<html>
<head>
<!-- edited by Torpi -->
<META HTTP-EQUIV="Content-type" CONTENT="text/html; charset=iso-8859-2">
<style type="text/css">
<!--
td { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0 }
a { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0; font-weight: bold; text-decoration: none }
a:hover {text-decoration: underline; font-size: 11px; font-family: verdana; color: #ffffff }
-->
</style>

  <style>BODY {
  	SCROLLBAR-FACE-COLOR: #6F7880; SCROLLBAR-HIGHLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-SHADOW-COLOR: #000000; SCROLLBAR-3DLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-ARROW-COLOR: #919AA3; SCROLLBAR-TRACK-COLOR: #90989F; SCROLLBAR-DARKSHADOW-COLOR: #999999
  }</style>

<title> .:: T&middot;a&middot;w&middot;e&middot;r&middot;n&middot;a &middot; R&middot;P&middot;G ::. </title>

<SCRIPT language=JavaScript>
//<!--
    var THE_POLL = null;

   
    var IE = 1
    if (IE) {
        sW = screen.availWidth;
        sH = screen.availHeight;
    } else {
        sH = screen.Height;
        sW = screen.Width;
    }


//-->
</SCRIPT>

</head>
<body leftMargin=0 topMargin=0 marginheight="0" marginwidth="0" background="../img/bg.jpg">
<table width="100%" border="0" height="226" vspace="0" hspace="0" background="../img/des_g.jpg">
  <tr> 
    <td> 
      <div align="center"> 
        <p>&nbsp; </p>
      </div>
    </td>
  </tr>
</table>
<table width="100%" border="0" height="137">
  <tr> 
    <td width="33" valign="top" height="182"> 
      <table width="30" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="175" align="left" valign="top" height="182"> 
      <div align="center"> 
        <table width="175" border="0">
          <tr valign="top"> 
            <td> 
              <table width="100%" border="0">
                <tr> 
                  <td>&nbsp;</td>
                </tr>
              </table>
              <a href="javascript:history.back()" onFocus="blur()"><img src="../img/menu_back.gif" width="168" height="285" border="0"></a> 
              <p>&nbsp;</p>
              <p>&copy; 2000-2002 Tawerna RPG</p>
            </td>
          </tr>
        </table>
      </div>
      <div align="left"></div>
    </td>
    <td width="26" valign="top" height="182"> 
      <table width="40" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="506" align="left" valign="top" background="../img/bg_2.gif" height="182"> 
      <div align="center"> 
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
        <table cellspacing=0 cellpadding=0 border=0 width="500">
          <tbody> 
          <tr> 
            <td class=menurightheader height=14 bgcolor="#6F7880"> 
              <div align="left"><font color="#FFFFFF"><b>&nbsp;TARG NIEWOLNIKÓW 
                [<a href="mailto:rexior@wp.pl" onFocus="blur()">rexio</a>] </b></font></div>
            </td>
            <td><img height=14 alt="" 
                  src="../img/right_l.gif" width=32 
                  border=0></td>
          </tr>
          </tbody> 
        </table>
      </div>
      <div align="left"> </div>
      <table width="100%" border="0">
        <tr> 
          <td height="9650"> 
            <p><b>&quot;Targ Niewolników&quot;</b></p>
            <p><b>I</b><br>
              Bran obudził się i poczuł, że nie ma na sobie zbroi. Rozejrzał się 
              dookoła, zdawało mu się, że wisiał przykuty do ściany z rękami rozłożonymi 
              na boki. Czuł, że strasznie boli go głowa. Gdyby tylko mógł dostać 
              w swoje ręce tego człowieka, który mu to zrobił to już by mu pokazał. 
              Nie mógł się ruszyć. Na darmo starał się wyrwać i nagle przez głowę 
              przebiegła mu myśl. Miecz! Gdzie jest Miecz! Zmusił wzrok do jeszcze 
              większego wysiłku, aby mógł przebić się przez otaczające ciemności. 
              Na podłodze tuż przed nim leżała niewielka kupka białego proszku. 
              Elf uśmiechnął się z triumfem. Ktoś pewnie chciał się dobrać do 
              Bastionu, i widocznie mu się to nie udało. Lecz miecza nigdzie nie 
              było. Bran jeszcze raz starał się oswobodzić lecz łańcuchy, którymi 
              był przypięty tylko szeleściły przesuwając się po wilgotnej kamiennej 
              ścianie. Starał się przypomnieć sobie ostatnie chwile tuz przed 
              utratą przytomności i widział tylko zbliżającego się od tyłu w zdradzieckim 
              zamachu generała Fantowego garnizonu. Bran jeszcze raz rozejrzał 
              się po pomieszczeniu. Było niewielkie i wilgotne. Gdzieś z lewej 
              strony dobiegał go plusk kropel wody o kamienną posadzkę. Naprzeciwko 
              ukryte <br>
              w mroku znajdowały się niewielkie drewniane drzwi okute żelazem. 
              To na nich elf skupił całą swoją uwagę, gdyż właśnie z tamtej strony 
              dobiegał go odgłos kroków. Zamek wydał lekki zgrzyt i po chwili 
              w owych drzwiach stanęła postać. Światło dobiegające z korytarza 
              oślepiło na chwilę Brana, zobaczył jednak zbliżający się do niego 
              wysoki czarny cień.<br>
              -Witaj chłopcze. - rozległ się ochrypły głos. Bran odzyskując powoli 
              wzrok coraz dokładniej widział kształt stojącej przed nim osoby. 
              <br>
              -Nenor - szepnął - a więc przeżyłeś.<br>
              -Owszem. - uśmiechnął się czarnoksiężnik - nie możesz mnie zabić 
              ani ty, ani twoi żałosni pomocnicy.<br>
              -Może kiedyś... - Bran obserwował uważnie twarz swego największego 
              wroga.<br>
              -Nie jestem tego pewien, niewolniku - Nenor zmrużył swoje żółte 
              ślepia<br>
              -Niewolniku?<br>
              -Nie zauważyłeś tego? Jesteś przypięty do ściany, nie wiesz gdzie 
              się znajdujesz i jesteś skazany na łaskę pewnego dziada, który już 
              dwa razy uniknął śmierci z twojej ręki. - Nenor zaśmiał się, a jego 
              śmiech przypominał raczej okropny pysk, tak że Bran zaczął się miotać 
              w uprzęży.<br>
              -Kiedyś na pewno cię dostanę, i wtedy mi się już nie wywiniesz!<br>
              Nenor spoważniał.<br>
              -Na razie jednak nie możesz mi nic zrobić. Jesteś moim niewolnikiem 
              i mam prawo zrobić z tobą co zechcę. Kiedyś byłeś moim największym 
              sługą. Zdradziłeś, a teraz chcę się tobą pobawić. Spójrz na swoją 
              lewą rękę.<br>
              Bran obrócił głowę w lewo i zamarł z przerażenia. Cała jego ręka 
              od barku aż po końce palców nie przypominała ręki, którą była kiedyś. 
              Była teraz cała czarna, a palce kończyły się ostrymi szponami. Elfowi 
              aż zimny pot wstąpił na plecy, kiedy ujrzał co czarownik zrobił 
              z jego kończyną.<br>
              -Co mi zrobiłeś! Zuchwalcze! - oczy Brana przybrały okropny wyraz, 
              jakby całego gniewu w nim nagromadzonego, a głos przyprawiał Nenora 
              o dreszcze. Był zimny i okropny. Czarownik cofnął się aż dygocąc 
              na ciele, lecz po chwili opanował się i tylko się uśmiechnął.<br>
              -To jest mały prezent ode mnie. Nie bój się, ręka jest tak samo 
              sprawna jak kiedyś, lecz uległa pewnym modyfikacjom. Jest teraz 
              prawie niezniszczalna, tak samo jak moi Heroldowie. Oni jednak <br>
              w przeciwieństwie do ciebie cali tak wyglądają.<br>
              Bran jeszcze raz popatrzył się na swoją rękę i zatrząsł się na myśl 
              armii Heroldów, która zniszczyłaby wszystko i nikt by jej nie powstrzymał. 
              Niezniszczalne potwory siejące wokół śmierć. Nikt na świecie nie 
              byłby bezpieczny. <br>
              -Dlaczego mi to zrobiłeś? - Bran przerzucił wzrok z ręki na Nenora.<br>
              -Powiedzmy, że mam wobec ciebie pewne plany. Jako, że jesteś moim 
              niewolnikiem będziesz musiał walczyć. A potem może znów zasilisz 
              moje szeregi?<br>
              -Nigdy w życiu! - krzyknął Bran.<br>
              -To się jeszcze okaże mój chłopcze. -Nenor wyszedł z pomieszczenia 
              - To się jeszcze okaże.<br>
              Bran znów pozostał sam. Otoczyła go ciemność, lecz już się tym nie 
              przejmował. Teraz martwiła go inna rzecz. Jaki plany co do jego 
              osoby ma Nenor? A przede wszystkim nie wiedział, gdzie w ogóle jest. 
