<html>
<head>
<!-- edited by Torpi -->
<META HTTP-EQUIV="Content-type" CONTENT="text/html; charset=iso-8859-2">
<style type="text/css">
<!--
td { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0 }
a { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0; font-weight: bold; text-decoration: none }
a:hover {text-decoration: underline; font-size: 11px; font-family: verdana; color: #ffffff }
-->
</style>

  <style>BODY {
  	SCROLLBAR-FACE-COLOR: #6F7880; SCROLLBAR-HIGHLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-SHADOW-COLOR: #000000; SCROLLBAR-3DLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-ARROW-COLOR: #919AA3; SCROLLBAR-TRACK-COLOR: #90989F; SCROLLBAR-DARKSHADOW-COLOR: #999999
  }</style>

<title> .:: T&middot;a&middot;w&middot;e&middot;r&middot;n&middot;a &middot; R&middot;P&middot;G ::. </title>

<SCRIPT language=JavaScript>
//<!--
    var THE_POLL = null;

   
    var IE = 1
    if (IE) {
        sW = screen.availWidth;
        sH = screen.availHeight;
    } else {
        sH = screen.Height;
        sW = screen.Width;
    }


//-->
</SCRIPT>

</head>
<body leftMargin=0 topMargin=0 marginheight="0" marginwidth="0" background="../img/bg.jpg">
<table width="100%" border="0" height="226" vspace="0" hspace="0" background="../img/des_g.jpg">
  <tr> 
    <td> 
      <div align="center"> 
        <p>&nbsp; </p>
      </div>
    </td>
  </tr>
</table>
<table width="100%" border="0" height="5493">
  <tr> 
    <td width="33" valign="top" height="5508"> 
      <table width="30" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="175" align="left" valign="top" height="5508"> 
      <div align="center"> 
        <table width="175" border="0">
          <tr valign="top"> 
            <td> 
              <table width="100%" border="0">
                <tr> 
                  <td>&nbsp;</td>
                </tr>
              </table>
              <a href="javascript:history.back()" onFocus="blur()"><img src="../img/menu_back.gif" width="168" height="285" border="0"></a> 
              <p>&nbsp;</p>
              <p>&copy; 2000-2002 Tawerna RPG</p>
            </td>
          </tr>
        </table>
      </div>
      <div align="left"></div>
    </td>
    <td width="26" valign="top" height="5508"> 
      <table width="40" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="506" align="left" valign="top" background="../img/bg_2.gif" height="5508"> 
      <div align="center"> 
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
        <table cellspacing=0 cellpadding=0 border=0 width="500">
          <tbody> 
          <tr> 
            <td class=menurightheader height=14 bgcolor="#6F7880"> 
              <div align="left"><font color="#FFFFFF"><b>&nbsp;GRANICA ŚWIATA 
                (3.) [<a href="mailto:dawidzyk@go2.pl" onFocus="blur()">Jarlaxle</a>] 
                </b></font></div>
            </td>
            <td><img height=14 alt="" 
                  src="../img/right_l.gif" width=32 
                  border=0></td>
          </tr>
          </tbody> 
        </table>
        <p align="left"><i>Z dedykacją dla Sol, która była inspiracją dla głównej 
          bohaterki owego opowiadania. Przynajmniej na tyle, na ile mogłem wyobrazić 
          ją sobie w snach...</i></p>
        <p align="left">Byli w tym miejscu dopiero drugi dzień, a on już zdążył 
          ją zgubić. Jakoś, nie wiedział jak, umknęła mu z oczu na chwilę, gdzieś 
          nad rzeką. Wczoraj poznali południowy brzeg. Mówił jej, by nie zapuszczała 
          się w północną gęstwinę, ale nie słuchała go. Widać, właśnie tam teraz 
          poszła, ponieważ nigdzie po bezpiecznej stronie jej nie znalazł. Wiedział, 
          że nie mogła poczekać. Ciekawska, wścibska, dociekliwa, z mnóstwem pytań 
          kłębiących się w jej głowie, wszędzie musiała wsadzić swój mały nos 
          i powęszyć - i zwykle czyniła to tam, gdzie jej zabraniał. Łudził się, 
          że po ostatnich wypadkach nieco zmądrzeje, nabierze ogłady, rozwagi 
          i roztropności. Wyglądało bardziej na to, że umyślnie zmądrzeć wcale 
          nie chciała, albo nie umiała. Może taka jej natura? A może był po prostu 
          nadopiekuńczy? Tak, w istocie... był na pewno, ale nie znaczyło to wcale, 
          że pozwoli jej gdzieś się zgubić, bez powodu. Kto wie, jakie niebezpieczeństwa 
          mogłyby ją spotkać samotną, nie obeznaną w świecie natury, zdaną na 
          łaskę lub niełaskę, otaczającego ją, przesiąkniętego dzikością do reszty, 
          świata? Prawdę mówiąc, Łowczy wolał nie myśleć o tym zbyt wiele. Zamiast 
          tego - jak zawsze, gdy mu znikała z oczu - szukał.</p>
        <p align="left">Kąpała się. Czy tu, czy tam, co to była za różnica? Zawsze 
          w końcu zmęczy się i zapragnie wody. Widać, na północnym brzegu nie 
          widziała dotąd nic ciekawego. Łowczy uśmiechnął się i postanowił wrócić 
          południową ścieżką nadrzeczną po wszystkie ich rzeczy. Skoro tak miało 
          być, rozłoży obóz tutaj. Na północnym brzegu było sporo cienia, pośród 
          kępy sterczących ciasno drzew. To, jak i każde inne bezpieczne miejsce, 
          nadawało się dla nich do zamieszkania. </p>
        <p align="left">Łowczy ścinał ostrą brzytwą nierówne, twarde, sterczące 
          włoski swojego zarostu, którego nie golił już od dobrych paru dni. Zrobiła 
          mu się na gębie całkiem nielicha broda, jak zauważyła rezolutnie Sól. 
