<html>
<head>
<!-- edited by Torpi -->
<META HTTP-EQUIV="Content-type" CONTENT="text/html; charset=iso-8859-2">
<style type="text/css">
<!--
td { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0 }
a { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0; font-weight: bold; text-decoration: none }
a:hover {text-decoration: underline; font-size: 11px; font-family: verdana; color: #ffffff }
-->
</style>

  <style>BODY {
  	SCROLLBAR-FACE-COLOR: #6F7880; SCROLLBAR-HIGHLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-SHADOW-COLOR: #000000; SCROLLBAR-3DLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-ARROW-COLOR: #919AA3; SCROLLBAR-TRACK-COLOR: #90989F; SCROLLBAR-DARKSHADOW-COLOR: #999999
  }</style>

<title> .:: T.a.w.e.r.n.a . R.P.G ::. </title>

<SCRIPT language=JavaScript>
//<!--
    var THE_POLL = null;

   
    var IE = 1
    if (IE) {
        sW = screen.availWidth;
        sH = screen.availHeight;
    } else {
        sH = screen.Height;
        sW = screen.Width;
    }


//-->
</SCRIPT>

</head>
<body leftMargin=0 topMargin=0 marginheight="0" marginwidth="0" background="../img/bg.jpg">
<table width="100%" border="0" height="226" vspace="0" hspace="0" background="../img/des_g.jpg">
  <tr> 
    <td> 
      <div align="center"> 
        <p>&nbsp; </p>
      </div>
    </td>
  </tr>
</table>
<table width="100%" border="0">
  <tr> 
    <td width="33" valign="top"> 
      <table width="30" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="175" align="left" valign="top"> 
      <div align="center"> 
        <table width="175" border="0">
          <tr valign="top"> 
            <td> 
              <table width="100%" border="0">
                <tr> 
                  <td>&nbsp;</td>
                </tr>
              </table>
              <a href="javascript:history.back()" onFocus="blur()"><img src="../img/menu_back.gif" width="168" height="285" border="0"></a> 
              <p>&nbsp;</p>
              <p>(c) 2000-2002 Tawerna RPG</p>
            </td>
          </tr>
        </table>
      </div>
      <div align="left"></div>
    </td>
    <td width="26" valign="top"> 
      <table width="40" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="506" align="left" valign="top" background="../img/bg_2.gif"> 
      <div align="center"> 
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
        <table cellspacing=0 cellpadding=0 border=0 width="500">
          <tbody> 
          <tr> 
            <td class=menurightheader height=14 bgcolor="#6F7880"> 
              <div align="left"><font color="#FFFFFF"><b>&nbsp;&nbsp;ODGRYWANIE POSTACI [<a href="mailto:equinoxe@vgry.net" onFocus="blur()">Equinoxe</a>] 
                </b></font></div>
            </td>
            <td><img height=14 alt="" 
                  src="../img/right_l.gif" width=32 
                  border=0></td>
          </tr>
          </tbody> 
        </table>
      </div>
      <div align="center"> 
        <div align="center"> 
          <p align="left">