              <br>
              Prawa ręka bolała Brana. W miejscu, gdzie był przypięty do ściany 
              pojawił się czerwony odcisk, tak więc wsparł się silniej na lewej 
              ręce. Co ciekawe nie bolała go wcale, nie odczuwał nawet zmęczenia 
              długotrwałym skurczem mięśni. Wisiał sam nie wiedział ile. Może 
              dzień, może tydzień? Był trochę głodny, więc zaczął wołać, aby przyniesiono 
              mu coś do jedzenia. Po kilkunastu chwilach pojawił się dziwny człowiek, 
              o rozwiniętej muskulaturze i w czarno czerwonym kubraku ze skóry. 
              Był chyba strażnikiem w tym miejscu. Przyniósł elfowi kromkę chleba 
              i kubek wody, postawił to na ziemi <br>
              i odwrócił się.<br>
              -Hej! - zawołał Bran - Jak mam niby to zjeść? Może dosięgnę językiem?<br>
              -Nie będziesz musiał. - odezwał się strażnik - Mistrz kazał cię 
              rozkuć. <br>
              Po tych słowach podszedł i odpiął elfowi prawą rękę, a następnie 
              nogi. Bran upadł na ziemię wyrywając przy okazji łańcuch, którym 
              miał przypiętą lewą rękę. Strażnik cofnął się za drzwi <br>
              i zamknął je. Bran wstał i pierwszym odruchem jaki uczynił było 
              dotknięcie lewego ramienia. Ręka wydawała mu się zimna i twarda 
              niczym stal, lecz prężąc w niej mięśnie mógł robić to spokojnie 
              bez żadnego trudu, jakby okrywała je zwyczajna skóra. Poczuł też 
              na powierzchni małe chropowatości. Przeklął w duchu Nenora i zabrał 
              się do jedzenia mizernego posiłku. Nie było to nic smacznego, lecz 
              pokrzepiło Brana jak najwytworniejszy obiad. &quot;Trzeba się cieszyć 
              z tego co się ma&quot; pomyślał i począł chodzić po swojej celi. 
              W drzwiach było co prawda okienko, lecz było zamknięte od zewnątrz. 
              Bran podsłuchiwał przez chwile pod drzwiami, lecz nie słyszał kompletnie 
              nic. Dookoła panował mrok, więc położył się pod ścianą i zasnął. 
            </p>
            <p><b>II</b><br>
              Brana obudziło szarpanie. Ktoś trzymał go za rękaw. Popatrzył w 
              górę i dostrzegł tego samego strażnika, który przyniósł mu posiłek.<br>
              -Wstawaj. - mówił - Za niedługo rozpoczynasz walkę.<br>
              -Jaką walkę? - Bran był nie w pełni rozbudzony<br>
              -Nie wiesz? Mistrz wyznaczył cię jako zawodnika do turnieju.<br>
              -Turnieju?<br>
              -Tak. Do turnieju niewolników. Masz tu trochę jedzenia - mówiąc 
              to położył na podłodze kilka kromek, kubek wody i dwa jabłka - za 
              chwilę przyjdę po ciebie.<br>
              Bran przetarł oczy, wziął się za jedzenie. Nie wiedział w czym uczestniczy, 
              lecz nie podobało mu się to wcale. Poprawił szmatę, która służyła 
              mu za ubranie i usiadł w kącie. Po paru chwilach zgodnie <br>
              z zapowiedzią pojawił się strażnik z kilkoma innymi typkami. Tamci 
              byli bardziej barczyści, lecz ubrani tak samo w czerń i czerwień.<br>
              -Już czas niewolniku. - powiedział strażnik i podszedł do Brana 
              rozkręcając sznurek, który trzymał w dłoni. Bran wstał i wyciągnął 
              ręce do przodu, po czym strażnik związał je ze sobą.<br>
              Wyszli z celi i skręcili w prawo. Ciemny kamienny korytarz ciągnął 
              się około stu metrów i kończył stromymi schodami. Po drodze mijali 
              wiele cel. Z niektórych dobywały się okropne odgłosy, jakby zamknięte 
              tam były jakieś bestie. Po schodach udali się na górę, gdzie weszli 
              do niewielkiej sali - zapewne posterunku wartowników. Dalej na wprost 
              znajdowały się wysokie drewniane drzwi, lecz strażnicy wraz z więźniem 
              skręcili w lewo znowu wchodząc po kolejnych stromych stopniach. 
              Kolejna sala była większa i wyższa. Tutaj Bran chyba po raz pierwszy 
              od dawna ujrzał światło przebijające się przez okna umieszczone 
              wysoko nad ziemią. Na środku sali stał ogromny stół. Leżało na nim 
              wiele broni zazwyczaj połamanej lub zardzewiałej. Rozwiązano mu 
              ręce.<br>
              -Masz wybrać jedną rzecz. - poinformował najwyższy ze strażników 
              pchając Brana w stronę blatu. Elf rozejrzał się wokół. Zorientował 
              się, że wszystko co tutaj leży to nic innego jak zdobycze wojenne, 
              które nie nadawały się do powtórnego użytku. Długo stał szukając 
              wzrokiem przedmiotu odpowiedniego dla niego, aż w końcu wypatrzył 
              tarczę z herbem Narvillionu. Podszedł do niej. Była kwadratowa, 
              lecz jeden róg miała ucięty jakby od potężnego ciosu. Jej wewnętrzną 
              stronę pokrywała zaschnięte krew. Bran przymierzył ją na prawe ramię. 
              Była lekko pogięta, lecz nadal nadawała się do walki.<br>
              -Wybrałeś już? - syknął największy ze strażników.<br>
              -Tak! - odpowiedział Bran pokazując mu tarczę.<br>
              -Hmm. Narvilliończyk. - strażnik uśmiechnął się przez zęby po czym 
              spoważniał i powiedział surowo <br>
              -Idziemy!<br>
              Pochód ruszył dalej. Minęli salę wychodząc drzwiami naprzeciwko. 
              Znaleźli się w okrągłym pomieszczeniu, w którym od przeciwległej 
              ściany, aż do środka sali znajdował się tunel zrobiony<br>
              z metalowych prętów zakończony z obu stron podobnymi kratami. Strażnicy 
              siłą zmusili Brana do wejścia do tego tunelu po czym zamknęli za 
              nim bramę.<br>
              -Jak otworzy się brama po drugiej stronie masz wyjść na zewnątrz. 
              - powiedział strażnik, który przyniósł Branowi jedzenie.<br>
              Po paru chwilach brama na końcu tunelu otworzyła się i Bran popędzany 
              przez strażników wyszedł na okrągłą dużą arenę. Otoczona była murem 
              wysokości około pięciu metrów, nad którym wznosiła się dodatkowo 
              metalowa krata. Zza kraty wyglądały setki głów spragnionych widowiska. 
              Elf rozejrzał się wokół i spostrzegł miejsce, które wyglądało jak 
              loża honorowa. Siedzieli tam jacyś bogato ubrani ludzie, a wśród 
              nich Nenor, który tylko dziko uśmiechał się do Brana. Nagle zabrzmiał 
              gong i po przeciwnej stronie otworzyła się inna brama. Wyszedł z 
              niej człowiek przypominający raczej orka. Potężne mięśnie napinały 
              się z każdym jego ruchem. W jednej ręce trzymał miecz, w drugiej 
              tarczę,<br>
              a na głowie miał żelazny hełm z zaciągnięta przyłbicą. Korpusu nie 
              zakrywała żadna zbroja, a gdy Bran bliżej się przypatrzył ujrzał, 
              że zdobiło go kilkanaście sporych blizn.<br>
              -Pozdrawiam cię ja gladiator Darch! - zakrzyknął spod stalowego 
              hełmu - Albo ja, albo ty!<br>
              -Tak, ja też cię lubię przyjacielu. - powiedział cicho Bran. Darch 
              podniósł przyłbicę ukazując szpetną twarz i popatrzył się dziwnie, 
              jakby nie spodziewał się takiego przywitania. <br>
              Kolejny gong obwieścił rozpoczęcie walki. Chwilę potem Darch już 
              był przy Branie zamachując się mieczem. Bran podniósł tarczę i odparował 
              cios. Gladiator począł atakować elfa szybkimi ciosami, lecz ten 
              zwinnie uskakiwał powodując, że miecz napastnika często trafiał 
              w podłoże. Czasami odparowywał ciosy tarczą, lecz już po kilku atakach 
              bolała go ręka i nie mógł dalej opierać się sile przeciwnika. Przy 
              jego kolejnym ataku Bran uskoczył na lewo po czym zaatakował lewą 
              pięścią odsłonięty bok Darcha. Ten plując krwią zwalił się na ziemię. 