          Uśmiechnął się do swoich myśli. Dlatego nigdy go nie całowała, kiedy 
          miał ten &quot;kłujący żywopłot wyrosły na twarzy&quot;.<br>
          Ona z kolei, kąpała się dalej. Teraz pluskała się dziecinnie przy brzegu, 
          co jakiś czas rzucając w pobliże niego kamieniami, aby ochlapać jego, 
          suchą jak dotąd koszulę i doprowadzić Łowczego do pełnej gniewu i frustracji 
          przeprowadzki w &quot;bezpieczniejszy zakątek suchego lądu&quot;. On 
          tylko odpowiadał jej uśmiechami, co raz to cofając się, kiedy większy 
          głaz lądował w pobliżu, rozbryzgując pianę i kropelki wody, i roznosząc 
          kotłujące się fale. Kilka razy nie zdążył się cofnąć i musiał wysłuchać 
          głośnego chichotu rozbawionej Soli, która wyraźnie cieszyła się ze swoich 
          drobnych sukcesów. Tłumaczył ten fakt swej chwilowej niezdarności wciąż 
          bolącą go nogą i zmęczeniem, oraz niedawnym, znacznym upływem krwi. 
          Oczywiście - tłumaczył sobie samemu. Ona już pewnie zapomniała o wilkach 
          i o wszystkich tych kłopotach, z jakimi ostatnio mieli tak wiele do 
          czynienia. Łowczy cieszył się z tego powodu. Im szybciej Solenn zapomni 
          wszystko do reszty, tym lepiej dla nich obojga. On będzie pamiętał, 
          ale wystarczy jednego w parze na zamartwianie się problemami nękającymi 
          dwójkę. Zresztą, gdyby się faktycznie zamartwiał, pewnie i ona byłaby 
          w złym humorze. Jak na razie - oboje bawili się znakomicie, podczas 
          letniego czasu wypoczynku, zesłanego im przez opatrzność. </p>
        <p align="left">Kiedy Sol wygrzewała się na brzegu, wystawiając swe piękne, 
          mokre ciało na działanie słonecznych promieni, Łowczy łapał ryby na 
          prowizoryczną wędkę. Rzeczy przenieśli już na drugi brzeg, przez miejsce, 
          gdzie rzeka była płytsza niźli gdzie indziej, ponieważ podniosły się 
          w niej denne kamienie, pod wpływem zawiłości prądu tworząc prowizoryczną 
          tamę. Teraz czekali na dobry połów, z nadzieją, że dzięki temu zjedzą 
          tego wieczora smakowitą i obfitą kolację. Od dłuższego czasu kończyły 
          im się, już i tak ubogie na wyjściu, zapasy. Łowczy dawno nie polował, 
          bo też i nie miał na to czasu. Jadłodajna rzeka okazała się najlepszym 
          miejscem na zatrzymanie na okres dłuższy, dlatego głównie z tego względu 
          postanowił przyprowadzić tutaj Sól, w trakcie kolejnego letniego wypoczynku. 
          Teraz właśnie go zażywali, rozkoszując się wolną chwilą i czasem, który 
          zatrzymał się dla nich i cieszył dni i noce spędzane przez dwójkę wędrowców 
          na lenistwie i regenerowaniu nie zakrzepłych przez cały rok podróży, 
          ran i zadrapań uciążliwej drogi. </p>
        <p align="left">-Nałapałeś coś? <br>
          Łowczy wskazał Soli rondel, w którym kształty kilku wielkich pstrągów 
          dawały dowód na to, iż łowienie ryb w istocie zakończyło się sukcesem 
          i kolacja będzie nad wyraz obfita dzisiejszego wieczora.<br>
          Dziewczyna podeszła, okryta jedynie zwiewnym płaszczem podróżnym, niedawno 
          zresztą wyczyszczonym i wypranym, teraz pachnącym olejkiem do tkanin, 
          który Łowczy zakupił jakieś półtora roku temu, daleko, na zachodnim 
          brzegu Wielkiej Rzeki, jaką zostawili dawno już za sobą, w mieście, 
          którego nazwy, ani nawet dokładnego położenia nie pamiętało w tej chwili 
          już żadne z nich. Usiadła obok niego, wyciągając nogi do przodu i maczając 
          palce w małej zatoczce, w której zatrzymywała się płynąca szybko woda, 
          muskając chwytające ją w malusieńki basenik, gęsto rozrzucone kamienie. 
          Łowczy bez wstydu przyjrzał się jej kształtnym kolanom i pogładził się 
          w dziwnym zamyśleniu po zgolonej brodzie.<br>
          -Ajj... - syknął nagle, przejeżdżając ręką po jednym z pięciu drobnych 
          zacięć, jakie sprawił sobie w okolicach podbródka, ostrzem tępawej już 
          nieco brzytwy. <br>
          -Co? - spytała zdziwiona, odwracając się w jego stronę. <br>
          Dostrzegła jego wybałuszone oczy, patrzące gdzieś w okolice jej kolan 
          i sama spojrzała w dół, pokrótce oceniwszy siebie wzrokiem.<br>
          -Co się stało? Widzisz coś w wodzie? - Mam coś na nodze? - zadała szereg 
          pytań, wstając przy tym i obracając się kilka razy w miejscu, oglądając 
          także uważnie każdą wielkość swego bladego, odsłoniętego ciała. Łowczy 
          milczał i wpatrywał się w zgrabność i wdzięki swojej młodej towarzyszki. 
