KONAM NA TROPIE ŚWIĘTEGO GNALLA (c)



   Gdyby ogromny olbrzym zwymiotował do jakiejś doliny swój obiad, to to, co zobaczylibyśmy z góry niewiele różniłoby się od Borgundii, jednego z największych miast imperium Swensa. Domostwa małe i duże, w różnych stylach architektoniczych stoją tam obok siebie, rozrzucone wzdłuż krzywych uliczek. Każdy, kto odwiedził miasto i poznał jego chlubę - wielkie browary miejskie, zgodzi się ze starym podaniem, wedle którego architektom stawiającym miasto zapłacono w różnych trunkach i że jeszcze przed rozpoczęciem robót otrzymali oni sporą zaliczkę. W samym centrum chaotycznej Borgundii wyrasta ogromna, piękna budowla - siedziba rycerzy kwadratowego stołu. Tych dwunastu wojowników, wedle tradycji od dawien dawna wybiera spośród najlepszych rada miasta. Mają oni zapewnione darmowe żywienie, zakwaterowanie i oczywiście pieniądze do końca swego życia, w zamian za to jednak muszą chronić miasto przed dzikimi bestiami, bandytami, itp. a w razie potrzeby wspomóc miasto np. poślubiając brzydką siostrę burmistrza, albo pomagając miejskiemu zakładowi kanalizacyjnemu w wyrzynaniu wielkich szczurów. Jako, że w ostatnich czasach bestii nie ma zbyt wielu na tym świecie, a córkom burmistrza nie było trudno o mężów, rycerze wiodą spokojne, sielankowe życie. Wiodą? No właśnie - właściwie to wiedliby, gdyby nie pewne wydarzenie... O tym właśnie opowiada ta historia.

Zaczęło się to miesiąc temu, pewnego słonecznego dnia, w samo południe. Rycerze, dużurowali właśnie przy swym pięknym pozłacanym kwadratowym stole, rozmyślając o sławie bądź po prostu śpiąc, gdy nagle drzwi sali otworzyły się i do wnętrza wkroczył zakapturzony starzec. Rycerze spojrzeli na niego zaspanym wzrokiem, jeden z nich zakrzyknął:

- Czego chcesz dziadku! I jak się tu dostałeś?! - Starzec zdjął kaptur, wyjął z kieszeni mały mieszek i podniósł go nad głowę:

- Nie poznajecie mnie prostaki?! Byłem wędrownym sprzedawcą magicznych mioteł. Miesiąc temu, gdy chciałem Wam sprzedać jedną z nich, wyrzuciliście mnie za drzwi, nawet nie oglądając oferty handlowej - następnego dnia, jako że nie sprzedałem ani jednej miotły, straciłem pracę. To wszystko Wasza wina! Teraz tego pożałujecie! - po tych słowach były komiwojażer otworzył mieszek i wysypał jego zawartość na kwadratwy stół. Efekt był natychmiastowy - puff! I stół stał się okrągły. Rycerze chcieli ścigać starca - było już jednak na to za późno - nim zdążyli cokolwiek przedsięwziąć, wyleciał on już na miotle przez jedno z okien. Z dala dało się tylko usłyszeć okrzyk: "Trzeba było sobie kupić jedną, frajerzy!". I stało się, spoczywający w budynku od setek lat stół rycerzy kwadratowego stołu został przeklęty. Wielu prawdopodobnie by się tym faktem nie przejęło, ale nie Rycerze Kwadratowego Stołu... Nie chodzi tylko o to, że musieli teraz zmienić nazwę swojej formacji - pociągało to za sobą o wiele poważniejsze skutki. Kim oni są? Jakimiś masonami, że mają przy okrąkłym stole siedzeć? No i co się stanie teraz z prawem "równiejszej równości"? Do tego dnia po jednym rogu siadali rycerze równiejsi, po drugim ci mniej równi, teraz kształt stołu będzie sugerował równość wszystkich rycerzy, co to będzie!?... Wojownicy  przyglądali się nieszczęsnemu stołowi, biadolili i kręcili głowami, nikt jednak nie wiedział co zrobić. W końcu wezwano najstarszego z rycerzy, ich 60-letniego przywódcę - sir Punch`alota. Ten spojrzał na przeklęty stół i po chwili dumania znalazł rozwiązanie:

- Mam! Tutaj pomoże tylko święty Gnall! - tu pojawił się problem. Nie chodzi o to, że ktoś z zebranych wątpił w słowa Punch`alota, co to to nie - staruszek mimo podeszłego wieku nadal posiadał znakomitą pamięć (zdarzało mu się tylko czasami wyruszać do bitwy np. z łyżką kuchenną zamiast miecza, ale krzepki był, to i samą łyżką z dziesięcioma sobie mógł poradzić <bo na jego widok padali ze śmiechu>). Problemem był fakt, że aby posiąść Święty Gnall, artefakt o wielkiej mocy należało odbyć długą drogę, pokonać potwory i przejść wiele innych przeraźliwych prób - tak przynajmniej glosiło stare podanie. A nawet gdyby w podanie nie wierzyć, faktem było, że każdy kto wyruszał po artefakt, nigdy już nie powracał... Lecz by uwolnić stół od klątwy należało kogoś po Gnalla wysłać... Wielki mistrz zadał więc kamratom pytanie:

- Kto z Was, towarysze dostąpi tego wielkiego zaszczytu i uda się na wyprawę, by uratować nasz stół i honor? - Niestety, żaden z kamratów nie przejawiał zbytniego entuzjazmu:

- Ja mam dwie żony i piątkę dzieci!

- a ja właśnie wybierałem się razem z Rabeinem na wyprawę kwadratową... - Rycerze kolejno wymieniali powody dla których nie mogą dostąpić wielkiej łaski uratowania bractwa - okazało się, że każdy z nich ma sporą rodzinę i masę ważnych spraw do załatwienia. Niektórzy narzekali także na swe zdrowie i na następny dzień obiecali przynieść zwolnienie od walki i wypraw od miejskiego znachora. Sam Punch`alot, z racji sędziwego wieku, także nie mógł się wyprawić po artefakt. W końcu jeden z rycerzy wpadł na świetny pomysł:

- Po co my mamy nastawiać głowę? Wynajmijmy do tego zadania najemnika! 

- Najemnika?! Jaki najemnik będzie na tyle głupi, by wyruszyć na tak niebezpieczną misję i uwierzyć nam, że zapłacimy mu za to? - tu wszyscy zaczęli się głośno zastanawiać - kto to by mógł być? Wreszcie w niewiekich główkach rycerzy zaczął się pojawiać wizerunek kandydata na wybrańca bractwa - dwumetrowy gigant o mięśniach nosorożca, któremu za ubranie służy kilka płatów skóry, czyli przeciętny barbarzyńca. Pewnie zastanawiacie się skąd się wzięła ta masowa wizja w średniej wielkości móżdżkach wojowników - odpowiedź jest prosta, otóż w dole, za oknem pomieszczenia maszerował taki właśnie osobnik. W dodatku miał na sobie śmieszną skórzaną czapkę z pomponikami - znak rozpoznawczy członka gildii bohaterów. Wielki mistrz widząc go wydał odpowiednie rozkazy swym podwładnym - już niedługo miało się okazać kto wyruszy po świętego Gnalla. 

   Konam spacerował sobie spokojnie po ulicach Borgundii zastanawiając się nad sensem nowego rozporządzenia przywódcy gildii bohaterów. Człek ów postanowił, że od teraz każdy bohater dla celów rozpoznawczych będzie nosił różowe czapki z pomponikami. Czasami, owszem, czapeczki działały - wszelacy pokrzywdzeni, znający zawód bohatera rozpoznawali go od razu, inni jednak postrzegali go zupełnie inaczej... Wielu nie znających rozporządzenia brali Konama za jakiegś błazna, podobnie jak potwory czy przeróżni bandyci, z którymi miał okazję się zmierzyć - na jego widok śmiali się do rozpuku. Jedno było faktem - z czapką czy bez, Konam nadal miewał spore problemy ze znalezieniem pracy - smoki były na niego nieco za silne, bandytów było niewielu, bo i okradać nie było za bardzo kogo. Można było tylko liczyć na magów i tworzone przez nich w wyniku eksperymentów, lub po prostu przez roztargnienie magiczne mutanty, które ze względu na znaczną szkodliwość społeczną należało usunąć (oczywiście otrzymując za to niezłą sumkę od miejscowych). Poza tym w każdym mieście można było znaleźć jakieś staruszki, którym kot wlazł na drzewo i potrzebują fachowej pomocy, bądź chłopów u których mógł popracować w charakterze zwierzęcia pociągowego. 