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;	W eRPeGowych światach fantasy można wcielić się w przedstawicieli wielu klas zawodowych, a co za tym idzie - przeróżnych profesji. Mamy więc rozmaitych Łowców, tudzież Strażników czy Rangerów, mamy Paladynów, zwykłych Rycerzy, Wojowników, Magów, Czarnoksiężników, Barbarzyńców itd. Cóż jednak z tego, skoro, w większości, ich odgrywanie nie różni się niemal od siebie? Jakaż przecież przepaść dzieli dzikiego wojownika z barbarzyńskich plemion i dostojnego, wykształconego czarodzieja? No właśnie...<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;	Niewątpliwie dobre odgrywanie jest rzeczą trudną, a w zasadzie da się bez niego przyjemnie grać, nawet klimatycznie. Jeśli jednak, drogi Graczu, jesteś kimś, kto z gier fabularnych chce czerpać jak największą przyjemność, a do tego Twój Mistrz Gry i reszta Graczy mają podobne poglądy, warto włożyć nieco więcej pracy we wczucie się w swoją postać. Poniższy tekst to tylko kilka wskazówek i moich przemyśleń, tak więc nie każdemu muszą się one podobać. Przeczytać jednak chociaż, jak sądzę, nikomu nie zaszkodzi.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;	Jak jednak sprawić, by zachowanie naszego bohatera było wiarygodne? Skąd czerpać inspiracje do kreowania osobowości postaci? Zdecydowanie warto sięgać do książek i filmów (choć fakt, że tych jest niewiele), można w nich znaleźć ogromną kopalnię łatwych w adaptacji koncepcji. Oczywiście stworzenie w pełni własnego bohatera jest sprawą o wiele bardziej satysfakcjonującą, jednak zaczerpnięcie z jakichś wzorców lub przejęcie "gotowca" wcale nie jest złe. Na co tymczasem warto zwrócić uwagę, jeśli próbujemy zmierzyć się z "rolą" sami? O tym niżej.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;	Przede wszystkim trzeba wypracować sobie pewien kompromis pomiędzy postacią, którą chcemy kierować a naszymi właściwymi ku niej... predyspozycjami. Teoretycznie możemy być każdym i w każdego się wcielić, ale czy naprawdę potrafimy? Warto zrezygnować z profesji, która gwarantuje łatwiejszą grę na rzecz tej, której przedstawiciela zdecydowanie bardziej wolimy odgrywać, którego nieomal czujemy. Jeśli bardzo lubimy po prostu walczyć w zwarciu, ale nie chcemy zbytnio bawić się w grę to wybierzmy wojownika. Paladyn może i jest lepszy, może ma jakieś specjalne zdolności, ale potrafimy wiarygodnie nim grać? Przecież wojownik jako poszukiwacz przygód sprawdzi się nawet lepiej, niż paladyn - przecież ci święci mężowie mieli bardzo wiele obowiązków i przestrzegali ścisłego kodeksu moralnego, o którym często, Gracze, niewielkie macie pojęcie. Bycie paladynem wiązało się z przyjęciem na siebie drogi życia pełnej wyrzeczeń, trudów i znojów w służbie zakonu, do którego przynależność trwała już do końca życia. Jeśli, Czytelniku, miałeś styczność z Baldur's Gate 2 warto zwrócić uwagę na postać Keldorna i jego kwestie, a także ogólne zachowanie, które zostało oddane po mistrzowsku. Pamiętać należy, że rycerz doskonały, jakim był paladyn, był głęboko przekonany o potrzebie zaprowadzenia ładu na świecie, że najważniejsza jest prawość. Dlatego właśnie grając paladynem nie powinny mieć miejsca sytuacje, gdy bezlitośnie wyżynamy wrogów co do jednego - powinniśmy raczej zaprowadzić ich przed oblicze sprawiedliwości; puszczanie wolno wszelkich wiedźm czy czarowników również nie wchodzi w grę, a jakiekolwiek z nimi układy są wykluczone! Paladyn nigdy nie kłamie, brzydzi się kłamstwem i mówi prawdę nawet wrogowi, nie potrafi nagiąć uczciwość po to, by fortelem pokonać przeciwnika - zawsze honorowy, gotowy umrzeć za wyznawane przez siebie zasady po to, by inni mieli przykład do naśladowania; by nawet swoją śmiercią pokazać, że jest światłem bożym w gęstniejącym mroku rzeczywistości - oto sens życia paladyna.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Podobnie jest w wielu przypadkach; wiadomo, że najdoskonalszymi łucznikami są, z reguły, Rangerzy, jednak czy jesteśmy w stanie oddać bogactwo osobowości wędrowca - samotnika, którego łączą bardzo silne więzi z przyrodą i zwierzętami, który nigdy nie zabije żadnej istoty żywej chyba, że z konieczności...? Czy potrafimy połączyć swojego rodzaju smutek wynikający ze świadomości, że ludzie i ich miasta powoli, ale nieubłaganie zaczynają zagrażać środowisku naturalnemu z dziecięcą wręcz radością, ze zdolnością znalezienia szczęścia we wszystkim, co otacza...? W złocistych promieniach słońca tańczących na sierści młodej sarny, w cicho toczącym swoje wody strumieniu, którego krystalicznie czysta woda odsłania dno drobnej rzeczki pełne