatnymi dłońmi wonne płyny 
          w delikatne ramiona, cudowne piersi, słodki brzuch, łagodne biodra, 
          wyprężone plecy, zgrabny kark, nęcącą szyję, miękkie uda i gładkie kolana oraz utrudzone stopy. Wyglądała przy tym 
          tak powalająco pięknie, że gdy jej uśmiechnięte spojrzenie padło na 
          twarz przebudzonej Shae, ta poczuła, że czuje się jak w raju. Jej mężczyzna 
          był przy niej, a ta piękna kobieta zapewniła im cudowne schronienie. 
          <br>
          Woń olejków rozchodziła się wszędzie, ale Shae poczuła ją również na 
          sobie, podobnie jak zapach egzotycznych mydeł wtartych w jej skórę. 
          Obtłuczona głowa nie bolała jej ani trochę - nie było śladu brudnych, 
          zakrwawionych, niezgrabnych opatrunków. Sam Haren wyglądał również na 
          zdrowego - widać to było wyraźnie po jego szerokim uśmiechu i sposobie, 
          w jaki całował jej łabędzią szyję. <br>
          Shae była mniej podniecona niezwykłym miejscem, delikatnym zapaszkiem 
          pobliskich kadzideł, wonnego mydła i olejków, nagością siedzącej przed 
          nimi, cudownej panny, czy golizną każdego z nich, a bardziej zawstydzona 
          i spłoniona tym wszystkim, niźli powinna się czuć. Mimo woli, przeszedł 
          jej po plecach dreszcz dziwnego uniesienia, na myśl, iż ta kobieta, 
          swoimi delikatnymi dłońmi musiała owe olejki, które teraz pokrywały 
          jej namaszczoną skórę i sprawiały wrażenie niezwykłej czystości i nieskazitelności, 
          wcierać w nią równie subtelnie, jak to czyniła teraz na sobie. Całkiem 
          naga i bezbronna, Shae żałowała, że nie miała wtedy przytomności, aby 
          przeżyć tę kojącą chwilę. <br>
          Haren, najwyraźniej nie mogący jeszcze uwierzyć, że wreszcie jest bezpieczna 
          i nic jej nie grozi, skutecznie chciał ją skłonić do rozkoszy swoimi 
          pocałunkami, ale jednocześnie ukrył ich ciała pod kołdrą. <br>
          Shae poczuła się winna czegoś wobec ich nowej przyjaciółki. Lady z południa 
          - kobieta, o której trąbiła cała północ, od dnia, kiedy dotarła do ludu 
          wieść, iż zjawi się osobiście w tych stronach, nie dość, że zaleczyła 
          ich rany i zaopiekowała się nimi, dała dach nad głową w tak niezwykłym 
          i cudownym miejscu, ugościła luksusami i zapewniła pełny komfort wypoczynku, 
          to jeszcze osobiście ich doglądała i sprawdzała, czy niczego im razem 
          nie brakuje. <br>
          Tam gdzieś, w Greendale, musiał powoli wstawać świt. <br>
          -Pani? - zapytała nieśmiało Shae, kiedy Haren na moment przestał całować 
          jej usta i rozpaloną szyję. <br>
          Darmadeen tylko uśmiechnęła się i kiwnęła w jej stronę, aby podeszła. 
          Haren wstał i okrył ich oboje kołdrą, po czym uczynili to razem. Lady 
          wskazała im miejsca siedzące obok baseniku, po czym polała swą szyję 
          jakimś, pachnącym jabłkiem, wonnym olejkiem i roztarła płyn w okolicach 
          powabnego dekoltu. <br>
          -Pytajcie, a ja odpowiem wam na wszystkie wątpliwości. - powiedziała 
          i uśmiechnęła się do Shae. -Jestem wam to winna. <br>
          Haren i Shae tylko popatrzyli na siebie w zdumieniu, po czym wyszeptali 
          z niedowierzaniem, prawie równocześnie.<br>
          -Ty, lady? <br>
          Darmadeen zaśmiała się, po czym machnęła niedbale ręką i powiedziała:<br>
          -Nieważne. Najpierw wasze pytania.<br>
          Haren ponaglił Shae. Dziewczyna przez chwilę zagapiła się w jedną z 
          pięknych, łabędzich piersi siedzącej przed nimi dziewczyny. <br>
          -Jaka jest teraz pora dnia, o pani? Jak długo trwa nasz odpoczynek?<br>
          -Od czasu waszej niewoli minął już dzień i zapadła niedawno kolejna 
          noc. Zajęłam się wami, nakarmiłam, kiedyście byli półprzytomni - pewnie 
