<html>
<head>
<!-- edited by Torpi -->
<META HTTP-EQUIV="Content-type" CONTENT="text/html; charset=iso-8859-2">
<style type="text/css">
<!--
td { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0 }
a { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0; font-weight: bold; text-decoration: none }
a:hover {text-decoration: underline; font-size: 11px; font-family: verdana; color: #ffffff }
-->
</style>

  <style>BODY {
  	SCROLLBAR-FACE-COLOR: #6F7880; SCROLLBAR-HIGHLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-SHADOW-COLOR: #000000; SCROLLBAR-3DLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-ARROW-COLOR: #919AA3; SCROLLBAR-TRACK-COLOR: #90989F; SCROLLBAR-DARKSHADOW-COLOR: #999999
  }</style>

<title> .:: T&middot;a&middot;w&middot;e&middot;r&middot;n&middot;a &middot; R&middot;P&middot;G ::. </title>

<SCRIPT language=JavaScript>
//<!--
    var THE_POLL = null;

   
    var IE = 1
    if (IE) {
        sW = screen.availWidth;
        sH = screen.availHeight;
    } else {
        sH = screen.Height;
        sW = screen.Width;
    }


//-->
</SCRIPT>

</head>
<body leftMargin=0 topMargin=0 marginheight="0" marginwidth="0" background="../img/bg.jpg">
<table width="100%" border="0" height="226" vspace="0" hspace="0" background="../img/des_g.jpg">
  <tr> 
    <td> 
      <div align="center"> 
        <p>&nbsp; </p>
      </div>
    </td>
  </tr>
</table>
<table width="100%" border="0" height="137">
  <tr> 
    <td width="33" valign="top" height="182"> 
      <table width="30" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="175" align="left" valign="top" height="182"> 
      <div align="center"> 
        <table width="175" border="0">
          <tr valign="top"> 
            <td> 
              <table width="100%" border="0">
                <tr> 
                  <td>&nbsp;</td>
                </tr>
              </table>
              <a href="javascript:history.back()" onFocus="blur()"><img src="../img/menu_back.gif" width="168" height="285" border="0"></a> 
              <p>&nbsp;</p>
              <p>&copy; 2000-2002 Tawerna RPG</p>
            </td>
          </tr>
        </table>
      </div>
      <div align="left"></div>
    </td>
    <td width="26" valign="top" height="182"> 
      <table width="40" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="506" align="left" valign="top" background="../img/bg_2.gif" height="182"> 
      <div align="center"> 
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
        <table cellspacing=0 cellpadding=0 border=0 width="500">
          <tbody> 
          <tr> 
            <td class=menurightheader height=14 bgcolor="#6F7880"> 
              <div align="left"><font color="#FFFFFF"><b>&nbsp;Z MROKU DO PODMROKU 
                - cz. 6 - Intrygi ciąg dalszy [<a href="mailto:dawidzyk@go2.pl" onFocus="blur()">Jarlaxle</a>] 
                </b></font></div>
            </td>
            <td><img height=14 alt="" 
                  src="../img/right_l.gif" width=32 
                  border=0></td>
          </tr>
          </tbody> 
        </table>
      </div>
      <div align="left"> </div>
      <table width="100%" border="0">
        <tr> 
          <td height="2357"> Było zabawnie przez te kilka dni. Zawiązała się współpraca, 
            a może nawet przyjaźń, jeśli u Drowów coś takiego w ogóle istnieje. 
            Ja donosiłem wieści z miasta, oni raczyli mnie plotkami z Mroku - 
            nawet dowiedziałem się czegoś więcej o mrocznych sługach Tyoona, którzy 
            mieli jakiś związek z Akademią. A potem już szło bardzo łatwo... 
            <p>Atgharina spotkałem znowu niedaleko przybudówki Akademii. Pokiwał 
              mi głową na przywitanie i zaczął odchodzić, niosąc w dłoniach naręcze 
              zwojów i ksiąg. Mimo to, zagadałem do niego, a on się odwrócił.<br>
              -Czego tu chcesz, Jarlaxle? Czyżbyś dostał ambicji do zostania magiem? 