gładkich, jajowatych kamieni? Czy jako współczesny człowiek, mieszkający w mieście, na co dzień wdychający spaliny i w większości patrzący na zieleń jedynie w wydzielonych parkach jesteśmy w stanie docenić jej urok? Niewielu z nas opadnie prawdziwy smutek, jeśli nie rozpacz na myśl o tym, że kilku orków podcięło drzewo tylko po to, by powolnie konało; że ich brudne, wstrętne stopy deptały delikatne kielichy wielobarwnych kwiatów, a dymy z kuźni i trujące wyziewy z kominów obozów sił Chaosu wzbijają się pod niebo drażniąc delikatne płuca ptaków. Dlatego właśnie nie każdy z nas ma predyspozycje, by grać Rangerem... Oczywiście można grać i bez nich, ale czy nie lepiej znaleźć sobie kogoś bardziej nam odpowiadającego...? Jeśli gramy strażnikiem przyrody tylko dlatego, że znakomicie posługuje się łukiem to czy nie lepiej zostać zwykłym wojownikiem? Strzela on przecież tylko trochę gorzej...<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Opisałem jak dotąd tylko przypadki Paladyna i Rangera, ale chyba wiesz już, Czytelniku, o co mi chodzi, prawda? Nie będę rozdrabniał się na każdą z profesji, bo przecież generalnie w każdej sytuacji rzecz koncentruje się na tym samym. Skupię się jeszcze tylko trochę nad sposobami myślenia i wyrażania się.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Otóż, co nie jest niczym nowym, to, jak mówi Barbarzyńca raczej różni się od sposobu wypowiadania się Maga, często jednak Gracze nie zwracają na to uwagi, a szkoda. Jeśli bowiem gra w dużej mierze opiera się na dialogach to czy nie ciekawiej jest, gdy bohaterowie mówią w sposób sobie tylko właściwy? Spróbuj, Graczu, skupić się nad kwestiami swojej postaci, nich Twój Barbarzyńca ma prymitywny język, może nawet mów łamaną polszczyzną, czasem nie stosuj odmiany - w końcu postać wywodzi się z dziczy, a Wspólną Mowę czy jakim tam językiem posługuje się w drużynie umie władać co najwyżej połowicznie! Przecież zupełnie inaczej mówi choćby wspominany już Paladyn, w którego słowach drzemie niespotykane bogactwo porównań, mnogość synonimów, a przede wszystkim wytworność i nienaganne maniery. "Ej ty, chodź tu!" a "przepraszam cię, o pani, czy możesz...?" - widać różnicę, prawda? Podobnie jest z Magiem - to postać pełna ambicji, dumy, na pierwszy rzut oka niepozorna, ale świadoma potęgi, przy tym niezwykle finezyjna, rozsmakowująca się w swej mocy. Magowie nie są źli, ale ich wyraźna duma często rośnie do pychy, nie znoszą więc sprzeciwu i krytyki ich osoby. Są przekonani o własnej wyższości i o tym, że ich pomysły są z reguły najlepsze. Bez urazy dla Ciebie, potencjalny Magu, ale warto, by w postać czarodzieja wcielił się ktoś o autentycznie wyraźniejszej inteligencji ;))) Owa wyższość zaś objawia się głównie w słowach - niech pozostali członkowie drużyny czy BN odniosą nawet niekiedy wrażenie, jakby nasz Mag nimi gardził, bo i tak, w istocie, powinno czasem bywać. Niech bohater grający czarodzieja wyrwany z zamyślenia rzuci opryskliwie, by mu nie przeszkadzano, bo jego cenne myśli są warte więcej, niż myśli reszty członków drużyny razem wziętych, niech jego przekonanie o własnej nieomylności sprawi, iż nie będzie potrafił się przyznać do błędu, nawet niekiedy bardzo oczywistego.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Oczywiście nie każdy Mag musi być tak zadufany w sobie, bo to spora przesada i ogromne uogólnienie - warto chociażby zwrócić uwagę na postać Gandalfa z "Władcy Pierścieni". Jednak nawet i poniekąd dość pokorny Gandalf nie lubił, by mu przeszkadzać i był, jak mawiał o czarodziejach Gildor, "drażliwy".<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;	Wszystkie te drobne wskazówki, które w tym artykule spisałem nie są żadną wykładnią, jak należy grać, sądzę jednak, że warto głębiej zaangażować się w grę, dlatego też napisałem tekst taki, a nie inny. Pamiętaj jednak Czytelniku, że, jak wspominałem na początku, to tylko i wyłącznie mój pogląd na sprawę - Ty możesz widzieć wszystko zupełnie inaczej.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;W ogóle bardzo jestem ciekaw Waszych, drodzy Gracze i Mistrzowie, sposobów na głębsze odgrywanie postaci, przynajmniej w zakresie samych klas zawodowych. Bardzo chętnie przeczytam Wasze maile dotyczące tej kwestii, możecie je zatem wysyłać na adres <A HREF="mailto:equinoxe@vgry.net">equinoxe@vgry.net</A>, zaś jeśli się zgodzicie - co ciekawsze sposoby czy poglądy na sprawę zostaną opublikowane na łamach Tawerny.



		</p>
        </div>
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
    </td>
    <td width="654" valign="top">&nbsp; </td>
  </tr>
</table>