          W końcu Sol dała za wygraną, nie dostrzegając zapewne nic takiego na 
          sobie, co mogłoby wytłumaczyć dziwne zachowanie przyjaciela, i usiadła 
          z powrotem obok niego, bacznie mu się jednak przypatrując i zastanawiając 
          ciągle nad powodem owego problemu, jaki niewątpliwie jej towarzyszowi 
          doskwierał, a którego przedmiotem była. <br>
          Nagle Łowczy ziewnął i wyciągnął z wody prowizoryczny jak zresztą i 
          cała wędka, haczyk zawieszony na sznurku. Sól spojrzała na niego uważnie 
          i uniosła brew. Ciągle wpatrywał się w jej nogę, nawet gdy wykonywał 
          inne czynności! <br>
          -Co jest w niej takiego?<br>
          -Co? - zapytał z roztargnieniem Łowczy, jakby wyrwany nagle z zamyślenia. 
          -W niej? - dodał głupawo, mrugając z niezrozumieniem. <br>
          -Co jest w niej takiego? - powtórzyła dziewczyna i wskazała na nogę 
          jakby prezentacyjnym gestem. <br>
          -Aaa... w nodze? - dopowiedział, po czym poskrobał się po ranionym parokrotnie 
          podbródku. Znowu zaognił stary ból, ale tym razem był zbyt zamyślony, 
          żeby jęczeć jak baba. <br>
          Uświadamiał sobie powoli, nad czym to stale się tak przed chwilą zastanawiał. 
          Powoli też, na jego twarz wychynął krępujący rumieniec. <br>
          -No, co? - powtórzyła pytanie po raz kolejny, zirytowana Sol. Nienawidziła, 
          kiedy nie odpowiadał jej na wypowiadane wątpliwości, a ona czegoś nie 
          rozumiała i musiała zrozumieć natychmiast, choćby nie wiem co! Zawsze 
          chciała wytłumaczeń. Problem w tym, że Łowczy wiedział, iż oczekiwane, 
          sensowne wytłumaczenie raczej nie wyjdzie mu z gęby, ze względu na swoją 
          parszywie prostacką naturę, jaką prezentowało. <br>
          -Aaa... tak się zagapiłem tylko.<br>
          -Na nogę? - warknęła i usiadła oszołomiona. <br>
          -Jesteś... jesteś w końcu całkiem... no - Łowczy poskrobał się po głowie, 
          szukając tego jednego, jedynego słowa, które odda sens całej wypowiedzi, 
          zalęgły na moment w jego roztargnionym umyśle. <br>
          -Hę? <br>
          -No, jesteś... <br>
          -Co jestem? Wypowiedz to. - Sól znalazła się tak niebezpiecznie blisko, 
          że Łowczy przełknął ślinę, która nagle napłynęła mu do gardła. <br>
          -Jesteś bardzo piękna, kochanie. - wyszeptał z dziwnym spokojem. <br>
          Dziewczyna popatrzyła na niego jak ktoś, kto zupełnie nie rozumie, w 
          jakiej mowie przekazuje jej słowa osoba, z którą prowadzi dialog. Następnie 
          spojrzała po sobie i pokryła się rumieńcem. Nie przytrzymany płaszcz 
          opadł jej na kształtne uda, odsłaniając całą resztę. Łowczy otworzył 
          usta. Dziewczyna szybko podniosła narzutę, ale on przytrzymał ją dłonią 
          i ściągnął z niej dość gwałtownie. <br>
          -C-co ty robisz? - spytała. <br>
          Patrzył na nią i niewyraźnie się uśmiechał. Przez chwilę zaczęła się 
          trząść. Nie było jeszcze zimno, choć wieczór zbliżał się już wielkimi 
          krokami. Nieznane podniecenie mieszało się z przerażeniem, wykwitłym 
          nagle na jej bladej twarzy, okrytej całunem kasztanowych włosów. Łowczy 
          miał na sobie tylko spodnie, które zrzucił zresztą zaraz. Reszta była 
          już tylko spłonionym milczeniem... Chwilę później schwycił ją delikatnie 
          w pas i z całym impetem cisnął w wodę, popychając jej plecy. Sam skoczył 
          do rzeki zaraz za oszołomioną dziewczyną. <br>
          -Co ty robisz? - zawołała, zachłystując się niespodziewanym chłodem 
          rwącej wody i dziwnym zachowaniem Łowczego (a także jego, dość niespotykaną 
          skłonnością do występowania nago w jej towarzystwie). On odpowiedział 
          jej śmiechem, po czym popłynął niezdarnie daleko od brzegu, starając 
          się zachować wszystkie znane mu, niesprawdzone w życiu teorie na temat 
          pływania, w praktyce - żeby tylko nie pójść na ciemne dno i nie rozbić 
          się jak wrak pośród zalegających je kamieni. Sól, stojąca już po szyję 
          w wodzie, patrzyła za nim z niedowierzaniem, jak wymachiwał dziko rękami, 
          rozrzucając wokół siebie pianę i grube krople i rozbijając bryzgające 
          fale. Kiedy znalazł się kawałek od niej, pomachał w jej stronę ręką, 
          aby podpłynęła. <br>
          -Płyń! - zawołał i uśmiechnął się do, wciąż oszołomionej dziewczyny.<br>
          -Kiedy ja nie umiem! - zawołała mu z okolic brzegu przerażona Sól.<br>
          -Umiesz, umiesz! Zobacz - ja sam teraz się tego nauczyłem! - zaśmiał 
          się Łowczy i chlusnął wokół siebie radosnym strumieniem wody. -Przecież 
          chciałaś trochę kiedyś popływać!<br>
          -To ty nie potrafiłeś dotąd?! - wrzasnęła Solenn, niezdarnie zbliżając 
          się do środka rzeki i walcząc dziko rękoma i nogami o utrzymanie się 
          na powierzchni. <br>
          Łowczy zaśmiał się radośnie i mrugnął do zrozpaczonej młodej. <br>
          -Dzisiaj się nauczyłem. Spróbuj. <br>
          Faktycznie, szło jej nieźle. Kiedy podpłynęła niezgrabnie, chwyciła 
          się go kurczowo, a on zaśmiał się i, nabrawszy wody w usta, oblał jej 
          twarz leciutkim strumieniem. Włosy miała mokre do połowy, nie zanurzyła 
          jeszcze całkiem głowy. Pewnie się jeszcze trochę bała. Poruszała nerwowo 
          sobą tu i ówdzie, za wszelką cenę starając się nie patrzeć trzymającemu 
          ją &quot;szaleńcowi&quot; w oczy. Widać było wyraźnie, że, mimo wszystko, 
          chciała nauczyć się pływać. Łowczy uśmiechnął się. Oplotła go nawet 
          nogami, nie zważając na ich krępującą nagość. Mężczyzna miał spore problemy 
          z utrzymaniem ich obojga nad wodą. Nie przejmował się jednak tym. <br>
          -Sol? - zagadał, gdy tak utrzymywali się, złączeni bezpiecznym uściskiem, 
          niesieni falami wzdłuż biegu szybko płynącej rzeki. <br>
          -Tak? <br>
          -Co myślisz?<br>
          -Hmm? - zaciekawiła się dziewczyna, spoglądając w jego, zawsze dziwnie 
          załzawione, smutne, ale przesiąknięte mądrością oczy. <br>
          -Co sądzisz o mnie? Czy uważasz mnie za kretyna? - spytał. -Chyba dziś 
          się tak zachowałem, nie sądzisz? - zapytał, uśmiechając się do niej. 