              - łypnął z szyderstwem na moje, ewidentnie fircykowate odzienie, 
              a potem spojrzał wymownie wokoło, wskazując, że to teren Akademii 
              dla czarodziejów, a nie miejsce na bal przebierańców. -Czy może 
              przyszedłeś poprosić mnie o kolejną przysługę? - wyszczerzył zęby 
              w głupawym uśmiechu i powoli zaczął się oddalać, cały czas śmiejąc 
              się do mnie. <br>
              -Tak - powiedziałem, a to wyraźnie zbiło go z tropu. Odwrócił się 
              w moją stronę, a ja wiedziałem już, że na tę chwilę gierka przechyla 
              się na moją szalę. Oto najwyższy czas - pomyślałem.<br>
              -Chciałbym od ciebie uzyskać parę informacji.<br>
              Mag tylko podszedł, obejrzał się niepewnie i schował wszystkie zwoje 
              i księgi do głębokich kieszeni czerwonego płaszcza. Wyglądał pokracznie, 
              w ten sposób obładowany.<br>
              -No, no... - popędził mnie. -Nie zwlekaj, bo oczy patrzą. - rzekł 
              ze złowrogim naciskiem na słowo &quot;patrzą&quot;.<br>
              Roześmiałem mu się w twarz. Potem spojrzałem sam wokoło, jakbyśmy 
              faktycznie byli obserwowani i powiedziałem cicho. <br>
              -Powiedz mi, gdzie jest dziewczyna z Domu Tharante, której przekazałeś 
              pewne szczegóły z naszej poprzedniej współpracy. <br>
              Mag wyszczerzył zęby w dzikim uśmieszku. <br>
              -A więc wiesz... <br>
              -Zostało mi to oficjalnie wykazane. - powiedziałem niedbale i machnąłem 
              ponaglająco. <br>
              Teraz to ja go popędzałem. <br>
              -Mówże, Atgharinie, widzisz przecie, żem zajęty. Nie mam całego 
              dnia na twoje uśmiechy i głupawe puszczanie oczu... - parsknąłem 
              z uszczypliwością. <br>
              Mag zmierzył mnie od stóp do głów wściekłym, bladym spojrzeniem. 
              Ja sam mrugnąłem do niego, a on warknął coś i znowu głupio się uśmiechnął. 
              Potem pokazał mi znak, którego się spodziewałem. <br>
              -Czym płacisz za informacje? - spytał i mrugnął do mnie znów, zachowując 
              się tak, jakby to on dyktował tu warunki.<br>
              -Płacę twoim bezpieczeństwem, kolego. W Akademii zastanawiają się, 
              dlaczego rozpuszczasz jęzor w obliczu sojuszników tych, którzy nie 
              spłacają daniny należnej jeźdźcom. - szepnąłem do niego i tym razem 
              nie mrugnąłem ani na moment powieką. Gdy chciałem, umiałem grać 
              mową twarzy.<br>
              Mag zamarł w miejscu, zdrętwiał, zesztywniał, zmatowiał, i zatrząsł 
              się jednocześnie. <br>
              -O czym ty mówisz?! Ta dziewczyna chciała dopilnować, aby sukinsyn 
              Zirrith dostał pieczęć od ciebie, zanim ty ją otworzysz! Ja nie 
              mam nic wspólnego z wrogami jeźdźców Tyoona - to mówiąc, przeżegnał 
              się znakiem odpędzania klątwy i rozejrzał wokoło.<br>
              -Widzę, że dużo wiesz. - rzekłem cicho. -Czy wejdziemy do środka? 
              - spytałem, po czym powtórzyłem jego mimikę twarzy i słowa sprzed 
              chwili:<br>
              -No, no. Nie zwlekaj, bo oczy patrzą. Nacisk na odpowiednie słowo 
              był aż w nadmiarze wyraźny, tak samo jak wyraźne było rozbawienie 
              Atgharina, pod którym skrywał się jego przyciszony gniew... </p>
            <p>Stałem pod małym balkonikiem i gwizdałem ile sił w płucach. Przybudówka 
              Akademii wojowniczek - małe i doskonale pilnowane miejsce. Szczęście, 
              że zostałem dokładnie poinformowany, o której porze i gdzie srogie 
              strażniczki nie doglądają tej części budynku. Dziewczyna pojawiła 
              się w oknie. Była piękna. Zastanawiałem się, jak taka delikatna 
              osóbka mogła szkolić się na wojowniczkę. Wyglądała mi raczej na 
              kapłankę, lub wysoką córkę co najmniej średniego Domu. Jakoś nie 
              mogłem wyobrazić jej sobie w zbroi. Spuściła mi magiczną linę. Dotknąwszy 
              jej od dołu, zniknąłem. Nie było czasu na rozglądanie i zastanawianie. 