              Tarzał się przez chwilę aż w końcu odczołgał się na bok próbując 
              wstać. Jego miecz leżał teraz przy nodze Brana, tak więc ten podniósł 
              go i podszedł do leżącego. Lewa ręka dzierżąca ostrze uniosła się 
              do góry. Twarz gladiatora napełniła się w jednym momencie wyrazem 
              niepohamowanego strachu, a nogi zaczęły mu się trząść jak galareta.<br>
              -Nie bój się. Nie chcę cię zabić. - powiedział Bran i momentalnie 
              odwracając się w stronę loży honorowej cisnął mieczem w kierunku 
              Nenora. Ten jedna w ostatniej chwili zdołał odparować atak swoim 
              czarem i ostrze poleciało ze świstem w górę, a następnie spadło 
              na arenę wbijając się w grunt.<br>
              -Dosyć tej walki! - krzyknął Bran i poszedł w stronę swojej bramy.<br>
              -Zabij! Zabij! - krzyczał tłum.<br>
              -Chcecie żebym go zabił! - spytał Bran na co ludzie odpowiedzieli 
              głośno &quot;Tak!&quot;<br>
              -A więc sami go zabijcie! Ja nie mam powodów, dla których miałbym 
              to czynić!<br>
              Tłum zaczął skandować imię nowego gladiatora wykrzykując &quot;Narvilliończyk, 
              Narvilliończyk&quot; widząc herb umieszczony na jego tarczy. Bran 
              podniósł w górę ręce a ludzie poczęli coraz głośniej krzyczeć, tak, 
              że tysiące słów wypowiadanych w jedną chwilę zmieniło się w nieustanny 
              krzyk.<br>
              Bran wszedł w bramę, gdzie zaraz został entuzjastycznie powitany 
              przez strażników.<br>
              -Dobrze ci poszło Narvilliończyku. - powiedział strażnik, który 
              przynosił elfowi jedzenie.<br>
              Ta sama eskorta odprowadziła Brana do celi. Znów znalazł się sam 
              z dala od krzyków rozbawionego rządnego krwi tłumu. W spokoju usiadł 
              pod ścianą i zmrużył oczy. Siedział tak może parę godzin, aż w końcu 
              znajomy strażnik przyniósł mu jedzenie. Nie był to teraz tylko suchy 
              chleb lecz także solone mięso i warzywa. Do tego przyniósł jeszcze 
              małą butelkę wina oraz koc.<br>
              -Mistrz przesyła wraz z podziękowaniami na widowisko. - powiedział.<br>
              -Niech się mistrz wypcha. - odrzekł Bran rzucając koc w kąt i zabierając 
              się za jedzenie. <br>
              Strażnik wyszedł. Bran skończył jeść, rozścielił koc i położył się 
              na podłodze. Zamknął oczy i zasnął. Śnił o pięknym Lesie Zachodnim, 
              który o tej porze roku powinien powoli zachodzić w żółć <br>
              i czerwień, o przyjaciołach, których zostawił tam w Narvillionie. 
              Sam nie wiedział w sumie gdzie jest, ani jak długo był nieprzytomny. 
              Jeśli jednak Nenor był z nim to znaczyło, że Narvillion został zdobyty, 
              a wojska króla Eliyaha poniosły klęskę. Jedyna nadzieja mogła być 
              w Kalinorze, który miał się stawić z armią Lasu Zachodniego. Nagle 
              zza mgły snu do Brana dobiegło wołanie. Wydawało się, że to głos 
              Rondalla. Wołał do niego rozpaczliwie, a Bran nie mógł nic zrobić. 
              Stał w zupełnej pustce, głos otaczał go i przyprawiał o gęsią skórkę. 
              Po chwili stał się chrapliwy i ucichł...<br>
              Bran obudził się zlany potem. Nadal siedział w celi więziony przez 
              swojego największego wroga. Dalej nie wiedział gdzie jest i czy 
              kiedykolwiek spotka swych przyjaciół. Do drzwi ktoś zapukał. To 
              był ów strażnik, który tym razem przyniósł śniadanie składające 
              się znów z kromki chleba i kubka wody.<br>
              -Dziś znów walczysz. - oświadczył grobowym głosem i wyszedł.<br>
              Bran wychodził na arenę jeszcze kilka razy. Nie wiedział jednak, 
              ile dni minęło od jego przebudzenia. Stracił poczucie czasu. Nie 
              wiedział też gdzie jest ani jak się stąd wydostać. W ostatnich walkach 
              stawał naprzeciwko ludzi, orków a nawet innych elfów wziętych do 
              niewoli i zmuszanych do walk. Nie zabił jednak nikogo, co poważnie 
              rozsierdziło Nenora, tak, że podczas ostatniej walki nie wytrzymał 
              i wyszedł. Elf czuł się moralnym zwycięzcą. Przynajmniej tego pojedynku. 
              <br>
              Po wielu walkach Bran stał się postacią niemal kultową. &quot;Narvilliończyk&quot; 
              - tak na niego wołali. Mimo to jedna myśl ciągle nie dawała mu spokoju. 
              Czy kiedyś uda mu się wydostać z tego więzienia. <br>
              W końcu nadszedł czas finału. Brandenborn przeciwko Jarudowi. Jarud 
              okazał się być wielkim orkiem. Był wielokrotnym zwycięzcą turnieju, 
              o czym świadczył zapewne pas wykonany <br>
              z czaszek zapewne pokonanych przeciwników. Potwór pochylił się przed 
              elfem dając wyraz jego wielkiej determinacji w spotkaniu z tak strasznym 
              wrogiem. Otworzył pysk, a Brana odrzucił do tyłu okropny odór. Pozbierał 
              się jednak i zdołał utrzymać równowagę, kiedy to jego przeciwnik 
              śmiał się w niebogłosy chrapliwym, niskim głosem.</p>
            <p></p>
            <p><b>III</b><br>
              Walka rozpoczęła się na znak dany przez Nenora, który następnie 
              spoczął na swoim miejscu. Był z siebie zadowolony, wiedział, że 
              Bran tym razem będzie musiał zabić swojego przeciwnika. Wizja śmierci 
              napełniała go optymizmem.<br>
              -Masz dzisiaj bardzo zadowoloną minę czarnoksiężniku. Czyżbyś myślał, 
              że twój wojownik wygra? - spytał siedzący obok bogato ubrany mężczyzna.<br>
              -Niewątpliwie dziś jest jego dzień. - odpowiedział Nenor uśmiechając 
              się szeroko.<br>
              Walka trwała. Bran był teraz ubrany w kolczugę, jaką otrzymał na 
              czas finałowej bitwy. W prawej ręce dzierżył znaną wszystkim tarczę, 
              a lewe czarne ramię służyło mu do zadawania obrażeń. Jarud uzbrojony 
              w dwa runiczne topory przewiązany był tylko skórzaną przepaską z 
              zapiętym na niej pasem z czaszek. Obaj poruszali się zwinnie. Bran 
              był trochę szybszy przy unikaniu ciosów ciężkich toporów, które 
              ork później z trudem podnosił z ziemi. Żaden cios nie dosięgnął 
              jeszcze elfa, gdyż sprawnie wykonując uniki udawało mu się uciec 
              przed błyszczącym ostrzem. Trwało to już dziesięć minut. Bran był 
              coraz słabszy, lecz jego przeciwnik również wydawał się słabnąć. 
              Zatrzymywał się co chwilę, żeby odsapnąć co wykorzystywał elf przyklękając 
              i oddychając głęboko, jakby chciał odgonić zmęczenie. Nagle, kiedy 
              atak topora wyprowadzony z biodra odrzucił Brana w tył ten wpadł 
              na pewien pomysł. Leżał przez chwilę na ziemi nie ruszając się i 
              starając się pozbierać myśli. Wpadł na sposób wydostania się z tego 
              miejsca. Potrzebny był mu tylko pomocnik...<br>
              W ostatniej chwili Bran uskoczył w bok przed ciosem Jaruda, momentalnie 
              odbił się z obydwu nóg <br>
              i skoczył przeciwnikowi prosto do gardła przewracając go. Ork przez 
              chwilę szamotał się, lecz przestał, kiedy elf przyłożył mu szpony 
              z lewej ręki do szyi.<br>
              -Uspokój się i posłuchaj mnie. - zasyczał Bran przez zęby. - Nenor 
              myśli, że waham się aby cię zabić więc mamy trochę czasu na rozmowę.<br>
              -Mów. - oczy orka zrobiły się duże i błyszczące, co było niespotykane 
              u tej rasy<br>
              -Mam pomysł jak stąd uciec. Będziesz mi potrzebny. Zgadzasz się?<br>
              -Tak - wyszeptał Jarud.<br>
              -A więc odepchnij mnie tak, żebym poleciał na ścianę, a następnie 
              zasymuluj uderzenie pięścią <br>
              w żebra. Osunę się na podłogę i wszyscy będą myśleli, że nie żyję.<br>
              -A co wtedy?<br>
              -Resztę musisz sam wymyślić. Musisz mnie znieść z areny.<br>
              Ork momentalnie wyłamał się z uścisku elfa i silnymi rękami rzucił 
              go o ścianę. Ten osunął się na podłogę, a Nenor nie mógł wyjść z 
              szoku. &quot;Czy Bran nie potrafił zabić swojego przeciwnika?&quot; 
              przeleciało mu przez głowę. W tym czasie Jarud podszedł do leżącego 
              i uderzył go mocno w żebra. Elf wypluł krew i osunął się bez ducha 
              na ziemię. Widownia powstała widząc, że jej ulubieniec leży martwy. 