          <br>
          Młoda spojrzała na niego i długo zatrzymała wzrok, utkwiony w jego pooranym 
          pociągłymi zmarszczkami czole. <br>
          Milczeli, trzymając się w wodzie. <br>
          -Puść mnie - powiedziała łagodnie. <br>
          Łowczy wykonał rozkaz i puścił, ręce mając jednak blisko - cały czas 
          asekurując nie nauczoną obcowania z głębokościami Sól. Ta zaczęła krążyć, 
          jak zgłodniała ryba wokół oczekiwanego pokarmu. Długo nabierała powietrza 
          haustami i patrzyła na niego ukradkiem, a on kiwał głową z aprobatą 
          w zamyśleniu, przyglądając się, jak radzi sobie z pływaniem. Nagle, 
          ona sama podpłynęła blisko i zbliżyła usta do jego szyi. Potem szepnęła 
          mu kilka słów w ucho i skoczyła pod prąd, kierując się w stronę oddalającego 
          się od nich, wraz z niosącym ich biegiem rzeki, kawałka brzegu i rozrzuconych 
          odzień, oraz wędki. Łowczy pozostał chwilę w miejscu, kiwając głową 
          z uśmiechem.<br>
          &quot;Cieszę się, że jeszcze potrafisz się ze mną bawić, jak z małą 
          dziewczynką.&quot; - powiedziała. On też wielce radował się z tego. 
          Zanim zapadnie zmierzch, zjedzą coś i, jak zwykle, położą się spać, 
          ale nim to jeszcze nastąpi, Łowczy opowie Solenn bajkę. Będzie to historia, 
          którą młoda zna, ale opowiedziana jej zostanie zupełnie innymi niż zwykle 
          słowami. Historia, która sprawi, że ona zaśnie mu spokojnie w ramionach, 
          a wtedy on pogładzi jej włosy i pocałuje w rozgrzane od słońca i ogniska 
          czoło, oraz zanuci cicho dawno zapomnianą, wieczorną pieśń. I sam także 
          zaśnie, czekając na nowy, leniwy, letni dzień. A gdy słońce wstanie 
          znów, tak jak wstaje zawsze, od początków ziemi, powitają go, być może 
          po raz pierwszy budząc się z uśmiechem, nieskrępowani, razem, w uścisku, 
          który na moment odmieni biegnący wokół nich, surowy i brutalny świat. 
          Odmieni na lepsze, w te letnie, upalne dni...</p>
        <p align="left">Solenn obudziła się tej nocy. Bolały ją oczy. Nie mogła 
          zasnąć, gdyż ból zdawał się pulsować w kątówkach jej źrenic. Przecierała 
          je bezskutecznie kilka razy - to tylko powiększyło denerwujące swędzenie 
          i drażniące pulsowanie. Łowczy, jak zwykle, obudził się również. <br>
          -Co jest, Sól? Przyśniło ci się coś?<br>
          -Nie... oczy mnie pieką. - wymamrotała dziewczyna, rozcierając zbolałe 
          powieki. <br>
          Łowczy dotknął jej ręki, po czym oderwał młodą od bezsensownej czynności. 
          Podszedł z nią przez pęk zarośli, w stronę wody i stromego brzegu, jaki 
          malował się mgliście przed nimi, w mrokach nocy.<br>
          -To dlatego się obudziłaś?<br>
          -Tak. <br>
          -Bardzo boli? - spytał, i delikatnie dotknął jej oczu zimną wodą nabraną 
          w dłoń.<br>
          Sol syknęła. <br>
          -Przestań. Piecze.<br>
          -Spokojnie. Jak przemyjesz, będzie lepiej. <br>
          -Czuję, jakby ktoś posolił mi oczy... - dziewczyna zaczęła płakać nie 
          tylko nimi, ale łkała też całym roztrzęsionym ciałem. -Och, przestań, 
          boli! - warknęła, po czym zaczęła się wyrywać dotknięciom kropli spływających 
          po jej załzawionych oczach.<br>
          Łowczego zrosił zimny pot. Bała się wody? Uciekała przed chłodnym tchnieniem 
          rzeki? Wiedział, co było nie tak. <br>
          -Sól, słoneczko - puścił ją, a ona odeszła kilka kroków, potykając się 
          pod górę. -Podejdź, pokaż... Zobaczę, co to jest.<br>
          Ona podbiegła szybko bez namysłu. <br>
          -Och, co mi się dzieje, Łopian? Powiedz, co z moimi oczami. -On zbliżył 
          palce do jej rzęs i zobaczył na nich jakby kryształki soli... Dzikim 
          haustem wypuścił powietrze z ust. <br>
          -C-co mi jest? - spytała Sól, uspakajając na moment niepohamowane łkanie. 