              Siłą magicznej mocy lewitacji znalazłem się stopami na malutkim 
              balkonie. Wciągnąłem linę do środka i zamknąłem za sobą wielkie 
              okno z witrażem. Na szkle wyrysowana była scena miłosna dwóch kobiet 
              otoczonych czarnymi kwiatami Otchłani. <br>
              -Kim jesteś? - odwróciłem się w jej stronę, a ona kiwnęła głową 
              z niedowierzaniem.<br>
              -Może ty się przedstawisz? - spytała z uśmiechem. Jej oczy były 
              bardziej przenikliwe, niż zwykle - jej spojrzenie lustrowało mnie 
              dokładnie od stóp do głów. Gra pozorów, mimo to, jak zwykle szła 
              mi łatwo. <br>
              -Wydaje się, droga pani, że wbrew mojej woli i chęci, wszyscy w 
              tym pięknym, małym miasteczku, nad wyraz dobrze mnie znają. Czy 
              faktycznie, poza względami grzecznościowymi, oczywiście - tu skłoniłem 
              się dwornie i strząsnąłem bogaty kapelusz (nowo zakupiony) z głowy, 
              figlarnie się uśmiechając - konieczne jest, abym się przedstawiał?<br>
              -Twoje imię jest mi znane, panie. Twoje motywy nie. - powiedziała 
              spokojnie dziewczyna i podeszła do małego stoliczka z lewej strony, 
              nalewając wina do dwóch kieliszków, z małego srebrnego dzbanuszka. 
              Oczekiwała mnie tutaj. Sposób komunikacji pomiędzy niektórymi Drowami 
              nad wyraz mnie zaskakiwał. Przede wszystkim jednak zaskoczyło mnie 
              to, iż dziewczyna była zupełnie spokojna, tak jakby nie spodziewała 
              się po mnie niczego nieoczekiwanego. Miała na sobie tylko nocną 
              szatę. Drowy w nocy spały - w dzień splatały Intrygi, ponieważ w 
              dzień również było ciemno, a w cieniu zawsze można łatwiej skryć 
              ostrze sztyletu.<br>
              Skoro przeszkodziłem jej w odpoczynku - powinna raczej zachowywać 
              się gwałtownie i starać się pozbyć natrętnego intryganta i fircyka, 
              którym byłem w tej chwili. Jej kunszt w rozmowie, poruszaniu się 
              i działaniu mile mnie zaskoczył. Noc zapowiadała się obiecująco. 
              Bez wątpienia jej także o coś chodziło, skoro czekała. <br>
              -Nie jestem pewien, pani, czy przedstawianie swoich motywów należy 
              do powitania miejscowych Drowów, a nawet jeśli, to sam przyznam 
              się bez bicia, iż owych motywów mi brakuje. - mrugnąłem i uśmiechnąłem 
              się zagadkowo. Aż dziw, że dokładnie wiedziałem, co robię z twarzą 
              i jaki wywołuje to efekt u innych. Lata praktyki, nic więcej. <br>
              Dziewczyna stuknęła dzbankiem w stolik i podeszła do mnie z dwoma 
              kieliszkami w dłoni. Była upajająco piękna i bez wątpienia zamierzała 
              mnie dzisiaj uwieść, rozpić, lub zrobić coś jeszcze gorszego. Bez 
              wahania przyjąłem kieliszek. Spletliśmy łokcie jak kochankowie i 
              wychyliliśmy wino, każde ze swojego pucharu. <br>
              Uśmiechnąłem się i powiedziałem z nutką rozbawienia.<br>
              -Wygląda na to, że już się poznaliśmy. <br>
              -Jestem Shina'i - powiedziała bez namysłu, pewnie po to, aby mnie 
              uspokoić i sprawić wrażenie, że mi już zaufała. Ja uśmiechnąłem 
              się do niej troszkę głupawo, po czym powiedziałem.<br>
              -Jarlaxle, moja pani. Rozpletliśmy dłonie, a dziewczyna machnęła 
              ręką, pokazując mi tym samym, że zna dokładnie moje imię. <br>
              -Po co tu przybyłeś, mężczyzno? - układ zdania mógł być wypowiedziany 
              na dwa, zupełnie różne sposoby. Ona wypowiedziała go na ten przyjemniejszy. 
