<html>
<head>
<!-- edited by Torpi -->
<META HTTP-EQUIV="Content-type" CONTENT="text/html; charset=iso-8859-2">
<style type="text/css">
<!--
td { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0 }
a { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0; font-weight: bold; text-decoration: none }
a:hover {text-decoration: underline; font-size: 11px; font-family: verdana; color: #ffffff }
-->
</style>

  <style>BODY {
  	SCROLLBAR-FACE-COLOR: #6F7880; SCROLLBAR-HIGHLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-SHADOW-COLOR: #000000; SCROLLBAR-3DLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-ARROW-COLOR: #919AA3; SCROLLBAR-TRACK-COLOR: #90989F; SCROLLBAR-DARKSHADOW-COLOR: #999999
  }</style>

<title> .:: T&middot;a&middot;w&middot;e&middot;r&middot;n&middot;a &middot; R&middot;P&middot;G ::. </title>

<SCRIPT language=JavaScript>
//<!--
    var THE_POLL = null;

   
    var IE = 1
    if (IE) {
        sW = screen.availWidth;
        sH = screen.availHeight;
    } else {
        sH = screen.Height;
        sW = screen.Width;
    }


//-->
</SCRIPT>

</head>
<body leftMargin=0 topMargin=0 marginheight="0" marginwidth="0" background="../img/bg.jpg">
<table width="100%" border="0" height="226" vspace="0" hspace="0" background="../img/des_g.jpg">
  <tr> 
    <td> 
      <div align="center"> 
        <p>&nbsp; </p>
      </div>
    </td>
  </tr>
</table>
<table width="100%" border="0" height="877">
  <tr> 
    <td width="33" valign="top" height="861"> 
      <table width="30" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="175" align="left" valign="top" height="861"> 
      <div align="center"> 
        <table width="175" border="0">
          <tr valign="top"> 
            <td> 
              <table width="100%" border="0">
                <tr> 
                  <td>&nbsp;</td>
                </tr>
              </table>
              <a href="javascript:history.back()" onFocus="blur()"><img src="../img/menu_back.gif" width="168" height="285" border="0"></a> 
              <p>&nbsp;</p>
              <p>&copy; 2000-2002 Tawerna RPG</p>
            </td>
          </tr>
        </table>
      </div>
      <div align="left"></div>
    </td>
    <td width="26" valign="top" height="861"> 
      <table width="40" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="506" align="left" valign="top" background="../img/bg_2.gif" height="861"> 
      <div align="center"> 
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
        <table cellspacing=0 cellpadding=0 border=0 width="500">
          <tbody> 
          <tr> 
            <td class=menurightheader height=14 bgcolor="#6F7880"> 
              <div align="left"><font color="#FFFFFF"><b> DRUGA RUNA UDRĘKI [<a href="mailto:dawidzyk@go2.pl" onFocus="blur()">Jarlaxle</a>] 
                </b></font></div>
            </td>
            <td><img height=14 alt="" 
                  src="../img/right_l.gif" width=32 
                  border=0></td>
          </tr>
          </tbody> 
        </table>
        <div align="left"> 
          <p align="right"><i>&quot;Każdy, kto udręką żyje, z tej udręki czerpie 
            moc. Moc do ostatecznej decyzji. Bo tylko krew odwiecznej Wojny może 
            odkupić Ból.&quot;</i></p>
          <p>Runa Udręki na jej ramieniu gorzała potwornym żarem. To była ona. 
            Jej odwieczna towarzyszka. </p>
          <p>Kiedyś była piękna. - myślała i rozpaczała nad utraconą duszą. Osobliwe. 
            Wszystkie Sfery zwaliły się na nią i w czasie krótszym, niźli spływa 
            z policzka łza bólu, pochłonęły ją portale. </p>
          <p>Znajdowała się teraz w Zewnętrzu, choć jeszcze do niedawna zwiedzała 
            pokryte ogniem i smrodem siarki, zakątki Baatoru i Gehenny. Czemu 
            los nie pozwolił jej nigdy zobaczyć Sfer Wyższych? <br>
            Może to nie zależało od losu... - myślała. Może Runa Udręki na jej 
            ramieniu sprawiała jej tyle bólu, i napawała jej duszę kolejnymi troskami 
            - może to wszystko zależało od tego jednego, przeklętego znamienia?</p>
          <p>Podróż nie była prosta, ani przyjemna. Zewnętrze nie paliło ogniem 
            piekącej poświaty ognistej kuli nieboskłonu, ale i tak oazy z wodą 
            spotkać tu nie było sposób. Surowe, zimne, puste miejsce. Iglica unosiła 
            się przed jej oczyma, ale wciąż była tak samo daleko jak sekundę, 
            godzinę, dzień, tydzień wcześniej. A może minęło już więcej czasu? 