          -Czy to nigdy nie zniknie? - zapytała dramatycznie. <br>
          -Musimy obmyć ci oczy, Sol. Nie bój się, to potrwa tylko chwilkę. <br>
          Nie wyrwała mu się. Usłyszała w jego tonie głos śmiertelnej powagi. 
          Często był tak poważny w złych chwilach. Teraz taka chwila nadeszła. 
          <br>
          Zleźli niezdarnie w stronę obmywającej nadbrzeżne skały, rwącej rzeki, 
          po czym pozostali tam dobre pół nocy. Sól płakała, z każdą chwilą będąc 
          zmęczona coraz bardziej. Jednak Łowczy w ogóle nic nie mówił. Nawet 
          nie pocieszał. Przemywał delikatnie jej oczy, aż w końcu dziewczyna 
          zaczęła mówić, że widzi już coś przez zasłonę łez i wody, bo nie czuje 
          wreszcie pieczenia, które zamykałoby jej boleśnie powieki. Kiedy wreszcie 
          skończyli, Solenn wyglądała potwornie. Rozczochrana, mokra na twarzy 
          i szyi, zapłakana, z czerwonymi oczyma, gorejącymi potwornym bólem. 
          Nie wyła już tak zapamiętale, ale płakała jeszcze trochę pod nosem. 
          Po drodze do obozowiska Łowczy całował ją delikatnie w policzek i szeptał 
          uspokajające słowa do ucha. Kiedy się znowu ułożyli, Sol zakryła twarz 
          i całe ciało wszystkimi kocami, w jakich spała, najszczelniej jak mogła. 
          Nie wystawiła stamtąd głowy aż do białego rana. </p>
        <p align="left">Rankiem mieli jeszcze sporo ryb. Szybko przygotowane przez 
          Łowczego, kiedy wcześnie wstał, teraz smażyły się smakowicie na powierzchni 
          tego samego rondla, do którego wrzucał wczoraj wyłowione świeżo pstrągi. 
          Jak zwykle, zasiedli do jedzenia w milczeniu. Byli głodni, to prawda. 
          Nawet Sol nie szczędziła sobie jedzenia i z wprawą mistrza obgryzała 
          i obierała palcami wystające ości. Łowczy śmiał się w duchu z jej dobrego 
          samopoczucia. Znowu musieli zapomnieć o nękających ich problemach wczorajszego 
          dnia. Tak po prawdzie, ostatnio problemy zdarzały im się zawsze w nocy 
          - nigdy w czas, gdy słońce rozwidlało wszelkie ziemie wokoło. Łowczy 
          uniósł brwi w zastanowieniu. Wiedział, co stało się Soli ostatnio, gdy 
          się obudziła, ale nie spodziewał się tych problemów tak wcześnie. Ona 
          zmieniała się. Zmieniała w coś nieznanego przezeń. Coś, czego się obawiał. 
          Nie miał jednak wyboru. Miłość do tej dziewczyny - tak głęboka i ojcowska, 
          nie pozwoliłaby mu jej opuścić, szczególnie w tych najgorszych chwilach 
          nadchodzącej, skrajnej niedoli, mogącej ją wkrótce ogarnąć. Po prawdzie, 
          Łowczy nawet o tym nie pomyślał. <br>
          Wiedział, że musi jej pomagać, wszystkimi siłami, jakie może w to włożyć. 
          Chciałby uchronić ją przed malującym się na horyzoncie przeznaczeniem, 
          ale czuł w głębi serca, że nie mógł mieć wpływu na takie rzeczy. Jedyną 
          nadzieją było spędzenie tych letnich dni na wspólnej zabawie - by Sol 
          nie zamartwiała się swoimi kłopotami, jakie ją nękały. Łowczy wiedział 
          jednak, że dzisiaj ostrożniej wchodzić będzie do rzeki. Tym razem też, 
          popływa raczej blisko brzegu...<br>
          Na razie jadła, a gdy się jej przyglądał, nie odrywając się od jedzenia, 
          wpatrywała się swoimi szarymi oczkami w niego. Uśmiechał się do niej, 
          a ona tylko się patrzyła. Nagle odłożyła skończoną już rybę. Podeszła. 
          Będzie zadawać pytania. Łowczy obrócił się w stronę wody i zdjął przeszkadzającą 
          mu koszulę. Nabrał do ceberka wody i przyniósł ją na herbatę. Potem 
          wysupłał z plecaka zioła, podsycił ogień i usiadł, zaczynając mieszać 
          w dymiącym rondelku i dosypywać odpowiednie składniki na wyborny, poranny 
          napój. Ona przyglądała się tym czynnościom w milczeniu.<br>
          -Kiedy znajdę się na granicy świata - powiedziała -i spojrzę w tamtą 
          stronę... to wiesz... wiesz co zrobię?<br>
          Łowczy pokręcił głową z uśmiechem, nie odwracając się do niej. Znowu 
          gadała o górach. Cieszył się, że żyła tak jak żyła - z dnia na dzień, 
          nie oglądając się za siebie, z pytaniami nowymi, zalęgniętymi w jej 
          małej, puszystej główce, każdego kolejnego, witającego ich dnia. Teraz 
          miała te nowe pytania i wątpliwości - i przemyślenia, którymi chciała 
          i musiała się z nim podzielić. <br>
          -Zrobię sobie skrzydła z liści - o, takie, jak mają ptaki - i polecę 
          tam, aby zbadać ten świat. <br>
          -A jeśli tam nic nie ma? - spytał z udawaną wątpliwością i znowu uśmiechnął 
          się do siebie.<br>
          -Wtedy polecę w chmury i będę rozkoszować się wiejącym wiatrem.<br>
          Łowczy poczekał chwilę z odpowiedzią. Przez moment słychać było tylko 
          delikatne trzaskanie ognia osmalającego kubeł z gotującą się powoli 
          herbatą. W końcu postanowił odwrócić się. Podszedł do niej i usiadł 
          na rozłożystym kamieniu, który obrała sobie za miejsce chwilowego spoczynku. 