              Chęć krwi wzięła jednak górę nad sympatią do wojownika i przez trybuny 
              przefruną wrzask euforii wywołanej pięknym widowiskiem. Tylko czarnoksiężnik 
              siedział w milczeniu. Oczy miał zamknięte a zęby i dłonie zaciśnięte. 
              Jego niewolnik się nie sprawdził i poległ w finałowej walce.<br>
              Tymczasem Jarud wziął nieruchome ciało Brana i zarzuciwszy je sobie 
              na plecy podszedł do swojej bramy.<br>
              -Gdzie z nim idziesz! - zawołał strażnik.<br>
              -Mam prawo do nagrody! To ciało jest moją nagrodą!<br>
              Strażnik popatrzył przez kraty, a gdy dostrzegł Nenora, ten skinął 
              głową pozwalając zabrać ciało. Otworzył więc bramę i ork z ciałem 
              Brana wszedł do środka. Kiedy wyszli z okratowanego tunelu trzech 
              strażników chciało skuć Jaruda, lecz ten ułożył elfa na podłodze 
              i rzekł:<br>
              -Tak oto zginął bohater. Narvilliończyk jak o nim gadali.<br>
              Strażnicy przypatrzyli się z niedowierzaniem widząc, chyba po raz 
              pierwszy orka, który poprawnie składał zdania. Ten jednak nie zrażając 
              się zamieszanie dookoła ciągnął:<br>
              -Istnieje legenda, że elfy po śmierci powstają, aby pomścić swoją 
              śmierć.<br>
              -W takim razie musisz mieć się na baczności. - zaśmiał się jeden 
              ze strażników.<br>
              -I tutaj się mylisz. - powiedział Bran, który ku zdziwieniu strażników 
              rzucił się do przodu zatapiając lewą dłoń w klatce piersiowej wartownika. 
              Czarne ramię było na tyle ostre, aby przebić zbroję skórzaną i ugrzęznąć 
              w okolicy serca. Jarud skoczył ku dwóm stojącym z lewej strony powalając 
              ich celnymi ciosami a następnie skręcając każdemu kark. Ostatni 
              z nich był dowódcą. Stał w osłupieniu. Zareagował zbyt wolno, żeby 
              wykonać jakikolwiek ruch, więc Bran bez trudu podszedł go od tyłu 
              <br>
              i zastosował taktykę wykorzystaną przed chwilą przez orka.<br>
              -To już wszyscy. - powiedział Bran dobierając się do miecza i zbroi 
              strażnika.<br>
              -Wiesz co? - powiedział po chwili patrząc na orka - Nie wydaje mi 
              się, żebyś zachowywał się jak typowy ork.<br>
              -Nie zawsze byłem orkiem.<br>
              -Jak to?<br>
              -Kiedyś byłem człowiekiem. Mieszkałem w północnej Fastii. <br>
              -A więc dlaczego tak wyglądasz?<br>
              -To przez Nenora. Bawi się nami wszystkimi. Za pomocą magii mutuje 
              nas i wystawia do pojedynków. Ciebie chyba też zdążył &quot;naznaczyć&quot;. 
              - tutaj Jarud popatrzył się na jego czarną lewą rękę.<br>
              -Tak. Zgadza się. - przytaknął Bran. - Ale teraz zwijajmy się stąd. 
              Za chwilę zorientują się, że cos jest nie tak.<br>
              Pomknęli do kolejnej sali. Ta strona areny, jak i tamta musiały 
              być bliźniaczo do siebie podobne, gdyż i tu znaleźli się w dużej 
              sali ze stołem wypełnionym wszelakim uzbrojeniem. Nie brali stąd 
              nic, gdyż <br>
              i tak nie przydałoby się to w dalszych etapach ich ucieczki. Dalej 
              po przeciwnej stronie zauważyli drzwi i schody prowadzące w dół. 
              Podeszli po cichu. Bran wyjrzał zza węgła i zobaczył w dole sylwetkę 
              człowieka, który pewnie na kogoś czekał.<br>
              -Kolejny strażnik. - szepnął do Jaruda - Co robimy?<br>
              Jarud podszedł do stołu i chwyciwszy znajdującą się tam niewielką 
              tarczę rzucił ją o ziemię. Zwabiony hukiem wartownik z dołu wbiegł 
              po schodach i został ugodzony w brzuch przez Brana stojącego tuż 
              przy wejściu.<br>
              -Nieźle. - skwitował Bran i ruszył schodami w dół.<br>
              Z kolejnego pomieszczenia prowadziły dwie drogi. Po lewej drzwi, 
              jednak ani elf, ani jego przyjaciel nie wiedzieli gdzie one prowadzą. 
              Na prawo zaś głęboki korytarz prowadzący ku celom.<br>
              -Co teraz? - spytał Bran - Wiesz jak można się stąd wydostać?<br>
              -Niezbyt. Sam od dawna nie opuszczałem tego miejsca. - Jarud był 
              trochę strapiony - Przywieźli mnie nieprzytomnego. Ale - twarz mu 
              się nagle rozjaśniła - w celi na końcu korytarza żyje człowiek, 
              który wie dużo o tym miejscu. Przywieziono go tu najwcześniej i 
              podobno kiedyś opuszczał te lochy.<br>
              -Skąd o tym wiesz?<br>
              -Słyszałem jak strażnicy o nim wspominali. Któryś z nich opowiadał 
              reszcie jego historię. Myśleli, że jak prowadzą orka to on nic nie 
              zrozumie. - uśmiechnął się.<br>
              -A więc chodźmy.<br>
              Ruszyli ciemnym korytarzem mijając po drodze wszystkie cele, aż 
              doszli do ostatnich drzwi.<br>
              -To tutaj. - powiedział Jarud kiedy doszli na miejsce.<br>
              Drzwi ustąpiły pod wpływem siły orka. W środku w kącie siedział 
              staruszek. Jego siwa broda sięgała mu prawie do pasa, a blizny na 
              pomarszczonej twarzy dawały dowód wielu przeżyć.<br>
              -Witaj starcze. - przywitał go ork - Masz dzisiaj gościa.<br>
              -Niechaj wejdzie. - odpowiedział staruszek ochryple i cicho.<br>
              Bran wszedł do celi i naśladując Jaruda usiadł na podłodze. Starzec 
              podniósł głowę. Spod jego krzaczastych brwi wyglądały oczy niebieskie 
              niczym morze.<br>
              -Co tu robicie moje dzieci? - spytał i cicho zakasłał.<br>
              -Chcemy dowiedzieć się paru rzeczy. - odpowiedział Bran.<br>
              -A co dokładnie chcecie wiedzieć?<br>
              -Co to za miejsce?<br>
              -Ach tak mój drogi elfie. Nie wiesz gdzie jesteś. Tak? - Bran skinął 
              głową - A powiedz mi dlaczego miałbym ci to powiedzieć?<br>
              -Mamy taką nadzieję. - odrzekł Bran.<br>
              -A jak nie? Po co wam są potrzebne te informacje?<br>
              -Prosimy cię starcze. - Jarud schylił się nieco w błagalnym geście.<br>
              -Chcemy stąd uciec! - wykrzyknął Bran. - I jeśli ty nam nie chcesz 
              nic powiedzieć to dowiemy się tego od pierwszego lepszego konającego 
              strażnika, który stanie na naszej drodze!<br>
              Staruszek cofnął się w głębiej kąt jakby bał się tego głosu.<br>
              -A więc. - powiedział w końcu - Jeśli chcecie się wydostać to nie 
              rokuję wam dużych szans. Jesteście w mieście zwanym Tortell zwanego 
              też Targiem Niewolników na zachodzie Kabzahu. Jest to potężne miasto 
              rządzone przez tajemniczego czarodzieja. Ma on pod sobą wielu żołnierzy 
              gotowych oddać życie za swego pana. Mieszkańcy żyją w strachu przed 
              oddziałami milicji. Nie można stąd uciec, gdyż dookoła miasto otacza 
              magiczna Bariera. Jeszcze nikomu się to nie udało. Jedynie najbogatsi 
              mogą poruszać się swobodnie poza granicami. Nie wiem jak to robią, 
              lecz po przekroczeniu bariery nie umierają. Tylko oni mogą oglądać 
              walki niewolników wykupując miejsca na trybunach. Stawiają wysokie 
              sumy zakładając się o wynik walki. <br>
              -A zwykli mieszkańcy? Czym się zajmują? - spytał Bran.<br>
              -Jeśli nie płacą regularnie podatków to trafiają na arenę lub do 
              obozów pracy. A jak powodzi im się nieco to żyją w względnym spokoju.<br>
              -Czy znasz tego czarodzieja, który stworzył Barierę? - spytał Jarud.<br>
              -Niestety nie, lecz wiem, że jest podobno potężny.<br>
              -Dziękujemy ci starcze. - Bran wstał i poprawił ułożenie miecza 
              w pochwie. Po chwili zrzucił zbroję strażników. - Nie będzie mi 
              już ona potrzebna. Najważniejsza sprawa, żeby teraz się stąd wydostać. 