              <br>
              -Chciałem cię bliżej poznać, o pani. <br>
              Podszedłem kilka kroków i usiadłem za stolikiem bez pytania, składając 
              płaszcz na poręczach siedzenia. Dziewczyna usiadła naprzeciw mnie. 
              <br>
              Widać było wyraźnie, iż uśmiechała się, na pozór jakby spłoniona 
              moją deklaracją. Trzeba przyznać, że dobrze wtedy grała. Ale potem 
              ja zmieniłem karty na drugą stronę. Z drugiej strony miałem ich 
              lepsze wersje. <br>
              -Czy wiesz, czym się zajmuję?<br>
              Spojrzała na mnie z niejakim zainteresowaniem, którego chyba nie 
              potrafiła ukryć pod zasłoną zimnych oczu.<br>
              -Na razie nieudolnie starasz się splatać swoje intrygi i trzymać 
              się mocnych Drowów z wpływami? -spytała i uśmiechnęła się tak paskudnie, 
              że na moment złamałem kamienną zasłonę na twarzy. Zagrała asem. 
              Musiałem ją zbić. Milczałem tylko chwilę. <br>
              -Staram się trzymać tych, którzy mnie nie puszczą. - mrugnąłem do 
              niej i uśmiechnąłem się szeroko. Co do owej nieudolności. - uśmiechnąłem 
              się bardzo niewinnie, zupełnie jakbym budował pozór kompletnego 
              braku napięcia w zaistniałej między nami rozmowie. -W końcu jestem 
              tu nowy.<br>
              -Więc musisz się jeszcze wiele nauczyć? - spytała ze zrozumieniem. 
              Oczywiście, wszystko było pozorem.<br>
              -Obawiam się, że tak. Nie przyszedłem tutaj chwalić się swoimi nędznymi 
              dokonaniami, tylko prosić o pomoc. <br>
              -O pomoc? - dziewczyna była kompletnie zbita z tropu moją nieuchwytną 
              maską szczerości. -W co ty grasz? - spytała.<br>
              Rozszerzyłem oczy w doskonałym wyrazie osłupienia. Nie marnowałem 
              sytuacji, wskazując banalnie na siebie, jakbym zastanawiał się, 
              czy chodziło jej o mnie. Wiedziałem, że głupie pytanie, jakie nasuwałoby 
              się każdemu w tej chwili, tj. standardowe &quot;Ja?!&quot; - zepsułoby 
              budowaną skrzętnie intrygę. Zamiast tego rozsiadłem się wygodniej 
              w krześle i rzekłem:<br>
              -Nie wiem, czy dobrze się rozumiemy, pani... - urwałem i wpatrzyłem 
              się z doskonałym wyczekiwaniem i nieśmiałością jednocześnie, w jej 
              piękne, ciemne oczy. <br>
              Zupełnie nie wiedziała, co powiedzieć. Miałem ją. Teraz przyszła 
              pora na odsłonięcie kilku prawdziwych kart, które kryłem w zanadrzu. 
              <br>
              -Od twojego Domu do Akademii Magów jest niedaleko. A w Akademii, 
              poza nauką, istnieje również inny rodzaj... zajęć. <br>
              Spojrzała na mnie z uwagą. Udawała, że nie jest zaskoczona. <br>
              Z tego, co mi wiadomo, jest to jedyne miejsce, gdzie nie wtykają 
              nosa wścibskie kapłanki rządzące Domami. Wszelkie inne szkoły są 
              zdominowane przez silne palce Pael'Dunn, Rakaeshtan i Shain'Thuis, 
              oraz ich wewnętrzne Intrygi. -Intrygi kapłanek - dodałem po chwili. 