          Objął ją ramieniem i powiedział cicho:<br>
          -Ważne, by cieszyć się wszystkim, co się ma, słodziutka. Ulotnym wiatrem, 
          który chwyta się między palce i rwącą wodą, muskającą wyciągniętą dłoń 
          - wilgotnym deszczem obmywającym włosy i skórę, i prażącym słońcem, 
          w którego promieniach wygrzewa się spragnione odpoczynku ciało. Tak 
          musimy żyć, słodziutka - z dnia na dzień - nie bacząc na przymioty przeszłej 
          codzienności. Dni mijają. My żyjemy wraz z nimi. Dzień nie ogląda się 
          na to, co zrobił jego poprzednik. Może jedynie naprawiać błędy przeszłego 
          czasu. Tak i my, możemy... - zamilkł i pozwolił słowom przez chwilę 
          krążyć w jej bystrym umyśle, wystarczająco krótko, aby szybko zrozumiała 
          ich pełny sens i wymiar. <br>
          -Och, Łopian, ty tak pięknie mówisz. Słyszałam, jak po opowieści, kiedy 
          myślałeś, że śpię - śpiewałeś. Czy to dla mnie była ta pieśń? To dla 
          mnie ją nuciłeś?<br>
          -Sol, ta pieśń i ta opowieść były dla ciebie, słonko. Ale, co najważniejsze 
          - były o tobie. <br>
          Dziewczyna spojrzała na niego ze zdumieniem, po czym, jakby niedowierzając, 
          wskazała palcem w swój zasłonięty tkaniną dekolt i wzrokiem wypowiedziała 
          pytanie. Łowczy tylko zaśmiał się do niej i podniósł z kamienia, po 
          czym uklęknął przed nią i wziął młodą w ramiona. Mieli tylko siebie. 
          Musieli obdarzać się co jakiś czas przymiotami szczęścia. Mimo wszystko, 
          byli szczęśliwi. Sól ukradkiem napłynęły łzy do oczu. Nie wiedziała, 
          czego jej tak żal, ale płakała. Nie wywołał jednak tego ani ból, ani 
          jakiś wewnętrzny smutek, który teraz przyszedł do niej i nachmurzył 
          jej oblicze kolejnymi troskami. Był to daleki, ulotny żal, którego nie 
          rozumiała. Płakała jednak rzewnie, a Łowczy był cierpliwy. Kiedy już 
          się wypłacze, wypiją herbatę i posiedzą trochę, a potem pójdą nad wodę 
          i popluskają się razem w rzece. Z każdym dniem coraz lepiej będzie szło 
          jej pływanie. Z każdą nocą nawróci jej piekący ból w oczach. Na razie 
          jednak - nie myślał o tym. Wiedział, że następnym razem będzie już gotowy, 
          tam, przy niej, aby pomóc. W końcu, przecież i to, także minie. Minie, 
          tak jak przemija wszystko, na tym dziwnym i brutalnym świecie. Minie, 
          jak zanika ulotna myśl poranka i postanowienie wieczoru. I problemy, 
          którym musieli stawić czoła w te letnie, upalne dni. </p>
        <p align="left">-Nie, ratunku, na pomoc! - śmiała się Sol, kiedy Łowczy 
          przytapiał ich skleconą naprędce tratwę. Dziewczyna trzymała się krawędzi 
          nieociosanych pniaków, z jakich została owa tratwa zbudowana. Łowczy 
          poruszał gwałtownie wodą, próbując zrzucić ją z jej pozycji, którą objęła 
          zaraz po wypłynięciu na fale. <br>
          -Pomocy! - krzyczała, a Łowczy chlapał w nią wodą, poruszając tratwą 
          w te i we w te, aż w końcu Solenn ugięła się, przechyliła i chlusnęła 
          plecami w fale rzeki. Śmiał się dalej żywo, ale podpłynął bliżej, bo 
          nie chciał ryzykować niebezpieczeństwa złapania przez nią niepotrzebnej 
          ilości wody w usta i zachłyśnięcia się nią. Kiedy wychynęła na powierzchnię, 
          nabrała jej jednak sama do buzi i chlusnęła mu w twarz. On uczynił to 
          samo i rozpoczęła się wojna, pełna plusków, śmiechu i miotania się w 
          wodzie. <br>
          W końcu Łowczy zrezygnował z dalszej kąpieli i pozostawił ją samą z 
          małą tratewką, którą dla niej sklecił. Wyszedł na brzeg i otrząsnął 
          się. Potem zabrał odzienie, poszedł na kamienie, podłożył pod siebie 
          płaszcz i opalał się długo, wystawiony na działanie kojących promieni 
          słońca. Sól płynęła pod prąd, potem zrezygnowała, położyła się na tratwie, 
          z nogami w wodzie i zaczęła odpływać, poddając się falującemu ruchowi 
          rzeki. Łowczy ukradkiem patrzył na nią i nawoływał, by nie oddalała 
          się. Wiedział, że teraz go nie posłucha, ale potem wróci. Nie opierał 
          się przed spokojnym, cichym snem, który przyszedł na niego jak ciepły 
          całun upalnego spokoju. </p>
        <p align="left">Solenn wędrowała po północnej stronie brzegu. W ręku trzymała 
          kij. Miała biodra owinięte niezgrabną szmatką. Poza tym, była całkiem 
          naga. Co raz to stękała i klęła z bólu, kiedy wystające korzenie i gałęzie 
          blisko ziemi, wbijały jej się w bose stopy i raniły odsłonięte palce. 