          nic nie pamiętacie z tego - potem nakazałam wam spać na nowo, obmyłam 
          wasze utrudzone ciała i zaleczyłam rany jak tylko mogłam. Trochę się 
          nad tym natrudziłam, dlatego dopiero teraz znalazłam czas, aby zająć 
          się sobą. <br>
          To mówiąc, lady sięgnęła do leżącej obok czary i, nachyliwszy się ku 
          niej, obmyła swe piękne, kruczoczarne włosy w płynie znajdującym się 
          w naczyniu.<br>
          -Pani - zapytała niewinnie Shae. Darmadeen spojrzała na nią spod opadających, 
          cieknących wodą, mokrych włosów. -Czy moglibyśmy jakoś wynagrodzić ci 
          trud? <br>
          Lady tylko zaśmiała się głośno, jak dziecko. Potem przemyła włosy w 
          baseniku i zaczesała je dłońmi do tyłu, tak, że woda i płyn spłynęły 
          jej na kark. Następnie odwróciła się w stronę osłupiałych z wrażenia 
          Harena i Shae i powiedziała do dziewczyny. <br>
          -Tak. Możesz umyć mi plecy, moja droga. - uśmiechnęła się ciepło, po 
          czym dodała. -W końcu coś mi się należy. <br>
          Haren nie powiedział nic, tylko niepewnie zamrugał oczami. <br>
          Shae otworzyła szeroko źrenice, ale lady ponagliła ją. Podeszła chyżo 
          do wody i zanurzyła się w niej. Pokazała dziewczynie suchą gąbkę leżącą 
          na brzegu, po czym kazała jej nasączyć ją w misie spoczywającej tuż 
          nad wodą w basenie. Naga Shae podeszła do misy i wykonała polecenie 
          lady. Nabrała trochę płynu w dłoń i zatrzęsła się lekko, wchodząc do 
          gorącej wody zalegającej w parującym zbiorniczku. Woda nie stygła z 
          upływem czasu. Czarodziejka musiała podgrzać ją magicznie. <br>
          Haren patrzył w osłupieniu, jak jego kobieta dotyka odwróconych pleców 
          lady z południa i delikatnie wciera jej dłonią płyn w zroszone, mokre, 
          błyszczące ciało. Kilka łagodnych ruchów, potem przemycie pleców gąbką. 
          Lady skręciła włosy, a Shae obmyła jej kark. Następnie dziewczyna pochyliła 
          się i zaczęła w dole naprężonego kręgosłupa Darmadeen, lekko polewać 
          jej ciemną skórę gorącą wodą, po czym przemywała ją dłońmi i gąbką. 
          Mimowolnie Haren poczuł, jak robi mu się gorąco i przełknął ciężko ślinę 
          napływającą mu do gardła. Lady dotykała dłonią miejsc, które Shae miała 
          przemyć, a ta posłusznie wykonywała nieme polecenia. Widać było wyraźnie, 
          iż Darmadeen przyzwyczajona była do usługiwania jej przez różnego rodzaju 
          służące. Dla Harena takie coś było niedopuszczalne - wolne ludy północy 
          ceniły równość i braterstwo pośród wszystkich przedstawicieli wszelkich 
          istniejących klanów. Jak dla niego, nie powinno istnień coś takiego 
          jak jawne niewolnictwo. Mimo to, barbarzyńca jakoś wcale nie miał powodów, 
          aby robić cokolwiek z przyzwyczajeniami pięknej Darmadeen. Kiedy jego 
          Shae skończyła z plecami, Lady nagle odwróciła się do niej przodem i 
          dotknęła delikatnie mokrego brzucha dziewczyny. Haren po raz kolejny 
          przełknął ślinę. Kobiety szeptały chwilę między sobą, stojąc w gorącej 
          wodzie. Shae położyła rękę na dłoni Darmadeen, która stale spoczywała 
          w okolicach jej pępka. Chwilę potem lady zaczęła delikatnie masować 
          mięśnie Shae - od bioder, w górę, aż po dolne okolice biustu. Shae upuściła 
          gąbkę w wodę i położyła ręce na pochylonych nieznacznie ramionach lady. 
          Gąbka zaczęła wolno dryfować na delikatnie wzbudzanych miarowo falach. 
          Darmadeen szeptała coś stale, a Shae cichutko, prawie niedosłyszalnie 
          dyszała i unosiła oczy ku górze, tak, że jej kasztanowe włosy opadały 
          jej na plecy. Para wokół nich przysłoniła dokładnie widok Harenowi. 
