<html>
<head>
<!-- edited by Torpi -->
<META HTTP-EQUIV="Content-type" CONTENT="text/html; charset=iso-8859-2">
<style type="text/css">
<!--
td { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0 }
a { font-size: 11px; font-family: verdana; color: #C0C0C0; font-weight: bold; text-decoration: none }
a:hover {text-decoration: underline; font-size: 11px; font-family: verdana; color: #ffffff }
-->
</style>

  <style>BODY {
  	SCROLLBAR-FACE-COLOR: #6F7880; SCROLLBAR-HIGHLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-SHADOW-COLOR: #000000; SCROLLBAR-3DLIGHT-COLOR: #000000; SCROLLBAR-ARROW-COLOR: #919AA3; SCROLLBAR-TRACK-COLOR: #90989F; SCROLLBAR-DARKSHADOW-COLOR: #999999
  }</style>

<title> .:: T&middot;a&middot;w&middot;e&middot;r&middot;n&middot;a &middot; R&middot;P&middot;G ::. </title>

<SCRIPT language=JavaScript>
//<!--
    var THE_POLL = null;

   
    var IE = 1
    if (IE) {
        sW = screen.availWidth;
        sH = screen.availHeight;
    } else {
        sH = screen.Height;
        sW = screen.Width;
    }