          Mimo to, szła dalej, z kijem w dłoni. Tratwę zostawiła przy brzegu. 
          Chciała odnaleźć jakieś stworzenie. Chciała znaleźć cokolwiek, w wijącej 
          się kępie dzikich traw. Być może, jak zwykle, podniecało ją polowanie. 
          Łowczy nie pozwolił jej wziąć łuku. Dlatego zdała się tylko na tępo 
          zaostrzony kij. I może nawet samym kijem zabije jakiegoś, żyjącego w 
          wysokich trawach ptaka... <br>
          Szła dalej, aż kępa przed nią zmieniła się w ziemisty teren poprzetykany 
          dużymi, ostrymi kamieniami. Tam wolała nie podążać, z uwagi na swoje 
          obolałe stopy i to, że kamienie były nie tylko niebezpiecznie zaostrzone 
          na krawędziach, ale także piekielnie gorące. Odwróciła się za siebie, 
          kiedy usłyszała szmer w zaroślach, gdzieś z tyłu. Szybko podbiegła tam 
          i odsłoniła krzaki wyciągniętym kijem. Miała nadzieję na jakąś kuropatwę. 
          Spojrzała w oczy wielkiej, białej, futrzastej bestii. <br>
          Były to oczy zabójcy, ale wcale nie przestraszyła się ich. Poznała stworzenie, 
          które umknęło przed jej strzałą w nocy, kiedy na południu w wielkim 
          lesie szalała burza. Teraz zamachnęła się kijem w potężnego wilka, w 
          nadziei, że zaimponuje Łowczemu, gdy przyniesie mu zabitego potwora, 
          na dowód swojej dojrzałości w profesji łowieckiej. Wilk tylko kłapnął 
          zębami i mizerny kijek złamał się wpół, a ją zabolały ramiona od nagłej 
          zmiany ułożenia rąk. Wypuściła resztki nędznej broni z dłoni, po czym 
          zatoczyła się do tyłu, szukając lewą ręką kamienia, którym mogłaby cisnąć 
          w wyszczerzoną bestię. Potknęła się boleśnie piętą o spory, wystający 
          głaz i upadła na tyłek. Bestia tylko przyglądała się jej z zarośli. 
          Uderzyła się tak mocno, że łzy napłynęły jej do oczu, ale nie poddawała 
          się płaczowi. Zimne ślepia zmierzyły ją, wydawałoby się, pobłażliwym 
          spojrzeniem. Wilk wycofał się w krzaki. Rozzłoszczona Solenn podniosła 
          się i skoczyła w chaszcze za zwierzęciem, ale tylko niepotrzebnie się 
          pokłuła ostrymi strąkami jakichś czerwonych, rosnących tu i ówdzie roślin 
          o malusieńkich owocach. Chwilę później, z rozdartymi stopami i piekącym, 
          dotkliwym bólem na całej długości nóg, wróciła się w stronę rozgrzanych 
          w słońcu kamieni. Tam usiadła i popatrzyła z goryczą na własne nogi. 
          Podniosła się ciężko i postanowiła wrócić do rzeki. Wciąż jednak miała 
          uwagę i baczenie na pobliskie zarośla. Musiała przemyć rozdarcia i piekące 
          rozcięcia na stopach. Szła szybciej niż wcześniej, a to z uwagi, że 
          teren obniżał się tutaj. Jednak razy, w których boleśnie się pokłuła 
          były tak częste, że prawie padła na gorących kamieniach nad brzegiem, 
          z wyczerpania i ogarniającej ją wściekłości. Zaraz zabolały ją kolana, 
          od słonecznego żaru na szarych skałach. Zeszła po ostro stromym brzegu 
          ku wodzie i wywróciła się prawie na samym końcu. Zsunęła się boleśnie 
          do rzeki i została tam długo, w szoku, którego doznało jej rozgrzane 
          ciało w zetknięciu z lodowatą wodą. Zamoczyła głowę, ale nie miała sił, 
          aby pływać. Na brzegu za nią, nie było nic, poza uginającymi się w słońcu 
          zaroślami i zagajnikami karłowatych, kolczastych drzewek. Leżała w wodzie 
          długo, aż wreszcie zrobiło jej się zimno i zaczęła trząść podbródkiem, 
          stukocząc głośno zębami. W końcu wyszła z wody i natychmiast słońce 
          poczęło osuszać jej ciało. Zdjęła przylepioną do bioder, mokrą, prowizoryczną 
          szatę, służącą za nakrycie, po czym zarzuciła ją sobie na ramię, schładzając 
          rozpalone plecy, i udała się na wschód, w poszukiwaniu tratwy, którą 
          zostawiła gdzieś tutaj, w okolicy, na brzegu. Zastanawiała się, czy 
          starczy jej sił, aby popłynąć z powrotem pod prąd, tam, gdzie mieli 
          rozłożony obóz wraz z Łowczym. Znowu kamienie raniły ją w palce, ale 
          dostrzegała to dopiero teraz, kiedy niedawne rozcięcia na skórze dawały 
          o sobie znać. Tratwa była tam, wciśnięta w krzaki i zarośla. Zbliżyła 
          się do niej i pociągnęła po długim, płaskim spłachetku ziemi prosto 
          do wody. Rzeka, na większej głębokości, porwała ją na wschód, wbrew 
          jej woli. Ledwie zatrzymała się na południowym brzegu, boleśnie obtłukując 
          sobie dłonie, w zapalczywym poszukiwaniu palcami odpowiedniego do utrzymania 
          się w miejscu kamienia. Tratwa popłynęła dalej, porwana razem z prądem 
          biegnącej wody, zsuwając się Solenn spod wyciągniętych jak kłoda nóg. 