              Musze odnaleźć mój miecz i wydostać się stąd.<br>
              -Miecz? - spytał ork.<br>
              -Tak. Mój miecz. Muszę go odzyskać.<br>
              -Dobrze więc. Chodźmy.<br>
              Obaj wyszli z celi. Udali się z powrotem w stronę sali z trupem 
              strażnika. Drzwi były zamknięte, lecz przy zwłokach znaleźli klucz. 
              Jarud zaopatrzył się też w miecz. Zamek stęknął cicho i po chwili 
              elf wraz z towarzyszem weszli do dużej sali. Wysoko ponad nimi znajdował 
              się witraż spełniający funkcję świetlika w dachu rzucając na marmurową 
              podłogę kolorowe słoneczne odblaski. Wokół ziały puste i zimne kamienne 
              ściany kontrastujące z posadzką i dachem. Ruszyli w prawo wzdłuż 
              ściany, gdyż po tamtej stronie zauważyli duże okute wrota. Przy 
              nich natknęli się na stojącą w rogu zbroję rycerza dzierżącego topór.<br>
              -Tak broń bardziej mi się przyda. - powiedział Jarud i odkładając 
              miecz na ziemi wyjął delikatnie topór z rąk posągu. Bran podniósł 
              drugi miecz upuszczony przed chwilą przez orka.<br>
              -Chodźmy tędy. - powiedział i podszedł do klamki we wrotach. Otworzyły 
              się ciężko i z piskiem. Elf wyjrzał przez niewielki otwór i zobaczył 
              w odległości nie więcej niż dwudziestu metrów czterech strażników. 
              Na szczęście chyba nie słyszeli, że ktoś za ich plecami otwierał 
              wrota. Znajdowali się na zewnątrz. Bran w końcu znalazł wyjście 
              z budynku. Razem z Jarudem po cichu przemknęli się przez teraz już 
              szerzej otwarte drzwi i zniknęli za jedną ze znajdujących się tam 
              kolumn. Stały one w dwóch rzędach. Były wysoki i grube, gdyż musiały 
              podtrzymywać ciężki dach. Bran rozejrzał się i dostrzegł błąd jaki 
              popełnił - nie zamknął drzwi. Jeden ze strażników odwrócił się i 
              zaczął krzyczeć coś do pozostałych. Cała czwórka natychmiast pobiegła 
              w tamtym kierunku bacznie rozglądając się wokół. Elf nie miał innego 
              pomysłu jak rzucić się na nich. Wybiegł szybko. Strażnicy nie znajdowali 
              się już daleko. Dzieliła ich od niego odległość nie większa niż 
              na długość włóczni. Pierwszy padł pod cięciem miecza, kolejny również 
              zanim zdołał się obrócić. Obaj umarli bez krzyku nie alarmując kolegów, 
              którzy byli kilka metrów dalej. Bran wykorzystał to i mając do dyspozycji 
              dwa miecze ciął pozostałych strażników po plecach. <br>
              -Droga wolna. - powiedział do Jaruda i razem zaczęli posuwać się 
              dalej wzdłuż kolumn osłaniając się wzajemnie. Dwadzieścia metrów 
              dalej ściana budynku gwałtownie skręcała w lewo. Bran wychylił się 
              zza filaru i spostrzegł jakiś ruch. Grupa około trzydziestu strażników 
              w czerwonych zbrojach krzątała się po okolicy. Nie byli dalej jak 
              pięćdziesiąt metrów od dwóch ukrywających się za kolumnami, lecz 
              Bran słyszał wyraźnie to co mówią.<br>
              -Szukać wielkiego orka z ciałem elfa. - krzyczał któryś z nich, 
              zapewne dowódca.<br>
              -Zauważyli nasze zniknięcie. - szepnął przez zęby Jarud - musimy 
              się gdzieś ukryć.<br>
              Bran rozejrzał się wokół. Na prawo po drugiej stronie szerokiej 
              ulicy stał duży budynek. Elf dał znak koledze i razem zaczęli posuwać 
              się w tamtą stronę. Po chwili zamarł z przerażenia.<br>
              W drzwiach pojawił się sam Nenor. Czarnoksiężnik zauważył zbiegów 
              i uśmiechnął się szyderczo. <br>
              -Mam cię. - zasyczał, lecz Bran słyszał jego głos, jakby wydobywający 
              się z głębi jego ciała.<br>
              Uniósł ręce w geście potrzebnym do rzucenia czaru i w tej chwili 
              niebo przeciął błysk. Nie pochodził on jednak od Nenora. Tajemnicza 
              postać pojawiła się na dachu ponad jego głową i zeskoczyła w dół. 
              Nenor wyciągnął ręce ku górze jakby chciał zablokować atakującego 
              go przeciwnika, kiedy ten lecąc tracił szybkość spadania. W powietrze 
              wzbiły się tumany kurzu, kiedy spadający człowiek <br>
              i czarnoksiężnik zetknęli się dłońmi. Jakieś ręce chwyciły Brana 
              i Jaruda za ramiona i pociągnęły za sobą. Elf momentalnie odwrócił 
              się i spostrzegł niższego od siebie człowieka ubranego w szary płaszcz 
              z naciągniętym na głowę kapturem o wychudłej twarzy i oczach o jaskrawo 
              czerwonej barwie.<br>
              -Chodźmy szybko! - powiedział nieznajomy biegnąc w stronę, skąd 
              Bran przyszedł.<br>
              Biegli chwilę, a kiedy minęli wrota, przez które przedostali się 
              na zewnątrz znaleźli się w miejscu podobnym jak po drugiej stronie 
              budynku. Przebiegli przez pusta ulicę i zniknęli w ciemnej uliczce 
              pomiędzy dwoma wysokimi domami. Kluczyli przez kilka minut pomiędzy 
              kamiennymi ścianami aż w końcu weszli na niewielkie podwórko, na 
              które jednak nie wychodziło żadne okno ani żadne drzwi. Wokół panoszyło 
              się mnóstwo śmieci.<br>
              -Ty jesteś zapewne Bran? - spytał nieznajomy.<br>
              -Tak to ja. - odparł Bran - To jest mój przyjaciel Jarud. - przedstawił 
              orka.<br>
              -Myślałem, że cię nie znajdę. - kontynuował człowiek w czerni - 
              dostałem polecenie od Cypriana.<br>
              -Znasz Cypriana?! - zakrzyknął Bran.<br>
              -Tak. Uspokój się jednak. Wiedz, że w tym mieście każda ściana ma 
              uszy. Jestem kontaktem, którego miałeś odszukać. Obserwowałem cię 
              w obozie Fantowego Garnizonu do momentu szturmu. Wtedy, kiedy Nenor 
              zniszczył bramę straciłem cię z oczu.<br>
              -Skąd mam wiedzieć, że to ty?<br>
              Człowiek podciągnął prawy rękaw i oczom elfa i orka ukazała się 
              dłoń cała zbudowana z kości. Nie było na niej ani skóry, ani mięśni.<br>
              -Nazywam się Mantos. Jestem szpiegiem Narvillionu na dworze króla 
              Riadu.<br>
              -Teraz wszystko rozumiem. - odrzekł Bran - Cyprian powiedział, że 
              poznam cię po dłoni. Jest inna niż wszystkie, które widziałem.<br>
              -Inna niż twoja. - rzekł Mantos i popatrzył na lewe ramię Brana. 
              Ten czując jego wzrok instynktownie chwycił się za nie - Robota 
              Nenora?<br>
              -Tak - odrzekł smutno Bran.<br>
              -Przykro mi.<br>
              -Nie ma sprawy. Mam do ciebie parę pytań.<br>
              We trzech usiedli na kamiennej posadzce odgarniając trochę śmieci 
              dookoła. Jarud siedział cicho i nie odzywał się nawet słowem kiedy 
              Bran i Mantos przeprowadzali rozmowę.<br>
              -Powiedz mi jak skończył się szturm. - spytał Bran.<br>
              -Nie mam dobrych wiadomości. Po tym jak brama została zniszczona 
              hordy nieprzyjaciół wdarły się do środka. Szybko zajęli pierwszą 
              fortecę i zaczęli atakować od wewnątrz kolejne. Z zewnątrz atak 
              był wspomagany przez maszyny oblężnicze. Zasypano fosę i dotarły 
              do murów dając możliwość wtargnięcia tam Fantowemu Garnizonowi i 
              armii Riadu. Orkowie tymczasem panoszyli się już <br>
              w trzech twierdzach. Król wydał rozkaz odwrotu do pałacu, żeby stamtąd 
              móc w miarę szybko wycofać się do portu. Statki miały stać w gotowości. 
              Orkowie zajęli czwartą fortecę, a garnizon wdzierał się do pałacu. 