Konam wędrował tak po mieście, z głową gorejącą od skórzanej czapki i szukał zatrudnienia. Wreszcie dojrzał go jakiś chłop, widać potrzebujący pomocy bohatera i zaczął machać doń ręką. Konam podszedł do "potrzebującego" i już miał omawiać warunki umowy, gdy nagle zza rogu wybiegło dwóch mężczyzn i z krzykiem "stój, to nasz bohater!" rzuciło się na chłopa. Biedak nie miał szans, napastnicy obezwłądnili go w kilka sekund. Konam nie wiedział co robić - z jednej strony sumienie nakazywało mu pomóc zaatakowanemu, z drugiej zaś "agresorzy" nosili mundury elitarnej straży miasta - rycerzy kwardatowego stołu. Gdy już było po wszystkim chłop leżał związany na ziemii, a jeden z wojowników odezwał się do Konama:

- Właśnie uratowaliśmy ci życie przed wielkim mordercą - eee... Gardalfem złym, on zwykł przebierać się za Bogu ducha winnych chłopów i mordować bohaterów - drugi potwierdził słowa pierwszego i oświadczył, że stowarzyszenie rycerzy kwadratowego stołu potrzebuje pomocy.

Konam chciał się odwdzięczyć szlachetnym wojownikom, w końcu uratowali mu życie. Udał się więc wraz z nimi do siedziby rycerzy. Tam opowiedziano mu, że miastu grozi wielkie niebezpieczeństwo i że tylko on może uchronić ludzkość odnajdując i przynosząc do miasta potężny artefakt - święty gnall. Rzecz jasna żaden z rycerzy nie mógł towarzyszyć barbarzyńcy w wyprawie - ich nieobecność w mieście ponoć sama mogłaby być przyczyną rychłego końca świata (tak przynajmniej twierdził sędziwy przywódca rycerzy, sir Punch`alot). Cóż miał jednak Konam zrobić, był w końcu honorowym człowiekiem, w dodatku bohaterem - przyjął więc wyzwanie i już następnego dnia jechał na wiernym rumaku w kierunku wskazanym przez rycerzy. Jechał tak wiele dni, aż w końcu dotarł do podnóży góry Gnallhorn, rzekomego miejsca, w którym spoczywa legendarny artefakt. Konam zostawił więc swojego konia u podnóża góry, a sam udał się na szczyt. Wspinaczka była długa, wyczerpująca i obfitująca w wrażenia. Konam naliczył się 15 śnieżnych sępów, 7 mroźnych wilków i dwóch dzikich Yeti, którzy próbowali przeszkodzić mu w dotarciu do celu. Dla naszego bohatera nie stanowiły one żadnego problemu - w końcu był on mistrzem starożytnej sztuki walki gadarate, polegającą na zagadaniu przeciwnika (np. słowami: "Ty, patrz! Tam leci sexi czarownica na miotle..."), a potem zadaniu efektownego ciosu maczugą tudzież innym narzędziem zbrodni. Barbarzyńca chętnie oszczędziłby te biedne stworzenia, ale w końcu jeść trzeba, czyż nie... W końcu dotarł na szczyt. Zdumiał się bardzo gdy ujrzał na nim niewielki budynek, jakby świątynię. Gdy zaciekawiony wszedł do środka, jego oczom ukazały się trzy wielkie bramy i stojący przed nimi starzec. Sędziwy człek uśmiechnął się na widok barbarzyńcy, podszedł do niego i powitał następującymi słowy:

- Witaj, witaj wędrowcze, już dawno nikogo tu nie gościłem. Zapewne przyszedłeś po świętego gnalla, czyż nie? Jeśli tak, to wiedz, że zanim go otrzymasz, musisz odpowiedzieć na moje pytanie.