            Runa Udręki nie paliła wcale. Zamiast tego, paliło ją coś innego. 
            Ból i żal tułaczki, w której przypominają się te najbardziej dotkliwe, 
            bolesne chwile życia. Przeszłego życia. <br>
            To było coś więcej, niż mogła znieść. I choć Runa nie paliła, ona 
            upadła w chłodny piach Krain Zewnętrznych i zapłakała, ile tylko miała 
            łez w oczach. <br>
            Nie popłynęła żadna. Łzy straciła już dawno temu, chociaż ból jeszcze 
            pozostał...</p>
          <p>Nie podnosiła się, aż pustynię szarego Zewnętrza zalała horda potworów 
            wyłaniających się z burzy zimnego wiatru. Stado tych ziem. Piaskowe 
            bestie o rogatych łbach i wykrzywionych, potężnych paszczach. Dzikie 
            zwierzęta - nic więcej. To nie były ani demony, ani złowrogie cienie, 
            ani żadne inne istoty, jakich bała się spotkać. Runa paliła mocno, 
            kiedy zabijała bestie ugryzieniami i uderzeniami pięści. Połamała 
            swoje paznokcie i zęby, rozerwała skórę rąk. To nic. Kiedy paliła 
            Runa, nie mogła zrobić nic innego. Zabijała je pół dnia - o ile istniały 
            tutaj dni. Runa paliła mocno. A ona słuchała jej rozkazu. </p>
          <p>Wiara. Jeśli w Sferach istniała jakaś wiara, właśnie teraz przydałaby 
            się jej. Skoro mogła ona kształtować Sfery i nadawać im sens? <br>
            Pamięta, że była kiedyś frakcjonistką z Sigil. Kształtowała swój własny 
            umysł i pojęcie na świat. <br>
            To nie był Znak Jedynego, ani Bogowcy. To nie były Prochy. To nie 
            byli Chaosyci. Nie byli to też Anarchiści, ani Atar - Zatraceni. To... 
            to byli ci ze Stronnictwa - przypomniała sobie. Wielbiący słodkie 
            doznania. Czuciowcy. To do nich ongi należała. <br>
            Och, jakaż w tym wszystkim leżała okrutna ironia. Ona mogła bawić 
            się dalej w cudowne doznania. Gdyby teraz zapisała w kamieniu swoje 
            własne wspomnienie, czytającego zabolałyby jej myśli. Zapewne - zabolałyby 
            śmiertelnie. </p>
          <p>Nie, nie teraz! Znowu portal. Gdzie tym razem się uda? <br>
            Chciała tylko roztrząsnąć włosy, rozwiane chłodnym wiatrem. Sfera 
            Żywiołu Powietrza? Słowo-Klucz - prowadzące do Wewnętrznych Planów 
            Materii? Nie... To była tylko pustka. Złudzenie. Żadnego portalu. 
            Tylko zimny wiatr. Ktoś wszedł tutaj. Obieżysfer. Ciemna twarz, zimne, 
            zmęczone, mądre, żądne wiedzy - szalone oczy. <br>
            -Kim jesteś - zapytał?<br>
            -Udręką - odparła. <br>
            -Witaj, udręko - zaśmiał się. -Dokąd pragniesz się udać?<br>
            -Do Domu - powiedziała. <br>
            -Dobrze. Niech będzie Dom. </p>
          <p>Ciepła woda, miłe doznanie. Chłodne dłonie obmywające jej plecy. 
            Woda - stara przyjaciółka. Sfery odeszły w dal. Była w Sigil, w Domu. 
            Wielu bało się tego miasta, uciekało z niego, ale ona je znała. Nie 
            lękała się go. Było jej sensem - egzystencją, z której się zrodziła. 