//-->
</SCRIPT>

</head>
<body leftMargin=0 topMargin=0 marginheight="0" marginwidth="0" background="../img/bg.jpg">
<table width="100%" border="0" height="226" vspace="0" hspace="0" background="../img/des_g.jpg">
  <tr> 
    <td> 
      <div align="center"> 
        <p>&nbsp; </p>
      </div>
    </td>
  </tr>
</table>
<table width="100%" border="0">
  <tr> 
    <td width="33" valign="top"> 
      <table width="30" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="175" align="left" valign="top"> 
      <div align="center"> 
        <table width="175" border="0">
          <tr valign="top"> 
            <td> 
              <table width="100%" border="0">
                <tr> 
                  <td>&nbsp;</td>
                </tr>
              </table>
              <a href="javascript:history.back()" onFocus="blur()"><img src="../img/menu_back.gif" width="168" height="285" border="0"></a> 
              <p>&nbsp;</p>
              <p>&copy; 2000-2002 Tawerna RPG</p>
            </td>
          </tr>
        </table>
      </div>
      <div align="left"></div>
    </td>
    <td width="26" valign="top"> 
      <table width="40" border="0">
        <tr> 
          <td>&nbsp;</td>
        </tr>
      </table>
    </td>
    <td width="506" align="left" valign="top" background="../img/bg_2.gif"> 
      <div align="center"> 
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
        <table cellspacing=0 cellpadding=0 border=0 width="500">
          <tbody> 
          <tr> 
            <td class=menurightheader height=14 bgcolor="#6F7880"> 
              <div align="left"><font color="#FFFFFF"><b>&nbsp;&nbsp;Bogiem być (cz.4.2) 
			  [<a href="mailto:ruichi@vgry.net" onFocus="blur()">Ruichi</a>] 
                </b></font></div>
            </td>
            <td><img height=14 alt="" 
                  src="../img/right_l.gif" width=32 
                  border=0></td>
          </tr>
          </tbody> 
        </table>
      </div>
      <div align="center"> 
        <div align="center"> 
          <p align="left">
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- Jesteś niesamowita - pokręciłem z niedowierzaniem głową po raz kolejny. Zaledwie poznaliśmy się kilkanaście minut temu, oczywiście nie licząc naszego pierwszego spotkania, a ona po raz kolejny mnie zadziwiła. Okazało się że Łasiczka, bo tak brzmiało jej imię w naszej mowie, nie tylko jest znakomitą łuczniczką, ale i zna kawałek świata. Obchodzić się z łukiem nauczyła się jednak jako mała dziewczynka, tu w osadzie, chociaż niewielu pochwalało jej zainteresowanie. Później wyruszyła w nieznane, podobnie jak i ja, chcąc oderwać się od szarej rzeczywistości. Z czasem zapragnęła jednak powrócić w rodzinne strony, lecz ludzie, których wcześniej poznała, okazali się niezbyt miłym towarzystwem. Wiedzieli o artefakcie i chcieli ją zmusić do wyjawienia miejsca jego przechowywania.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Wtedy splotły się nasze losy i nie sądziłem, że będzie mi dane jeszcze raz ją zobaczyć. Nie domyślałem się nawet, że w tym plemieniu odnajdę tak wspaniałą kobietę. Chcąc nie chcąc staliśmy się partnerami, jednak ona odnosiła się do mnie z szacunkiem. W końcu byłem dla niej bogiem...<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Na mój komplement parsknęła cicho, ale zreflektowała się po chwili i skłoniła głowę uśmiechając się szeroko.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- Komplement z ust boga jest nie ma ceny w świecie śmiertelników - powiedziała.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- A czy kobieta śmiertelna może być boginią w przebraniu? - zapytałem nieco zaskoczony jej kwiecistością wymowy.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- Mówią, że bogom zdarza się wędrować wśród śmiertelników, czego ty panie jesteś przykładem - odpowiedziała szczerze.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Zamilkłem. Wciąż nie mogłem przyzwyczaić się do myśli, że mogę dla niektórych ludzi być bogiem, zwłaszcza, że stałem przed kobietą do której mógłbym się modlić, gdyby tylko zechciała.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- Musimy iść - otrząsnąłem się z zamyślenia.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Kiwnęła tylko głową i ruszyła przed siebie. Szedłem za nią starając się dotrzymać jej kroku, jednak nie było to łatwe. Nawet moje doświadczenie zdobyte w rodzinnych lasach nie mogło się równać z gibkością jej ruchów kiedy przemykała między drzewami. Umiejętnie i cicho przedzierała się przez chaszcze i gdyby nie mój wzrok straciłbym ją z oczu. Było w końcu ciemno.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Nagle zatrzymała się i podniosła rękę. Moja dłoń sięgnęła po rękojeść miecza, jednak nie wysunęła go. Stałem w bezruchu. Ona stała także i nasłuchiwała.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Po chwili ruszyliśmy dalej. Nie wiem co ja tak zaniepokoiło, ale nie podobało mi się to. Starałem się teraz dotrzymywać jej kroku za wszelką cenę, byłem tak blisko niej, że czułem jej zdrowy zapach. Zapach kobiety.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Nie wiem nawet kiedy wyszliśmy na niewielką polankę. W ciemności zobaczyłem tylko, że pośrodku niej znajdował się stos kamieni.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- A więc dotarliśmy do kurhanu - przemknęło mi przez głowę.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- Jesteśmy na miejscu - powiedziała Łasiczka, odwracając się w moją stronę.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- W takim razie weźmy ten artefakt i miejmy to już za sobą - powiedziałem szybko, bo nagle poczułem się nieswojo. Nie wiem czy rzeczywiście coś mnie zaniepokoiło, czy może po prostu podświadomie lękałem się czegoś.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- Ja nie wiem gdzie on jest.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- W takim razie jak ja mam go odnaleźć? - zapytałem nieco zakłopotany.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- Wiedzący powiedział, że artefakt odnajdzie ciebie, panie - odpowiedziała ze spokojem Łasiczka.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Te słowa podziałały na mnie jak powiew mrozu. W tej chwili przeklinałem coraz bardziej fakt, że musiałem akurat znaleźć się dziś akurat niedaleko stąd i uratować tą dziewczynę. Nie byłem uszczęśliwiony faktem, że jakaś rzecz ma odnaleźć mnie i ja nawet nie wiem co z tego wyniknie.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- Wiedzący powiedział również, że ogień nie zawsze parzy i że ty zrozumiesz te słowa.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- A niby co ja... - zacząłem i zamilkłem widząc, że dziewczyna patrzy na mnie z uwagą. Nie mogłem sobie pozwolić na coś takiego. Widać było, że pobyt poza wioską nauczył ją nieufności i z pewnością nie była do końca przekonana co do mojej boskości.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Nagle powietrze wokół nas zgęstniało. Drzewa stanowiły teraz zaporę nie do przebycia. Nie docierał tu żaden dźwięk. Rozpaczliwie szukaliśmy jakiejkolwiek drogi wyjścia, lecz po chwili zrozumieliśmy, że zostaliśmy uwięzieni. Jakby spod ziemi dobiegł nas chichot. Zaraz po nim, rozdzierając ciszę, usłyszeliśmy łkania, krzyki i szczęk stali. Patrzyliśmy na siebie z przerażeniem nie mogący wydobyć słowa. Nie spodziewaliśmy się czegoś takiego. Łasiczka wtuliła się w moje ramiona. Nie była już dumną wojowniczką. Cała drżała.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Polana pokryła się mgłą. Z początku była to tylko zwykła mgiełka, lecz po chwili nie widzieliśmy już nic. Nasze dłonie spotkały się i zacisnęły, abyśmy się nie zgubili. Jęki stawały się coraz trudniejsze do zniesienia. Wolnymi rękami staraliśmy się zakryć sobie uszy, ale na niewiele to się zdawało.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;W pewnym momencie drzewa zajęły się ogniem. Poczułem, że to nasz koniec. Z jednej strony coraz donośniejsze wycia, z drugiej ogniowa zapora. Wiedziałem, że cokolwiek postanowię, nie będę tego wspominał z przyjemnością. Oczywiście zakładając, że przeżyję...<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Podjąłem decyzję niemal od razu. Odrzuciłem od siebie myśl o artefakcie. Liczyła się tylko Łasiczka i to, że ona musi przeżyć i że w ogóle nie powinno jej tu być. Powinienem tu być sam. Muszę ją stąd wyprowadzić, a później tu wrócić.<BR>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Skoczyłem w ogień ciągnąc za sobą Łasiczkę...<BR>
<BR>
<BR>
(cdn...)<BR>



		</p>
        </div>
        <table width="100%" border="0">
          <tr> 
            <td>&nbsp;</td>
          </tr>
        </table>
    </td>
    <td width="654" valign="top">&nbsp; </td>
  </tr>
</table>