              Ty jesteś ze stosunkowo niskiego Domu w, i tak bardzo nędznej hierarchii 
              Irtrix - uczysz się dla pozoru w Akademii wojowniczek, a potajemnie 
              studiujesz Magię i plączesz kolejne sieci drobnych intryg dla jedynego 
              kontaktu Dar'klarczyków w tym mieście. Jedynego subtelnego kontaktu 
              - dopowiedziałem z powagą, ponieważ całe Irtrix było skrępowane 
              w niewoli strachu i zależności od Tyoona, o czym wiedziałem dobrze 
              po niedawnych wydarzeniach i kilku naukach, których dokładnie i 
              z uwagą wysłuchałem. -Ufają ci nawet najemnicy z Placu i miejscowi 
              złodzieje z tajnych Gildii. A ty nie jesteś głupia. I nie bez powodu 
              podpuszczałaś mnie informacjami i nowinkami na rzeczy mnie interesujące, 
              w trakcie przyjęcia u Narvaryi. A teraz pytam cię. - Zbliżyłem się 
              powoli i pochyliłem nad jej twarzą, z dłonią opartą na stoliku. 
              -Czego ode mnie chcesz?<br>
              Oczy miała szeroko otwarte. Potem tylko uśmiechnęła się, najwyraźniej 
              czymś wielce usatysfakcjonowana. <br>
              -Jesteś nowy. Potrzebujemy takich. Nowych, zdolnych, niezależnych. 
              <br>
              Ostatnim słowem świadomie połechtała moją dumę. W końcu nie mogłem 
              od razu wiedzieć, co się dla mnie szykuje w tej &quot;pracy&quot;. 
              <br>
              Uśmiechnąłem się blado i spojrzałem na nią z udawanym smutkiem w 
              oczach. <br>
              -Ach, za stary już jestem na te gierki. Zbyt dużo mi zajęło połączenie 
              całej tej układanki w jedno. Zirrith zginął tylko po to, abym zyskał 
              zaufanie innych adeptów. <br>
              Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko i wstała. Patrzyłem z niejakim 
              zainteresowaniem na jej nagie ciało, gdy zrzucała z siebie zwiewną 
              szatę. Na szyi pozostał jej tylko srebrny łańcuszek Charr - Pani 
              Kości - bez wątpienia udawała więc też kapłankę, choć była zupełnie 
              kim innym. Poza tym - teraz była całkiem odsłonięta. Podeszła do 
              mnie i zbliżyła moje bezwładnie opuszczone dłonie do swoich małych, 
              zgrabnych piersi. Uśmiechnęła się zachęcająco.<br>
              -Ach, jakie to pierwotne - mruknąłem. Dziewczyna poddała się pieszczotom 
              mojego dotyku.<br>
              -I jakie drowie - dodała, w przerwach między zdejmowaniem mego odzienia 
              i sapnięciami podniecenia szczytującego ekstatycznie na wyżynach 
              uniesienia w miłosnym akcie. <br>
              -Mężczyzna zdał test, więc dostaje nagrodę. - zaśmiałem się i pocałowałem 
              ją w nagą szyję. <br>
              -Dokładnie tak - sapnęła i zasunęła dłonią ciemne zasłony wielkiego 
              okna, nie podnosząc się nawet z podłogi- uczyniła to jedynie wyciągnięciem 
              dłoni. <br>
              Obiecująca noc - pomyślałem. Doprawdy, uwielbiałem, kiedy ze związku 
              między Drowami płynęły obopólne korzyści... </p>
            <p><br>
              A za miesiąc, nowa sieć rozpleciona zostanie w tej intrygującej 
              historii o powstaniu organizacji, która zawładnęła całym Mrokiem. 
              <br>
              Tak, w istocie. Ta nużąca tajemnica już niedługo, wreszcie zostanie 
              rozwiązana. </p>
            <p align="right"><i>-Jarlaxle, Mistrz Intryg z Mroku, założyciel Czerwonych 
              Płaszczy</i><br>
            </p>
          </td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="654" valign="top" height="182">&nbsp; </td>
  </tr>
</table>