            Było zimne jak lód, a jednocześnie gorące jak Niższe Sfery. Nie leżało 
            w Planach, choć Plany je otaczały. Dla niej było Centrum Wieloświata, 
            choć niewielu chciało się do tego przyznać.</p>
          <p>&quot;Niech padnie na nią Cień Pani!&quot; - mówili. &quot;Niech 
            idzie w labirynty!&quot;. &quot;Szpicuj się!&quot;. <br>
            Stare śpiewki, stare historie. Sigil. Miasto plotek, bólu i cierpienia 
            - miasto rozpusty i biedy. Największy wrzód Wieloświata. Poznawała 
            kolejne ulice - zaglądała do starych części. Szła na Iglicę, ale zatrzymywała 
            się pod każdym łukiem sklepionym nad jej głową, zaglądała do każdych 
            drzwi. Mijali ją ci wszyscy - demony, zwierzęta, tłumy ludzi, różne 
            rasy, kolory skóry i odcienie - frakcjoniści, głoszący swoje zasady 
            i zwykli przybysze. Słabe, znużone, twarde, żyjące z dnia na dzień, 
            puste istoty. A jednocześnie pełne wiary. <br>
            Czy oni w istocie w cokolwiek wierzyli? <br>
            Mówią, że wiara kształtuje Sfery. Tu, w Sigil, wiara miała inny, dziwniejszy 
            wymiar. Jakby każdy posiadał labirynt - własny, niemożliwy do przejścia 
            system poskręcanych korytarzy. I dzięki wierze odnajdywał drogę, albo 
            gubił się bez niej w bezkresach ciemnych tuneli.</p>
          <p>Zaglądała do każdego zakamarka - pustych, ślepych alejek, sklepionych 
            przejść, bram i drzwi. Szukała portalu. Sfery wzywały ją. Runa Udręki 
            była przyćmiona. Zapali się na powrót, gdy nadejdzie czas.</p>
          <p>Jazgoczące Psy zaatakowały ją w alejce. Zabiła ich wszystkich, rozbiła 
            im głowy o chropowaty mur. Potem napiła się ich krwi. <br>
            Co ona robiła? - zastanawiała się. Kim się stała? Runa Udręki paliła 
            mocno. Rana w jej biodrze powiększała się. Piekła. <br>
            Mimo niedawnego incydentu, ladacznica, która znalazła się w zaułku, 
            zimnym głosem kazała jej sprzątnąć z ciał stanowisko blisko jej Zamtuza. 
            Nie mogła odstraszać klientów zapachem krwi. <br>
            Dziwni, zimni, odporni ludzie. Takie coś zdarzało im się każdego dnia. 
            Byli obojętni na śmierć i krew tego świata, ponieważ codziennie ginął 
            ktoś na ich oczach. Powiedziała do niej, by się szpicowała i wyciągnęła 
            dłoń w geście oznaczającym sens jej słów. Zniknęła w portalu, którego 
            nie spodziewała się za nic w Wieloświecie. </p>
          <p>A więc teraz była tutaj. Sfera Eteryczna w całej swej okazałości. 
            Domek złowrogo uśmiechającego się maga. Półsfera. <br>
            -Dobrze, że portal postawiłem blisko Zamtuza. Gdy chcę, mogę mieć 
            całkiem niezłą dostawę niewolnic. - wycharczał.<br>
            -Szpicuj się? - spytała z rozbawieniem. -To jest słowo-klucz? <br>
            Rudy mężczyzna machnął niedbale dłonią. <br>
            -Nie mogłem wymyślić niczego sensownego. - powiedział z irytacją. 
            <br>
            Głupiec - pomyślała. Sfery nie mają sensu. Jest to wieczny chaos, 
            wieczny ból. Zaraz miała sprawić, że on ten ból poczuje. Runa na jej 
            ramieniu gorzała mocno. Mag zbliżał się, zaciskając w pięści magiczny 
            płomień. Ona parzyła gorszym płomieniem. <br>
            -Nie lubię intruzów. Oddaj mi się, albo giń. <br>
            Głupiec - pomyślała. </p>
          <p>Kiedy otwierała portal powrotny, jej ciało było nadpalone, kosmyki 
            włosów zwęglone, a oczy załzawione dymem i żarem. Bolały ją wszystkie 
            członki. Potrzebowała doznania. </p>
          <p>Na piechotę wróciła do Stronnictwa i zagłębiła się w czyjś kamień. 
            <br>
            Morze, wiatr, zapach bryzy, piasku. Port - marynarze wciągający na 
            mosty sieci pełne ryb. Słona woda, zimny dotyk płynących po bezkresie 
            fal. <br>
            Była syreną, skąpaną w świetle dnia i palącym słońcu nad morzami. 
            Kochała to uczucie spokoju i chłodu wokoło. <br>
            Kiedy odeszła od doznania, jej palce energicznie i kurczowo szukały 
            oparcia. Ból płynący po ramieniu był nie do zniesienia. <br>
            Krzyknęła, a inni Czuciowcy podbiegli, aby sprawdzić, co jej jest. 