- Jakie pytanie? Gadaj, byle szybko - Konam nigdy nie był dobry w odpowiadaniu na pytania (chyba że chodziło o podanie swojego imienia), ale jako że nic innego nie wpadło mu do głowy, postanowił spróbować. Staruszek zamyślił się chwilę, po czym rzekł:

- Jak się nazywa stolica imperium Svensa?

a) Szleśtburg

b) Vannburg 

c) Moskwburg

d) Borgundia

Konam zmartwił się niezwykle, bowiem nigdy nie był dobry z geografii, był co prawda nawet parę razy w owym mieście, ale jak brzmiała jego nazwa nijak nie potrafił sobie przypomnieć. Odpowiedzi nie znał, zapytał więc starca:

- A co się stanie jeśli nie odpowiem?

- No, wiesz... Właściwie to nie wiem, bo dotąd każdy odpowiadał, podobno kiedyś... hmm, na pewno nie otrzymasz wtedy świętego gnalla.

- A czy mam jakieś koło ratunkowe? - spytał z nadzieją Konam

- jasne, dam ci "pół na pół", chcesz wykorzystać? - to się bohaterowi podobało, teraz znacznie zwiększą się jego szanse:

- Oczywiście!

- Dobrze, stolicą na pewno nie jest Borgundia ani Moskwburg, pozostaje ci więc zadecydować czy prawidłową odpowiedzią jest a) czy b) - barbarzyńcy nadal się to nie podobało, mógł co prawda strzelać, ale nie miał pewności że trafi...

- Starcze, a po co ja mam w ogóle odpowiadać na to głupie pytanie?

- To taka formalność, nie możesz zdobyć gnalla za darmo, tak mi kazali postępować ci stamtąd - wskazał palcem na sufit. Konam zamyślił się na dłuższą chwilę (właściwie nawet nie na chwilę, lecz na niespełna godzinę), w czasie której odkrył wreszcie sposób na znalezienie właściwej odpowiedzi - podszedł do dziadka, uniósł go za frak, przystawił mu do głowy swoją maczugę i zapytał:

- Jaka jest prawidłowa odpowiedź! - biedny staruszek szamotał się bezskutecznie i jęczał ze strachu. Uległ szybko, widać podatny na Konamową argumentację:

- nie bij, puść mnie! a), odpowiedź to a) - Konam posłusznie spuścił starca na ziemię, po czym zadowolony z siebie (a zwłaszcza ze swej inteligencji - bo któż inny by wpadłby na tak genialną myśl) rzekł:

- prawidłowa odpowiedź to a), a teraz bez żadnych ceremoniałów dawaj gnalla! - dziadek wstał, pomruczał coś pod nosem i zwrócił się do Konama:

- Nie lubię takich jak ty, wystarczyło poprosić... Ale regulamin to regulamin, dobra masz gnalla - starzec wygiągnął zza pazuchy nieduży drewniany kielich. Konam wyciągnął rękę po artefakt, ale dziadek szybkim ruchem ręki oddalił kielich od barbarzyńcy:

- ależ chwileczkę, a może wolałbyś wymienić gnall na zawartość jednej z bram, co? Na przykład bramy nr. 3

- Nie, dziadku, ja potrzebuję... - bohater nie dokończył bowiem nagle jedna z bram otworzyła się ukazując wielką, wspaniałą, pieczoną owcę. Konam był wielkim amatorem baraniny, smakowało mu wszystko co potrafiło wymówić "beee", albo "meee". Dla tej podanej na wielkim, srebrnym półmisku rumieniącej się owcy, osadzonej w całym ogrodzie warzyw, na dodatek z jabłuszkiem w pysku, Konam zrobiłby teraz wszystko. Nie zaszkodzi więc zgodzić się na propozycję starca, by potem odebrać mu siłą kielich. Niestety zaraz po wyrażeniu zgody na zamianę, stało się coś dziwnego. Nasz barbarzyńca stracił nagle przytomność. Gdy się ocknął, znajdował się chyba nadal na szczycie dziwnej góry. Chyba dlatego, ponieważ na miejscu dziwnej budowli znajdowała się tylko jeszcze gorąca, wielka, pieczona owca, ta sama na którą bohater wymienił gnalla... Konam wzruszył ramionami i wziął się do jedzenia.

Co się stało później - nasz bohater postanowił nie wracać do rycerzy kwadratowego stołu, niech nie dowiedzą się że ich zawiódł. A owi rycerze? Barbarzyńcę uznali za martwego, a ich problem rozwiązał się sam, zaraz po wyjeździe Konama - któryś z nich wpadł na to, że można przecież kupić nowy stół...  



Maciej "Camaris" Cierkosz 