              Wtedy nastąpił odwrót naszych wojsk. Wszyscy, którzy mogli ratowali 
              się ucieczką na statek. Erg wraz z Rondallem, Edolinem i Eliomarem 
              i kilkunastoma elfami osłaniali odwrót, a król wraz ze strażą pałacową 
              i Cyprianem kierował się w stronę portu. Zginęło wielu obrońców, 
              lecz części udało się uciec na czterech statkach z floty królewskiej. 
              Jeden został niestety trafiony kilkoma setkami ognistych strzał 
              i stanął w ogniu. Pozostałe fregaty wypłynęły na północ. <br>
              -I co stało się potem?<br>
              -Wskoczyłem na konia i pognałem w stronę Skalnego Domu. Przeczuwałem, 
              że to właśnie tam udadzą się resztki armii narvilliońskiej. Na szczęście 
              w zawierusze nikt nie zauważył mojego zniknięcia więc podążałem 
              nie będąc śledzony. Gdy dojechałem do celu okazało się, że się nie 
              myliłem. Statki były zacumowane daleko w ukrytej zatoce, a król 
              właśnie wkraczał do Skalnego Domu. Erg wziął jeden ze statków i 
              obiecał, że wróci z potężną flotą Elfów Północnych. <br>
              -Mantosie. Ile czasu upłynęło od tego zdarzenia, bo zdaje mi się, 
              że się w tym potraciłem.<br>
              -Ostatni szturm miał miejsce trzy tygodnie temu. Erg powinien być 
              już w drodze powrotnej. Król wzywa wszystkich, aby stawili się w 
              Skalnym Domu, gdyż szykują kontratak.<br>
              -Czy Kalinor powrócił z Lasu Zachodniego?<br>
              -Kiedy wyjeżdżałem jeszcze go nie było, lecz posłańcy donoszą, że 
              sam król z zachodu wyruszył na czele swej armii, co bardzo ucieszyło 
              Edolina i Eliomara. My też musimy się tam udać.<br>
              -Ale jak? Nie mam mojego miecza. Nie wiem gdzie jest. Poza tym jak 
              przedostaniemy się do Skalnego Domu. Będziemy musieli przeprawiać 
              się przez Narvillion, a z tego co mówiłeś można wywnioskować, że 
              teraz panoszą się tam orkowie. <br>
              -O miecz się nie martw. Wykradłem go Nenorowi i ukryłem dobrze.<br>
              -I żyjesz? Jak ci się udało przeżyć?<br>
              -Spotkanie z Nenorem? Nie jest taki straszny na jakiego wygląda. 
              Potrafi panować nad innymi, narzucać im swoją wolę, lecz jego moc 
              magiczna jest słaba. A jeśli chcesz wiedzieć dlaczego żyję, choć 
              pewnie dotykałem twego rękojeści miecza? Dlaczego nie zmieniłem 
              się w kupę popiołu? Otóż powiem ci. Magia, którą ja tworzę nie może 
              mnie zranić.<br>
              -Niezbyt cię rozumiem.<br>
              -To proste. Jestem współtwórcą Bastionu. To do mnie przybył Gorandilion 
              z wykutym mieczem. Ja napełniłem go potężną magiczną mocą i umieściłem 
              na szczycie góry, gdzie ty się wspiąłeś <br>
              i wydobyłeś oręż ze skały. Stałem wtedy na odległym szczycie i obserwowałem 
              cię. Wiedziałem, że cię kiedyś spotkam Brandenbornie. <br>
              -Niemożliwe. Mag i szpieg w jednej osobie. - Bran szeroko otworzył 
              oczy.<br>
              -A jednak, mój drogi elfie. Teraz jednak musimy wydostać się z Targu 
              Niewolników i ruszyć na pomoc ojczyźnie.<br>
              -A co zrobicie ze mną? - spytał nagle Jarud - czy zostawicie mnie 
              tutaj, czy pozwolicie pójść z wami?<br>
              -Myślę, że powinieneś pójść z nami - Bran uśmiechnął się do przyjaciela, 
              a wraz z nim uśmiechnął się również Mantos - Trzech to już drużyna.<br>
              -Czy ja mówiłem o trzech? - spytał się Mantos - Myślałem raczej 
              o czymś w rodzaju Wyzwolonej Armii Kabzahu, która pomorze Narvillionowi 
              roznieść zło panujące na świecie.<br>
              -Planujesz coś konkretnego? - spytał Bran.<br>
              -Myślę, że niewielkie powstanie mogłoby coś pomóc. - mag uśmiechnął 
              się pokazując dwa długie kły.<br>
              -Masz kły jak u wampira? - zdziwił się Jarud.<br>
              -To moja pamiątka po ostatniej walce z Nenorem.<br>
              -Miałeś już z nim do czynienia? Powiedz co się stało? - spytał Bran.<br>
              -Każdy z nas ma swoje tajemnice. - spojrzał na elfa, który natychmiast 
              spuścił głowę - Niech więc wyjawią się one w odpowiednim czasie.<br>
              Wszyscy trzej powstali i Mantos powiedział:<br>
              -Chodźmy do mojego znajomego. Tam omówimy resztę szczegółów.</p>
            <p><b>IV</b><br>
              Trzy osoby przemykały się od domu do domu wybierając na trasę swojej 
              wędrówki miejsca możliwie najbardziej ciemne i trudne do przejścia. 
              W końcu po paru chwilach zbliżyli się do niewielkiego domu na obrzeżach 
              miasta. Chałupka jak to chałupka nie wywyższała się od innych stojących 
              obok żadnym szczegółem. Bran pomyślał od razu, że wszystkie domy 
              wokół budowane były według jednego planu tworząc coś na kształt 
              dzielnicy - zapewne robotniczej. Przy niewielkich drewnianych drzwiach 
              znajdowała się tabliczka z numerem 61. Mantos zatrzymał się przed 
              owymi drzwiami i zapukał trzy razy. Otworzył mu siwy staruszek, 
              który powitał maga z uśmiechem lecz na widok elfa i ogra stojących 
              dalej przestraszył się nieco.<br>
              -To są moi przyjaciele. - powiedział Mantos do gospodarza.<br>
              -Ach tak! Niechaj więc wejdą. - odpowiedział tamten.<br>
              Weszli do środka. Wnętrze nie różniło się zbytnio od frontowej ściany 
              domu, bieda ziała naokoło. Weszli do niewielkiego pokoju, w którym 
              na środku stał niewielki kwadratowy stół i cztery krzesła, po jednym 
              na każdą krawędź.<br>
              -Usiądźcie proszę. - powiedział gospodarz do Brana i Jaruda po czym 
              zwrócił się do Mantosa - Chodź panie ze mną.<br>
              Elf i ork zostali sami w pomieszczeniu. Rozglądali się, lecz nie 
              znaleźli nic ciekawego. Ściany były puste od wszelkich ozdób. Tylko 
              surowe drewno. Po chwili mag wraz z gospodarzem wrócili. Mantos 
              trzymał w rękach zawiniątko.<br>
              -Chcesz otworzyć? - spytał Brana. <br>
              Bran wstał szybko i podbiegł do niego. Odrzucił szmaty i oczom wszystkich 
              zebranych ukazał się niezwykły czarny miecz o zdobionej rękojeści 
              i czarnym pasku wzdłuż ostrza. <br>
              -Bastion. Nareszcie. - Bran zrobił kilka pchnięć w powietrze.<br>
              -Proponuję żebyśmy usiedli i porozmawiali o sprawach bardziej ważnych. 
              - oznajmił gospodarz - Ja nazywam się Kaston. Ty zapewne jesteś 
              Brandenborn - z tymi słowami zwrócił się do Brana - elf<br>
              z Zachodniego Lasu, któremu przeznaczone jest nieść pokój w tych 
              niespokojnych czasach. Ciebie jednak nie znam. - spojrzał w stronę 
              orka.<br>
              -Nazywam się Jarud. I choć mój wygląd może wydawać się odrobinę 
              dziwny to racz wiedzieć, że nie jestem taki od urodzenia. Nenor, 
              o którym zapewne słyszałeś zmienił mnie nie do poznania. <br>
              -Naprawdę przykre. - pokiwał głową starzec - przejdźmy jednak do 
              sedna sprawy.<br>
              -Zgadzam się z tobą Kastonie. - odrzekł spokojnie Mantos - Pozwól, 
              że ja zacznę.<br>
              Skinieniem głowy gospodarz wyraził aprobatę więc Mantos zaczął mówić:<br>
              -Jak już wiesz Branie od dawna przygotowujemy powstanie. Rzecz w 
              tym, że żaden z powstańców nie chce wziąć na swoje barki ciężaru 
              przywództwa. Postanowiliśmy więc, że postaramy się ciebie odbić, 
              żebyś mógł stanąć na czele naszej rewolty. Los jednak sprawił, że 
              wydostałeś się na wolność wcześniej niż zakładałem co zmusiło nas 
              do przyspieszenia naszych planów.<br>
              -Rozumiem. - wtrącił się elf - Potrzebujecie mnie oraz mojego miecza, 
              abym mógł poprowadzić powstanie. Tak?<br>
              -Oczywiście. - ciągnął dalej mag - nie wybraliśmy cię tylko dlatego, 
              że posiadasz wspaniały miecz. Masz w sobie coś więcej. To coś sprawia, 
              że żołnierze cię słuchają i wypełniają każdy twój rozkaz. Poza tym 
              masz zmysł taktyczny o co w tym mieście bardzo trudno. Tylko ty 
              możesz uwolnić tych ludzi.<br>
              Bran schował głowę w dłoniach. Widać było, że nad czymś się zastanawia. 