            <br>
            -Nic - powiedziała. -To tylko Runa. <br>
            Nie zrozumieli, ale odeszli. <br>
            Od dłuższego czasu żyła w ciągłym urojeniu. W koszmarze, który nie 
            chciał za nic się skończyć. Musiała rozwiać tę wątpliwość. Poszła 
            do Gorejącego Człeka w Ulu. To tam, gdzie spotykają się Obieżysferowie. 
            Jeden z nich - młody i ciemny na twarzy, zaniósł ją tam, dokąd chciała. 
            Widać, robił to już wiele razy, ponieważ w jego oczach znać było drobne 
            znudzenie. Było jeszcze coś. Uśmiech politowania w kącikach ust. </p>
          <p>-Po co zapisałaś się do armii baatezu? - zapytał wielki bies stojący 
            nad nią i dmuchający jej dymem w oczy.<br>
            -Żeby służyć - odpowiedziała. <br>
            -Czemu chcesz służyć, szalony pomiocie sukkuba?! - zapytał wielki 
            baatezu i wyciągnął gryzący bicz. <br>
            -Sprawie Baatoru - odparła zimno i wpatrzyła się w potężne, rogate 
            łebsko potężnego amnizu. Ten tylko prychnął z zadowolenia. <br>
            -Twoja kolej, aby się wykazać. Naszym zadaniem jest obrona tej góry 
            - wskazał spiczastym paluchem na wielki, gorejący ogniem wulkan. - 
            Tanar'ri zaraz tu będą, dziecino. Weź sobie broń i naucz ich, co znaczy 
            ból. Dostaniesz swoją zapłatę. <br>
            Odeszła, nawet nie wypowiadając słów. Kiedy zbierała z kamiennego 
            stołu dwa zręcznie wykute, choć wyszczerbione przez ogień Sfer Niższych 
            miecze, napotkała oczy Obieżysfera, który zaniósł ją niedawno z Zewnętrza 
            do Sigil. Patrzył na nią wzrokiem beznadziei malującej się w jego 
            źrenicach, ale uśmiechał się lekko. <br>
            -Co tu robisz? - zapytał z zaciekawieniem, chociaż nie mógł zatuszować 
            swojego smutku.<br>
            -Obieżysfer na Wojnie Krwi? - spytała, uśmiechając się doń, z podobną 
            wątpliwością w oczach.<br>
            -Nie jestem nim. - odparł po prostu. -Ja również byłem na tyle głupi, 
            jak połowa tych szaleńców, aby podpisać kontrakt z Kornugonem. <br>
            Uśmiechnęła się blado. Ona także wplątała się w coś równie szalonego. 
            Może dlatego trzymała ze sobą Runę, choć nie znała jej prawdziwego 
            pochodzenia...<br>
            -Co za różnica, po której stronie staniesz? - odezwał się głucho i 
            spojrzał na roztaczające się wokoło, krwawe ziemie Szarego Pustkowia. 
            -Czy zeżre cię potężny Balor, lub Glabrezu, czy pocałuje Erynia, albo 
            rozerwie na strzępy Czarny Abiszai?<br>
            Mruknęła i wzruszyła ramionami. Tego, prawdopodobnie, nie wiedział 
            nikt, kto usłyszał choćby o Wojnie Krwi. <br>
            Podeszła bliżej i zagadnęła.<br>
            -Chcesz wody? <br>
            On wziął, łyknął i podziękował. <br>
            Uśmiechnął się do niej. Odwzajemniła uśmiech. <br>
            Jakiś Abiszai zaczął sprowadzać jeńców w dół stoku, gdzie miała rozegrać 
            się główna bitwa. <br>
            Obieżysfer spojrzał chłodno na sępne, zadymione, szare niebo nad nimi. 
            Setka ogromnych, powykręcanych tanar'ri nacierała na nich z ogromną 
            mocą. Horda, której lęka się każdy śmiertelnik stający na Wojnie, 
            teraz wyglądała jak armia z koszmarów, pośród dymu i ognia wybuchającej 
            góry. Baatezu zaczęły pośpieszać śmiałków i niewolników, spuszczając 
            ich w dół stromizny, na spotkanie wojsk wroga. Biegli razem na złamanie 
            karku. <br>
            Obieżysfer zerknął na jej czerwoną, piękną niegdyś, pooraną bliznami 
            twarz. <br>
            Nie odwzajemniła mu spojrzenia. <br>
            Każdy na Wojnie ginie sam. <br>
            Runa Udręki paliła ją mocniej niż kiedykolwiek w życiu, i to było 
            teraz jej największe zmartwienie. <br>
          </p>
        </div>
        </div>
      <table width="100%" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="654" valign="top" height="861">&nbsp; </td>
  </tr>
</table>
