<html>
<head>
<!-- edited by Torpi -->
<META HTTP-EQUIV="Content-type" CONTENT="text/html; charset=iso-8859-2">
<style type="text/css">
<!--
td { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0 }
a { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0; font-weight: bold; text-decoration: none }
a:hover {text-decoration: underline; font-size: 11px; font-family: verdana; color: #ffffff }
-->
</style>

  <style>BODY {
          SCROLLBAR-FACE-COLOR: #6F7880; SCROLLBAR-HIGHLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-SHADOW-COLOR: #000000; SCROLLBAR-3DLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-ARROW-COLOR: #919AA3; SCROLLBAR-TRACK-COLOR: #90989F; SCROLLBAR-DARKSHADOW-COLOR: #999999
  }</style>

<title> .:: T.a.w.e.r.n.a . R.P.G ::. </title>

<SCRIPT language=JavaScript>
//<!--
    var THE_POLL = null;

   
    var IE = 1
    if (IE) {
        sW = screen.availWidth;
        sH = screen.availHeight;
    } else {
        sH = screen.Height;
        sW = screen.Width;
    }


//-->
</SCRIPT>

</head>
<body leftMargin=0 topMargin=0 marginheight="0" marginwidth="0" background="../../img/bg.jpg">
<table width="100%" border="0" height="226" vspace="0" hspace="0" background="../../img/des_g.jpg">
  <tr> 
    <td> 
      <div align="center"> 
        <p>&nbsp; </p>
      </div>
    </td>
  </tr>
</table>
<table width="100%" border="0">
  <tr> 
    <td width="33" valign="top"> 
      <table width="30" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="175" align="left" valign="top"> 
      <div align="center"> 
        <table width="175" border="0">
          <tr valign="top"> 
            <td> 
              <table width="100%" border="0">
                <tr> 
                  <td>&nbsp;</td>
                </tr>
              </table>
              <a href="javascript:history.back()" onFocus="blur()"><img src="../../img/menu_back.gif" width="168" height="285" border="0"></a> 
              <p>&nbsp;</p>
              <p>(c) 2000-2002 Tawerna RPG</p>
            </td>
          </tr>
        </table>
      </div>
      <div align="left"></div>
    </td>
    <td width="26" valign="top"> 
      <table width="40" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="506" align="left" valign="top" background="../../img/bg_2.gif"> 
      <div align="center"> 
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
        <table cellspacing=0 cellpadding=0 border=0 width="500">
          <tbody> 
          <tr> 
            <td class=menurightheader height=14 bgcolor="#6F7880"> 
              <div align="left"><font color="#FFFFFF"><b>&nbsp;&nbsp;Uniwersalność LotRa [<a href="mailto:fenske@poczta.onet.pl" onFocus="blur()">Equi</a>] 
                </b></font></div>
            </td>
            <td><img height=14 alt="" 
                  src="../../img/right_l.gif" width=32 
                  border=0></td>
          </tr>
          </tbody> 
        </table>
      </div>

          <p align="left">


&nbsp;&nbsp;&nbsp;"Władca pierścieni" J. R. R. Tolkiena. Książka, w sumie. Fantasy nawet. Mówią, że wybitna. Ja wiem... a to niby czemu?
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Od napisania "Władcy Pierścieni" minęły całe dziesięciolecia; w ubiegłym uznano go w Wielkiej Brytanii za najlepszą książkę XX-go wieku. Jakie czynniki złożyły się na to, że dzieło angielskiego profesora zostało tak docenione? W czym leży potęga książki, która, na dobrą sprawę, przez wielu wyśmiewana jest, jako bajka dla dzieci? W czym leży jej urok, co ona takiego ma w sobie, że chociaż w międzyczasie, od dnia rozejścia się pierwszego nakładu, napisano setki powieści fantasy, to jednak "Władca Pierścieni" wciąż pozostaje tą kluczową? Dlaczego znaczna część czytelników uważa, iż jest wciąż najlepsza książka gatunku?
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;To, czy "Władca Pierścieni" jest książką wybitną czy nie - pytać w ogóle nie należy, to się po prostu wie. Co raz więcej ludzi przekonuje się co do niej, tak ludzi młodych, jak i starszych. Niedawno dostałem od czytelniczki miły list, oto i jego fragment:
<br>
<br><i>"Niedawno zapoznałam się z twórczością Tolkiena (namówiona przez dzieci), gdyż raczej literatura science fiction bardziej mi odpowiadała ale nie żałuję (...)."</i><br>