              Po chwili powiedział:<br>
              -Czasami myślę że przeceniacie zarówno moją osobę jak i moje zdolności. 
              Nie wiem, czy mogę teraz myśleć o powstaniu, kiedy Narvillion upada.<br>
              -Przypomnij sobie co ci mówiłem. - rzekł Mantos - Jeśli wygramy 
              powstanie to stworzysz silną armię, która poprowadzisz na odsiecz 
              ojczyźnie. Zapewne w magazynach znajdzie się odpowiednio dużo zbroi 
              i pancerzy abyś mógł uzbroić ludzi.<br>
              -Dobrze więc. - odpowiedział w końcu Bran wzdychając przy tym ciężko 
              - Skoro wy mnie potrzebujecie to nie mogę odmówić. Zatem postanowione. 
              Powstanie musi się udać!<br>
              Z tymi słowami Bran chwycił za miecz, na którego ostrzu wypaliły 
              się jak dawniej złote runy, wprawiając w podziw wszystkich obecnych 
              poza Mantosem.<br>
              Do rozpoczęcia powstania pozostał tydzień. Bran spędził ten czas 
              na odpoczynku. Dobra kuchnia sprawiła, że poczuł się świeższy i 
              bardziej wypoczęty aby stawić czoło nowym obowiązkom. Studiował 
              również mapy miasta chcą zorientować się w sytuacji i dobrze rozplanować 
              atak. W tym czasie posłańcy wysłani przez Kastona roznosili wieści 
              do poszczególnych grup, które razem miały uderzyć na miasto. Określonym 
              sygnałem miał być czerwony piorun wezwany przez Mantosa.<br>
              Targ Niewolników miał kształt koła podzielonego na dwa okręgi - 
              mniejszy wewnętrzny <br>
              i większy zewnętrzny. W zewnętrznym kręgu znajdowały się osiedla 
              mieszkańców, którzy ciężko pracując zarabiali na wygodne życie mieszkańców 
              wewnętrznego kręgu. Wewnątrz w samym centrum znajdowała się potężna 
              iglica sięgająca wysoko nad ziemią. Naprawdę była to wieża czarnoksięska, 
              z której na obszar w promieniu kilkuset metrów od zewnętrznych murów 
              niczym parasol rozwijała się magiczna bariera, której nikt nie mógł 
              żywy przekroczyć. Dookoła iglicy znajdowały się budynki bogatych 
              mieszkańców i budynki rządowe. Cztery najważniejsze ustawione były 
              przy każdym głównym geograficznym kierunku wokół iglicy. Na zachodzie 
              znajdował się budynek, który Bran znał dobrze - arena. Południowy 
              przyjmował rolę baraków, północny to nic innego jak prywatne mieszkanie 
              czarnoksiężnika władającego miastem a we wschodnim znajdowały się 
              wszelkie urzędy sprawujące kontrolę nad aglomeracją.<br>
              Zewnętrzny pierścień był oddzielony od wewnętrznego wysokim murem 
              obsadzonym szczelnie wieżyczkami, od którego prowadziło osiem bram. 
              Granicę miasta wyznaczał niższy o ponad połowę mur bez żadnych wież 
              i tylko z jedną bramą wjazdową. <br>
              -Powiedz mi jedną rzecz. - rzekł Bran do Mantosa, który w tej chwili 
              wszedł do pomieszczenia - Kim jest ten czarnoksiężnik, który stworzył 
              barierę wokół miasta. <br>
              -Wiem, że na pewno nie jest to Nenor. Jego moc jest zbyt słaba, 
              żeby mógł podtrzymać taką moc. Musi to być ktoś z Kręgu Starszych.<br>
              -Kręgu Starszych?<br>
              -Tak. Jest to stare zgromadzenie magów i czarowników. Z czasem przerodzili 
              się w coś w rodzaju bractwa. Nad wszystkimi stoi Mistrz a poniżej 
              dwunastu Arcymagów, po jednym na każdy miesiąc. Ja sam też należałem 
              do Kręgu, lecz po wewnętrznym buncie wystąpiłem z niego.<br>
              -O jakim buncie mówisz?<br>
              -Nenor wraz z kilkoma Arcymagami zbuntował się, zabił Mistrza i 
              przejął władzę. <br>
              -Nenor był Arcymagiem? - spytał Bran zaciekawiony.<br>
              -Tak. Był Arcymagiem Tworzenia. Odpowiadał za porządek wśród istot 
              żywych. Znał ich tajemnice<br>
              i szczegółową budowę co wykorzystuje teraz. Tworzy okropne potwory, 
              które mu służą i są na każde jego wezwanie.<br>
              -Na przykład stworzył mnie. - powiedział nagle Jarud, który z kąta 
              niezauważony przez nikogo przysłuchiwał się rozmowie - rozkazał 
              mi sobie służyć i wykonywać każdy rozkaz. Na szczęście nie udało 
              mu się mnie do końca zniewolić. Co prawda musiałem wściekle walczyć 
              o przetrwanie na arenie, lecz kiedy poznałem Brana zaświtała we 
              mnie nadzieja na uwolnienie.<br>
              Zapadła długa cisza. Tylko na zewnątrz dało się słyszeć odgłosy. 
              To dzieci nieświadome tego co rozgrywa się wokół wesoło bawiły się 
              na ulicy.<br>
              -Ułożyłem wstępny plan. - powiedział w końcu Bran - Jeśli wszystko 
              pójdzie dobrze powinniśmy już na pierwszym atakiem zdobyć kontrolę 
              nad zewnętrznym pierścieniem miasta. <br>
              Mantos i Jarud stanęli obok niego. Elf rozłożył trzymaną w ręce 
              mapę miasta i zaczął tłumaczyć:<br>
              -Powinniśmy zaatakować z czterech miejsc. Obok zachodniej bramy 
              i od północy znajdą się dwie główne grupy uderzeniowe. Przy magazynie 
              żywności - tutaj Bran pokazał niewielki kwadrat znajdujący się na 
              północ od ich kwatery, która znajdowała się w południowej części 
              miasta - zostawimy niewielki oddział, którego zadaniem będzie odwrócenie 
              uwagi żołnierzy z koszar. Dwie główne grupy w tym czasie musza utorować 
              sobie drogę do zbrojowni i uzbroić się w porządną broń. <br>
              -A co z czwartą grupą? - spytał Mantos.<br>
              -Właśnie. Czwarta grupa będzie najmniej liczna. Ich celem będzie 
              przedostanie się przez miasto wprost do iglicy i zniszczenie bariery.<br>
              -Kto tam pójdzie? - pytanie zadał Jarud.<br>
              -Ja, ty Jarudzie i Mantos. We trzech nie powinniśmy być zauważeni 
              w ogarniętym rozruchami mieście i powinniśmy spokojnie dostać się 
              do iglicy.<br>
              -Dobry pomysł. - przytaknął Mantos - musze was teraz zostawić i 
              udać się przekazać wieści do Kastona. Jutro lub pojutrze odbędzie 
              się tutaj odprawa. <br>
              Dwa dni później w tym samym pomieszczeniu znajdowało się kilkoro 
              ludzi. Każdy ubrany był w skórzany kubrak, a przy pasie miał przytwierdzony 
              sztylet. Tylko Bran i Jarud odróżniali się od reszty. Pierwszy ubrał 
              skórzaną zbroję, na którą narzucił starą kolczugę podarowaną przez 
              Kastona. Na plecach w pochwie spoczywał Bastion. Ork miał na sobie 
              szeroką lnianą koszulę a w ręku trzymał topór, który zabrał z rąk 
              rzeźby a następnie naostrzył. Bran wyjaśniał dość długo szczegóły 
              planu ataku, który wcześniej sam opracował. Wszystkim wydawał się 
              w miarę prosty i czytelny. Narada trwała trzy godziny, w ciągu których 
              elf prawie stracił głos. Trzech najodważniejszych mężczyzn objęło 
              dowództwa nad poszczególnymi grupami. Atak zaplanowali na trzy dni 
              później. O świcie trzeciego dnia po ustalonym sygnale trzecia grupa 
              miała rozpocząć działania dywersyjne.</p>
            <p><br>
              <b>V</b><br>
              O świcie wszyscy czekali z niecierpliwością. Bran ubrany był identycznie 
              jak podczas narady, tyle, że w ręku trzymał gotowy do strzału łuk 
              a przy pasie przytwierdzony miał kołczan, Jarudowi przybył metalowy 
              naramiennik znaleziony gdzieś w piwnicy domu Kastona. Mantos ubrany 
              na czarno wziął laskę z dziwnego rodzaju drzewa. Wyszedł na dwór. 