          Sól krzyknęła z irytacją, po czym rzuciła się w fale za cennym skarbem, 
          dzięki któremu mogła poruszać się na wodzie. Ktoś krzyczał do niej z 
          brzegu po drugiej stronie. Odwróciła się i zadarła prawym bokiem o małe, 
          przybrzeżne kamienie, oraz uderzyła kolanem w wystający na jej drodze 
          głaz. Huknęła weń boleśnie, ale zatrzymała się i zbliżyła w stronę płycizny, 
          blisko brzegu. Łowczy zrzucał z siebie swoje spodnie i wskakiwał za 
          nią do wody. Kiedy znalazł się blisko, opadła bezwładnie i pozwoliła 
          na moment rzece targać swoim zmęczonym ciałem. Łowczy podpłynął bliżej 
          i schwycił jej okrycie na biodra, które spokojnie odpływało wraz z rzeką. 
          <br>
          -Straciłam tratwę - powiedziała i sapnęła ze zmęczenia. <br>
          -Gdzie ty byłaś? - zapytał Łowczy, po czym zbliżył się i podniósł ją, 
          opierając o swoje silne ramię. Solenn wskazała na północny brzeg, po 
          czym rzekła:<br>
          -Polowałam tam, gdzieś, z kijem... w krzakach.<br>
          -Polowałaś? - zapytał z niedowierzaniem, po czym pokręcił głową. -I 
          co upolowałaś? - dodał ze śmiechem, po czym spojrzał na nią i zaśmiał 
          się jeszcze raz. -Kijem...<br>
          -Spotkałam wilka - powiedziała Sol i podkuliła nogi w wodzie. <br>
          Łowczy zmierzył ją uważnym spojrzeniem. <br>
          -Chciałam go zabić. Połamał mój kij i uciekł. <br>
          Łowczy podniósł się nagle z chlupotem, tak, że mogła wyraźnie zobaczyć 
          jego dumną postawę. Z góry popatrzył tylko długo, i wyraźnie dał jej 
          do zrozumienia coś, czego już nigdy nie miała zapomnieć. Młoda podniosła 
          się również, po czym wzięła od niego szmatę i w zamyśleniu pokiwała 
          głową. Popłynęli w stronę północnego brzegu, gdzie Łowczy poniósł Solenn 
          ku obozowisku wraz ze swoimi rzeczami, nałożywszy również i buty na 
          nogi. Widział jak ona sama się pocięła i miał zamiar opatrzyć jej stopy 
          gdy wrócą.<br>
          -Wygląda na to, że ta stara bestia porusza się za nami jak cień. - rzekła 
          Sol i popatrzyła na wschód, w stronę drogi, którą zostawiali powoli 
          za sobą. <br>
          Łowczy przytaknął. Wiedział, że wilk był tam również i wtedy, gdy na 
          wzgórzach zaatakowało ich stado. Na to wspomnienie ranne udo jakby mocniej 
          dało o sobie znać. <br>
          -To nie znaczy, że mamy mu ufać... Ani, tym bardziej, atakować go bez 
          powodu - dodał po chwili namysłu. <br>
          -Bałam się. Nie wiedziałam co robić. Myślałam, że mnie zagryzie. <br>
          -Dobrze, dobrze, rozumiem - odparł Łowczy, po czym powiedział -Nigdy 
          więcej jednak nie zapuszczaj się nigdzie sama. Widzisz, czym to się 
          zwykle kończy, prawda? No już, obiecaj mi to. <br>
          Solenn pokiwała gorliwie głową. Podarował jej, jak zwykle, całą sytuację, 
          widząc szczerość w jej gorejących blaskiem oczach. Pocałował dziewczynę 
          w policzek, a ona przytuliła się do jego ramienia swoją rozgrzaną twarzyczką. 
          I szli brzegiem wielkiej rzeki, aby spędzić razem resztę tego upalnego, 
          letniego dnia, w czasie odpoczynku, zabawy i kolejnych życiowych prób, 
          jakim stawiali czoła. A wilk patrzył z pobliskich zarośli i odprowadzał 
          ich wzrokiem. I, jak zwykle, przeklinał tych, a także wszystkich innych 
          ludzi. -Głupie plemię - warczał cicho i błyskał złowrogimi spojrzeniami 
          w stronę odchodzących. Jednak, tym razem, w jego starych ślepiach płonęło 
          coś jeszcze. Ogień uznania dla młodej pary radzącej sobie z tyloma niebezpieczeństwami, 
          jakie stawiało na ich drodze niespokojne życie. Chcieli je przeżyć haustami 
          - chwilą. I takie też miały być ich dni, w czasie odpoczynku. A stary 
          wilk miał im zapewnić bezpieczeństwo, jakiego nigdy jeszcze nie posiadali. 
          Choć przecież, tak jak oni, był daleko od domu. <br>
          Wilk zachichotałby, gdyby mógł, na tę myśl, która przemknęła przez jego 
          zwierzęcy umysł. <i>Bzdura</i> - poprawił. <i>Oni nie mieli nigdy domu... 
          </i> </p>
        <p align="left"><br>
          -20 'Cieplec' - 376 rok N.E. <i><br>
          </i> </p>
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
        
      </div>
      <div align="center">
<div align="center"></div>
      </div>
    </td>
    <td width="654" valign="top" height="5508">&nbsp; </td>
  </tr>
</table>