<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Błogosławić takie dzieci ;) Podobnych przykładów jest, jak sądzę, znacznie więcej choć nie brak, niestety, ignorancji na dzieła Mistrza. Ich popularność nie tylko nie maleje, ale i rośnie przez mijające lata. Ponawiam więc pytanie, które postawiłem już wcześniej - dlaczego właściwie tak się dzieje...?
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Biorąc się za pewną analizę "Władcy Pierścieni" nietrudno zauważyć, że książka to specjalnie, na polu pomysłu, skomplikowana nie jest. Bo oto i cóż? Mamy straceńczą misję wiążącą się po prostu z podróżą przez spory kawał drogi; mamy ekipę "najlepszych z najlepszych", którzy mają tą misję dopomóc wykonać; jest wreszcie "Naczelny Zły", a więc i najprostszy z możliwych motyw totalnej walki dobra ze złem. Prócz tego dodajemy jeszcze prosty motyw zdrady Sarumana i mamy najbardziej podstawową "intrygę". Wniosek jaki? Na co, jak na co, ale na pomysł "Władca..." nie wabi...
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ale czy na pewno? Pomysł jest prosty, czy nie jest to jednak zaleta książki? Bywają powieści fantasy zakręcone lepiej, niż niejeden kryminał, może więc prostota koncepcji "Władcy..." stanowi o jego atrakcyjności? Czy nie właśnie to jest wspaniałe? Totalny konflikt dobra ze złem, który niewątpliwie wiąże się z rozstrzygnięciem? Teoretyczna nieskomplikowaność, pod którą kryje się mnogość przesłań!
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Jak cudowna jest historia samego Froda - kogoś nikomu nie znanemu, który nagle wplątuje się w losy świata i decyduje o nich, on, istota tak słaba i nieznaczna. Jego postać w książce udowadnia nam, że w każdym z nas drzemie ktoś niezwykły. Frodo, szary hobbit, a więc w dodatku istota z natury i tak nie ważna w świecie, dokonuje raptem rzeczy, której, być może, nie dokonałby żaden z ludzi czy elfów. To historia kogoś zwyczajnego, kto z dnia na dzień przyjmuje na siebie wielki ciężar i trudem sobie z nim radzi, w efekcie jednak wykonuje powierzoną mu misję.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Czyż nie cudowna jest sama koncepcja "Drużyny Pierścienia"? Tak, jak o Trylogii Sienkiewicza mawia się, że została napisana w swoim czasie "ku pokrzepieniu serc", tak i "Władca Pierścieni" jest książką, która pokazuje, że jednocząc się można pokonać każde zło w nawet najbardziej z pozoru beznadziejnej sytuacji. Oto bowiem w skład drużyny wchodzą przedstawiciele wszystkich ras, różniący się przecież między sobą, ale którym przyświeca wspólny cel. Ten cel sprawia, że w niesprzyjających okolicznościach, w obliczu zagrożenia, nawiązują się między nimi przyjaźnie na śmierć i życie, choćby i miały to być najdziwniejsze w świecie więzi, jak choćby między Gimlim i Legolasem. "Władca..." to przecież wielka epopeja o przyjaźni między istotami, które krańcowo się między sobą różnią - hobbitami, niewinnymi, słabymi i prostymi, a potężnym Dunedainem, potomkiem starożytnych królów, Aragornem, czy też Gandalfem, wielkim, tajemniczym czarodziejem; między należącymi do dwóch zwaśnionych ras Legolasem i Gimlim.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;"Władca Pierścieni" to przede wszystkim mit. Jest to historia, która została napisana tak, by sprawiała wrażenie wielkiej epopei - użyto w niej wspaniałego, bogatego języka, odpowiednio niekiedy ucharakteryzowanego tak, by przypominał mowę z czasów średniowiecza. Śródziemie to świat przebogaty we własną historię, geografię i wierzenia, stworzony z ogromną pieczołowitością. Ja osobiście ujmę swoje myśli tak, że prawdopodobnie "Władca Pierścieni" jest pozycją tak znakomitą nie dlatego, iż świat nie jest dodatkiem do książki, lecz książka jest dodatkiem do świata. Będzie to książka czytana zawsze, albowiem nie ma w niej nic, co mogłoby ulec dezaktualizacji. To ponadczasowe dzieło, sprawiające wrażenie "zakończonego" wcale takie nie jest - jak już pisałem kiedyś nawet Gandalf zdawał sobie sprawę, iż zniszczenie pierścienia Jedynego to tylko zażegnanie zła w czasie mu współczesnym, nie zaś - w ogóle. Takie drobne niuanse sprawiają, że opowieść we "Władcy..." zawarta jest, wbrew całej swojej fantastyczności, bardzo realna, że także i tam nie ma prostego "happy - endu", jej mieszkańców czasem ogarnia zwątpienie (jak choćby Boromira), a prawdziwego zła nie da się prosto wyplenić i wymaga to poświęceń. Choć zawsze mawia się, że u Tolkiena nie ma "szarego", jest tylko "białe" albo "czarne", to jednak takie właśnie smaczki dodają książce realizmu nie ujmując nic z jej wyniosłego, doskonałego stylu.
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Tolkien potrafił pisać historie chwytające za serce i mocno nim targające aż do utraty sił. "Władca Pierścieni" wywołuje wielkie emocje, ale także jest książką sprawiającą, że człowiek potrafi nabrać dystansu do otaczającego świata i czuje przypływ nowych sił. Przecież zwycięstwo Zachodu w walce ze Złym było wyśmiewane, ręce opadały nawet najwytrwalszym i najpełniejszym nadziei. Postacie jednak Gondorczyków, broniących się walecznie po prostu w imię zasad są czymś wspaniałym, podobnie jak i okrutna świadomość bezsilności, ale zarazem duma Wodzów Armii Krain Zachodu zmierzających na czele sześciotysięcznej armii na spotkanie przeznaczenia, by pod Czarną Bramą stanąć do boju z pięćdziesięciotysięcznym wrogiem...
<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;A jednak to wszystko ma sens! Tolkien pokazał, że czasem działając wbrew nadziei, jedynie z przeświadczeniem, że "tak po prostu należy" można odnieść zwycięstwo; że nigdy nie należy się poddawać, zawsze jest pewna szansa. Dlatego jego książka jest uniwersalna, zainteresowanie nią nigdy nie przeminie chyba, że wygaśnie gatunek fantasy! Jego przesłania są tak bardzo ważne, ponieważ świat współczesny, dookoła, jest co raz bardziej okrutny, co raz trudniej radzić sobie z jego przeciwnościami, tak często braknie nam sił. Na wytrwałych jednak, na obrońców, którzy nie dadzą się zgnieść światu, czeka słodka rozkosz zwycięstwa...








                </p>
        </div>
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
    </td>
    <td width="654" valign="top">&nbsp; </td>
  </tr>
</table>