              Słońce jeszcze nie wstało, lecz na horyzoncie pokazała się niewielka 
              pomarańczowa kreska.<br>
              -Już czas. - wyszeptał i podniósł kij ku górze. Niebo rozświetlił 
              nieprawdopodobny piorun czerwonej barwy. Trwał przez chwilę jak 
              pełgający płomień na niebie po czym znikł. Nie było żadnego odgłosu, 
              tylko światło. Chwilę potem ponad domami rozległy się krzyki powstańców 
              i zaczął unosić się dym <br>
              z pozapalanych pochodni. Rozpoczęła się akcja dywersyjna. Żołnierze 
              powyskakiwali z koszar na <br>
              i rozpoczęli formować szyk. W tym czasie grupa przy północnej bramie 
              zaatakowała posterunki na murach. Niespodziewany atak zaskoczył 
              wartowników, choć nie obyło się bez ofiar wśród powstańców. Akcja 
              jednak się udała i coraz większe tłumy rozjuszonych mieszczan zaczęły 
              wlewać się do wewnętrznego pierścienia. Oddziały wysłane przez zachodnią 
              bramę w celu uspokojenia tłumu zostały zaatakowane przez czających 
              się w okolicy członków drugiej grupy uderzeniowej.<br>
              Pomimo, że mieszkańców było więcej niż żołnierzy byli zazwyczaj 
              słabo uzbrojeni w stare miecze maczugi lub proce. Jednak ich szał 
              bojowy tlący się w oczach złamał morale straży miejskiej. Powstańcy 
              wdarli się do wewnątrz również przez bramę zachodnią. Obie grupy 
              połączyły się i razem zaczęły niszczycielski marsz na koszary. Bran, 
              Jarud i Mantos czekali w ukryciu na odpowiedni moment do rozpoczęcia 
              działań. Widzieli jak od południowej bramy zbliżały się oddziały 
              straży<br>
              w celu stłumienia buntów wywołanych przez grupę dywersyjną. Kiedy 
              milczący pochód w stalowych zbrojach przeszedł koło nich wybiegli 
              z budynku i pognali do południowej bramy. Po drodze nie było wielu 
              żołnierzy, lecz ci co mieli nieszczęście znaleźć się w zasięgu ich 
              wzroku natychmiast ginęli. Przebiegli przez wrota. Wewnątrz w tym 
              czasie walki rozgorzały z całą siłą. Koszary były ciągle atakowane 
              ze wszystkich stron. Żołnierze, którzy wybiegli z pozostałych budynków 
              albo poddawali się, albo z krzykiem rzucali się w tłum walczących 
              ginąc pod ciosami maczug, sztyletów i mieczy. Dookoła leżało pełno 
              zniszczonych drzwi, okien a nawet fragmentów szaf i stołów, na które 
              <br>
              w błyskawicznym tempie przerzucał się ogień z pochodni. Droga do 
              iglicy była otwarta. Kilku strażników chciało co prawda zagrodzić 
              drogę grupie przyjaciół lecz Bran z łatwością zdjął ich za pomocą 
              łuku. Wejście do wieży znajdowało się na wprost od nich. Dopadli 
              do ciężkich okutych wrót <br>
              i pchnęli je z całej siły. Drzwi lekko zatrzeszczały lecz nie drgnęły. 
              Spróbowali jeszcze raz lecz bez większych skutków.<br>
              -Odsuńcie się! - nakazał Mantos i wyciągnął przed siebie rękę. Bran 
              poznał ten gest. Taki sam wykonał Nenor tego pamiętnego dnia, gdy 
              nieprzyjaciel szturmował twierdzę. Drzwi w międzyczasie rozpadły 
              się na drobne kawałki. Pierwszy do środka wskoczył Jarud za nim 
              Bran z wyciągniętym Bastionem. Mantos odetchnął chwilę i podążył 
              za pozostałą dwójką . <br>
              Wewnątrz wieży nie było żadnych pomieszczeń. Zaraz od wejścia ciągła 
              się po sam szczyt klatka schodowa wykonana z czarnych bazaltowych 
              płyt. Schody ciągnęły się niemiłosiernie długo <br>
              w górę. Pomimo, że było tam bardzo ciemno Bran doskonale widział 
              każdy zakręt. Stracili wiele sił zanim nie wskoczyli na duży taras 
              zakończony szpiczastym dachem. Z dołu nie można było go zauważyć, 
              gdyż znajdował się prawie przy czubku iglicy wbudowany wewnątrz. 
              Dach opierał się na masywnej kolumnie pośrodku tarasu i na czterech 
              kolumnach w każdym jego rogu. We wschodniej części stały dwie osoby 
              zwrócone twarzą w stronę wstającego sponad horyzontu słońca. Jarud, 
              Bran <br>
              i Mantos wparowali szybko na samą górę i widząc dwóch mężczyzn przygotowali 
              broń. Wyższy obrócił się w ich stronę. Bran od razu poznał to spojrzenie 
              żółtych oczu - Nenor! Czarnoksiężnik uśmiechnął się lekko i skinął 
              na swojego towarzysza, który momentalnie się odwrócił. <br>
              W przeciwieństwie do niego twarz miał wygiętą w grymasie gniewu.<br>
              -Co zrobiliście z moim miastem! - krzyknął nieznajomy.<br>
              Bran przygotował się na atak. Miecz drżał mu w dłoni a na jego ostrzu 
              paliły się złoto zapomniane runy elfów. <br>
              -Witaj Bran. - Nenor podszedł do niego - Cóż cię tu sprowadza?<br>
              -Sprawiedliwość. - odpowiedział przez zęby zapytany.<br>
              -A więc sprawiedliwie będzie jeśli wszyscy umrzecie! - zakrzyknął 
              Nenor i podniósł ręce.<br>
              Magiczny atak zatrzymany został jednak przez Mantosa, który w porę 
              utworzył przed Branem pole ochronne. Zablokowany czar wzniósł tuman 
              kurzy. W tym momencie elf i ork zaatakowali. Bran szybkim ruchem 
              trącił Nenora mieczem tak, że ten padł na ziemię. Jarud w tym czasie 
              był już koło drugiego maga z toporem uniesionym w górę. Powietrze 
              przeciął świst i ork wyleciał wiele metrów do tyłu obijając się 
              o barierkę tarasu tracąc przytomność. Z ręki czarnoksiężnika wylatywał 
              niewielki dymek, zapewne efekt użytego czaru. Bran zaatakował teraz 
              jego. Klinga błysnęła w porannym słońcu i została zatrzymana przez 
              niewidzialne pole ochronne. Bran siłował się chwilę lecz stracił 
              równowagę i upadł na posadzkę. Do akcji ruszył Mantos. Szybko wypowiedziane 
              zaklęcie dało efekt w postaci ognistej strzały, która ze świstem 
              poleciała i wbiła się w pierś nieznanego czarnoksiężnika. Impet 
              uderzenia był tak silny, że wyrzuciło go poza taras. Jego ciało 
              w powietrzu natychmiast zajęło się ogniem. Kiedy uderzył o bruk 
              wiele metrów niżej prawdopodobnie już nie żył. Bran rozejrzał się 
              za Nenorem, lecz jego również nie było. Zniknął?<br>
              W momencie kiedy nieznajomy czarnoksiężnik spadał w dół płonąc bariera, 
              jaka wisiała nad miastem zniknęła. Niebo stało się nieskazitelnie 
              niebieskie, a słońce, które było już dość wysoko nad horyzontem 
              zaświeciło pełną gamą swojej wspaniałości. Powstańcy widząc to zaczęli 
              wznosić triumfalne okrzyki zwycięstwa, które echo poniosło aż na 
              szczyt iglicy.<br>
              -Kim był ten czarownik? - spytał Bran stojąc przy Jarudzie, który 
              powoli zaczął dochodzić do siebie.<br>
              -To Jama. Był Arcymagiem Obrony.<br>
              Bran popatrzył na miasto, które budziło się do nowego lepszego życia. 
              Westchnął. Tak bardzo chciał zobaczyć znów swoją ojczyznę. Przyjaciół. 
              Jak daleko było tam do nich? Co teraz robili? I czy o nim pamiętali?<br>
              -Chodźmy! - szepnął mu na ucho Mantos starając się podnieść leżącego 
              olbrzyma - jest jeszcze wiele do zrobienia.<br>
              -Tak masz rację! - odrzekł Bran po czym chwycił Jaruda pod ramię 
              i razem z magiem dźwignęli do<br>
              z ziemi. Po chwili zniknęli w czerni korytarza prowadzącego w dół 
              do nowo wyzwolonego miasta. <br>
              <br>
              <br>
            </p>
          </td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="654" valign="top" height="182">&nbsp; </td>
  </tr>
</table>