          To mu się nie spodobało. Cokolwiek te dwie piękne kobiety robiły nago 
          w wodzie, nie wydawało mu się to właściwym postępowaniem. Nie zwlekając, 
          zawsze działający szybko i bez namysłu barbarzyńca wskoczył do basenu, 
          roztrącając zalegające brzeg ampułki z olejkami, po czym, rozchlapując 
          gorące strugi wokół siebie, zaczął zbliżać się do obu dziewczyn. Podszedł 
          do Shae od tyłu i delikatnie szarpnął ją za łokieć, po czym spojrzał 
          w dziwnie błyszczące w tej chwili oczy Darmadeen. Shae krzyknęła, a 
          lady cofnęła się w wodzie, wzburzając fale za sobą. Haren spojrzał to 
          na swoją kochankę, to znowu na czarodziejkę i wybałuszył oczy, kiedy 
          Shae uderzyła go leciutko w policzek, chichocząc. <br>
          Lady śmiała się - śmiała do rozpuku i wkrótce pośliznęła się w wodzie, 
          co sprawiło, że wywaliła się w baseniku, i, równocześnie, zachłystując 
          się wodą z olejkami, zaczęła śmiać się jeszcze wyraźniej i głośniej. 
          Shae popatrzyła mu tylko w oczy, a gdzieś tam, głęboko, czaiła się w 
          nich śmiertelna powaga, skryta pod uśmiechem jej miękkich ust. Barbarzyńca 
          nie tylko zgłupiał kompletnie, ale też zupełnie nie wiedział co robić. 
          Lady Darmadeen podeszła do nich obu, po czym dotknęła znowu delikatnie
          brzucha spoczywającej 
          na jego piersi Shae. <br>
          -Zbadałam wnętrze twej przyszłej żony - powiedziała głośno i zaśmiała się. Haren 
          nerwowo poruszał się i unikał krępującego spojrzenia na jego zawstydzającą nagość. Lady chlusnęła wodą wokół siebie, po czym znów 
          się zaśmiała. -Cieszcie się i radujcie! - krzyknęła na cały głos, aż 
          echo odbiło się od marmurowych ścian komnaty. Chwilę potem dodała nieco 
          ściszonym głosem, zbliżając się powoli do obojga młodych i obejmując 
          ich smukłymi ramionami. -...Albowiem będziecie mieli potomka.</p>
        <p align="left">W ciemnej komnacie, pochylony nad kulą, ukazującą pokój 
          Cancraala &quot;Kameleona&quot; Ein'vaila, siedział zgarbiony, odziany 
          w czarne szaty mag. Siedział tak już długo, zaglądając w magię wizji 
          przytaczanych przez niezwykły, szklany przedmiot. Bardzo długo. Jego 
          słudzy sprzątali cały bałagan w gospodzie - nawet w dzień. Turrald musiał 
          zamknąć jadłodajnię i pijalnię, oraz wyprosić klientów. Całe miasto 
          huczało o zniknięciu lady z południa i śmierci największego łotra znanego 
          w Krainach. A on zamiatał - jak zwykle - cały nieporządek, choć przyznawał 
          w duchu, że jeszcze nigdy nie było tak źle... I jednocześnie - tak interesująco. 
          <br>
          Miał tutaj, u siebie, sporo magicznych przedmiotów. W kątach małej komnaty 
          walały się różdżki - na pobliskich stołach zalegały setki pergaminów 
          z zapisanym na nich, runicznym pismem przesiąkniętym mocą. <br>
          Mag zasępił się. Wiedział dokąd udała się Darmadeen - zabójczyni Ein'vaila. 
          Cienia nie mógł na razie zlokalizować, ale mógł za to skorzystać łatwo 
          z jego drugiego ja - Lorda Carvaana, którego doskonale znał. <br>
          Na twarzy maga wykwitł uśmiech cichego zadowolenia. Minął już cały dzień 
          od feralnych wypadków w piwnicach &quot;półżywego tura&quot;. Jeszcze 
          kilka godzin... gdy będzie dalej ciemno. Tuż nad ranem, gdy będą spali 
          - nadejdzie zemsta. <br>
          Czarodziej nie miał wątpliwości, iż to on zyska największe poważanie 
          w organizacji, po tym jak ukara zdrajców i ich sojuszników. Nikt wtedy 
          nie pójdzie za zabójcą, ponieważ udowodniona zostanie jego wina. <br>
          W oczach S'hagrlarlona wina ta była śmiertelna. A karą za taką winę 
          mogła być jedynie śmierć...</p>
        <p align="right"><br>
          <i>Ciąg dalszy nastąpi </i></p>
        <p align="right"><i>-Jarlaxle, Mistrz Intryg, opowiadacz </i><br>
        </p>
        <p></p>
        <p></p>
        <p></p>
        <p></p>
      </div>
      <div align="left">
<p></p>
        
      </div>
      <table width="100%" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="654" valign="top" height="182">&nbsp; </td>
  </tr>
</table>
